blogs

Het is een beetje raar om op de BON-site een oproep aan één enkele persoon te plaatsen. Maar in dit geval is het belangrijk genoeg. (Ik zeg Intimidatie, en hoop dat jullie dat verder accepteren als voldoende uitleg). Wil de Anja die mij een week geleden heeft gebeld terugbellen (06-24219617)? Ik blijk geen correcte contactgegevens van haar te hebben …

In het Parool van 18 November haalt Arnold Heertje weer uit naar de managers in het onderwijs.
__________________________________________________________

Management verrijkt zich ten koste van docenten en studenten ;
nieuw kabinet moet einde maken aan dubieuze praktijk

In het hoger beroepsonderwijs, dat wordt gefinancierd door de overheid, zijn de salarissen van de docenten in 2005 met 0,6 procent gestegen. De reeds excessief hoge inkomens van de topbestuurders stegen in hetzelfde jaar met 2,4 procent.

Deze cijfers zijn illustratief voor de toestand in het hbo. Het management slokt een steeds groter deel van het totale budget op. Het aantal managers neemt sterker toe dan het personeel op de werkvloer en hun inkomensgroei is sterker.

Reacties:

Reactie 1

Vanmorgen in de krant:

Net als veel fervente aanhangers van het nieuwe leren denkt Margot Vliegenthart, voorzitter van de MBO-raad, dat de jeugd van tegenwoordig niet meer gewoon les kan krijgen. Dan zou zij beter naar al die jongeren moeten luisteren die gewoon les willen.
Zij kan ook haar licht opsteken bij het beroepsonderwijs in Vlaanderen. Daar heerst rust in de klas zodat de docent iets belangrijks gewoon kan uitleggen. Dat komt niet omdat de Belgische leerling genetisch gezien rustiger is dan de Nederlandse. Vlaamse gediplomeerden zijn wel gewild bij Nederlandse werkgevers

Als leerlingen niet gemotiveerd zijn kun je de leerlingen de schuld geven, maar je kunt ook naar het eigen gedrag van docenten kijken, wat hebben die te leren? Dat lijkt me productiever dan de oorzaak bij leerlingen zoeken, je kunt beter van binnen naar buiten kijken. Bij het scheppen van beter onderwijs staan toch de docenten aan het roer?

Wat mij als zij-instromer (met doctoraal arbeidspsychologie in mijn kontzak) is opgevallen dat de didaktiek en de pedagogiek nauwelijks aandacht kent voor intrinsieke motivatie. Een ander woord voor intrinsieke motivatie is richtingsbesef. Mijn eerste taak bij het ROC was het op freelance-basis voorlichting geven aan eerstejaars. Mijn eerste vraag was steevast: ‘wat wil je eigenlijk?’. Het antwoord was steeds: ‘Dat weet ik niet’. Toen ik enkele weken later aan laatste-jaars leerlingen het vak bedrijfskunde probeerde over te dragen was mijn vraag ook: ‘wat wil je eigenlijk?’. Ook daar was het antwoord identiek aan dat van de eerstejaars, men wist het niet. Leerlingen zaten dus drie tot vier jaar op het ROC en waren in hun richtingsbesef geen centimeter opgeschoten. Toen wist ik dat hier een enorme winst te boeken viel want voor het aanspreken van talenten van leerlingen (en docenten!) is niet alleen vaardigheid van belang, maar ook richtingsbesef. Ook in de natuurkunde is vermogen een functie van kracht (vaardigheid) en richting(motivatie).

Geachte heer Engels,
Als ik het goed begrijp vat U het probleem als volgt samen,in uw artikel in de Volkskrant van 18 november jongstleden. Er zijn minder directeuren en meer taken voor deze kleinere groep.
Een deel van de oude taken is dan door geschoven naar docenten die deeltijd manager worden. Dus er zijn minder algemene managers en de macht is verschoven naar docenten. Welnu bijna alle directieleden in het onderwijs waren voorheen docenten. Dus zogesteld heeft U wat dat betreft gelijk, de macht ligt nog bij de docenten. De teamleiders zijn voor ons echter manager, zij maken deel uit van het MT. Dit MT bemoeit zich rechtstreeks met de tentamineren en onderwijsvormen en onderwijsinhouden, op een dwingende wijze. Ze gedragen zich ineens toch wel heel erg anders. Verder zijn de vakgroepen ontmanteld en vervangen door multidisciplinaire teams. Deze teams staan onder` bevel`van het MT. Zaken als scholing etc. worden in dat MT eenzijdig vastgesteld. Dit is een soort curatele voor de vakdocenten.

Het onderstaande stuk stond in de volkskrant van zaterdag 18 november 2006.
_________________________________________________________
Onderwijs is meer dan ooit in handen van leraren

De laatste tijd is er regelmatig discussie over de managers in het onderwijs. Tegenstanders beweren dat hoe meer managers er zijn, des te minder geld er is voor het primaire proces en daarmee wordt dan bedoeld dat docenten harder moeten werken onder zwaardere omstandigheden (onder anderen Mark Peletier in Forum, 26 oktober). Nu is het zeker zo, dat alles uit één pot betaald moet worden (de zogenoemde lump sum-financiering) en dat geld maar één keer uitgegeven kan worden. Maar de conclusie wordt wat al te snel getrokken.

Ik heb het vermoeden dat de meeste bezoekers van dit forum, op een enkele querulant na, het wel eens zijn. Onderwijs drijft op goede kennisoverdracht en Het Nieuwe Leren (plus alle varianten) hebben hun waarde nog lang niet bewezen.

Waar ik wel mee blijf zitten is de ervaring dat je in het onderwijs zoveel energie verspilt. De docenten steken bewonderensvaardig veel energie in het aanbieden van kennis, het bedenken van goede oefeningen, het structureren van de inhoud enz. De leerlingen steken er soms veel energie in om deze activiteiten van docenten te dwarsbomen. Daar zit toch iets heel tegenstrijdigs in. Waarom moeten docenten bovenop de energie die ze investeren in een goed onderwijsaanbod, óók nog eens zoveel energie steken in het houden van orde. Het zijn toch de leerlingen zelf die belang bij die orde hebben? Het is doodvermoeiend om jongeren hun eigen belang door de strot te douwen.

Docenten die met intimidatie te maken hebben moeten er op bedacht zijn dat schooldirecties er belang bij hebben om te sturen
naar eeen situatie die gekwalificeerd kan worden als ‘verwijtbare werkeloosheid’ enkel om de reden dat zij zelf het financiele
risico dragen van de uitkeringen in het kader van de WW.

Omdat in CAO’s ook nog eens extra regelingen zijn opgenomen mbt een verlenging van de duur van de WW-uitkering kan die
schadepost voor schooldirecties een veelvoud zijn van de schadevergoeding die een Kantonrechter kan opleggen bij een
ontbinding van de arbeidsovereenkomst.

Wees als docent dus alert op de vastlegging van functionerings- en beoordelingsgesprekken en onderteken dus nooit als je

Onderstaand stuk van Thomas von der Dunk stond in de Volkskrant van 14 November
____________________________________________________________
Leerrechtenstelsel is definitieve zege voor managersdictatuur

VVD-Kamerlid Arno Visser eist een parlementair onderzoek, omdat hogescholen en universiteiten de invoering van het nieuwe bekostigingsysteem van leerrechten per 1 september 2007 ‘na drie jaar overleg’ zouden traineren (de Volkskrant, 30 oktober). Mochten zij dat inderdaad doen, dan werd een dergelijke obstructie hoog tijd.

Het leerrechtensysteem is indertijd door staatssecretaris Rutte tegen het advies van alle direct betrokkenen doorgedrukt – wetenschappelijke instellingen, universitaire docenten en studenten wezen het eensgezind af. Zelfs de universiteitsbesturen, normaliter de echoput van het ministerie van Onderwijs ingeval van modieuze nieuwlichterij, keerden zich er nadrukkelijk tegen. Wie hier, zoals Visser, nog van ‘overleg’ durft te spreken, verwart overleg met een dictaat.