blogs

Actiethema BON-OMO:

De vertegenwoordiging van ouders op de scholen moet versterkt worden en een democratische legitimering krijgen.. Daar kan nu al een begin mee gemaakt worden door de manier waarop de ouders in een medezeggenschapsraad komen ingrijpend te veranderen. Wanneer de ouders op de school democratisch vertegenwoordigd zijn kunnen zij de vraag opwerpen waarom schoolbesturen überhaupt iets over scholen te vertellen hebben. Het enige belang dat de leden van een schoolbestuur in scholen hebben is immers hun eigen baantje.

Lente-discussiethema BON-OSO:

Steeds meer ouders vinden het huidige onderwijs slecht. In die situatie is het unfair en volkomen in strijd met het idee van gelijke kansen voor iedereen dat vermogende ouders hun kinderen voor goed onderwijs naar particuliere scholen kunnen en mogen sturen en andere ouders de 6,4 kiloeuro die de overheid voor hun kind uitgeeft uit de schatkist die deze ouders hebben helpen vullen door belasting te betalen niet mogen gebruiken om te zorgen dat ook hun kind goed onderwijs krijgt. Als de overheid het de ouders wel toestaat om zelf voor goed onderwijs te zorgen ka

Uit een recentelijk onderzoek is gebleken dat, alle maatregelen ten spijt, de student nog steeds evenveel tijd nodig heeft c.q. tijd neemt als in 1995 om zijn of haar studie te voltooien. Als dit zo is waar is dan de tijd gebleven van de maatregelen zoals bijvoorbeeld de nominale verkorting van de studieduur van veel studies van 5 naar 4 jaar. Je zou toch verwachten dat de student dan ook eerder klaar zou zijn met zijn studie. De reductie van de nominale studieduur met 20% heeft echter geen gevolg voor de verbruikte studietijd in jaren. Dit betekent dan dat de benodigde studietijd feitelijk met 25% is toegenomen.. Wat doen die studenten dan nu met die extra tijd? Gaan ze hun kennis en vaardigheden verdiepen en verbreden, verder dan de onderwijsinstellingen vragen, weten en kunnen ze misschien dan net zo veel als in 1995? Ofwel maken ze zelf de maatregel ongedaan? Of gebruiken ze deze extra tijd voor het verwerven van geld aan de ene kant en het weer consumeren van dat geld aan de andere kant. Als dat zo is hoe kunnen ze dan wel op hetzelfde eindresultaat als in 1995 komen? Nominaal is er immers 20% van het aanbod in tijd en dus inhoud verdwenen. Verder is bekend uit andere onderzoeken dat de student niet meer uren per jaar is gaan studeren en er zijn ook geen aanwijzingen voor duidelijke productiviteit toenames door betere methoden of leermiddelen. Mijn conclusie is dat de maatregel geheel verdwenen is in arbeid en consumptie welke feitelijk betaald wordt via een niveaus verlaging?

In de serie over de eindtermen las ik vandaag de Mathematics Framework for California Public Schools, Kindergarten Through Grade Twelve (2005), oftewel de eindtermen van de staat Californië voor het vak wiskunde. Ze leren daar een flink aantal dingen die in Nederland ‘niet meer kunnen’ volgens de didactici, zoals

1.0 Students demonstrate knowledge of both the formal definition and the graphical interpretation of limit of values of functions. This knowledge includes one-sided limits, infinite limits, and limits at infinity. Students know the definition of con­vergence and divergence of a function as the domain variable approaches either a number or infinity:

De basisgedachte achter realistische wiskunde was ooit dat wiskunde geen trucendoos moest zijn, maar dat je er met gezond boeren verstand heel ver in kon komen. Delen door een breuk is dan geen betekenisloze kreet als vermenigvuldigen met het omgekeerde, maar je kunt het betekenis geven aan de hand van een context (hoe vaak past een glas water (1/4 liter) in een goudvissenkom). Dergelijke beelden kunnen kinderen helpen te begrijpen wat ze aan het doen zijn. Het blijft een didactische vraag op welk moment in het leren van breuken je dit moet aanbrengen, maar het is zeker wiskunde en zeker een zinvolle activiteit.

Via een oud-collega ontving ik deze link. Het is een enquete over het vak wiskunde binnen taalgericht onderwijs. Dit is wellicht voor buitenstaanders aardig om eens naar te kijken. Dit is wat een (helaas) richtinggevend Freudenthal Instituut op het gebied van het wiskundeonderwijs aan het onderzoeken is. Om nog maar te zwijgen wat er al van deze onderwijskundigen in de lesboeken verschenen is: context, context, context. Gezien de resultaten wordt het tijd voor een heroverweging van deze aanpak.

Op een amerikaanse mailing list over onderwijs stelde iemand de vraag ‘ik wil mijn collega’s overtuigen om een directeur te zoeken die terughoudend is met het volgen van onderwijsvernieuwingen’ en vroeg om voorbeelden van ‘educational fads’, kortdurende modes die net zo snel verdwenen als ze opkwamen. Een poster stuurde een zo mooi lijstje dat het de moeite waard is hem integraal over te nemen.

From: “Keith Knauss” kknauss@verizon.net
Date: Thu May 18, 2006 11:01am(PDT)
Subject: Re: Ed follies – historical

Timotha,

Here are some snippets on some educational fads.

ik moet haast maken, als reizend leraar in de traditie van van apollonios van tyana (ja echt van tyana), ben ik vandaag hier, morgen daar en overmorgen overal.Ik verblijf hier tijdelijk als gast. Als ik naar buiten kijk dan zie ik bloesem van appel, peer, kweepeer, kers,enz. naast de meer dan 10 rassen vijgenbomen. De regen van afgelopen nacht heeft de tuin goed gedaan. Hopelijk dat na de langdurige kou, de veelvuldige bloesem gelijktijdig bestoven wordt en vrucht draagt. Laten we hopen dat dat ook opgaat voor het onderwijs.
Klachten, noodkreten, verhalen over vervormingen, we kennen ze in veelvoud.

Al in de jaren zeventig werden problemen in het klassieke jaarklas-
leerstofsysteem geconstateerd o.a. het zittenblijven. Ook toen was er
kritiek op het onderwijs. Het zou elitair zijn en aan verborgen talent voorbijgaan. Het frontale lesgeven motiveerde niet en deed veel leerstof
niet beklijven. Differentiatie, wereldoriëntatie en zelfstandig werken aan opdrachten ed. deden hun intrede. Toch bleef de activiteit van de docent
in het onderwijs centraal: docentgecentreerd en aanbodgericht. Veel was verplicht en er was nauwelijks keuzevrijheid. Het leren leren is een
antwoord op die problemen, maar het is geen panacee.

Terwijl net is vastgesteld dat tussen een kwart en een derde van de mbo-leerlingen het Nederlands onvoldoende machtig is, schaffen mbo’s het vak Nederlands de facto af.

Doordat iedereen een diploma moet krijgen, is het onderwijsprogramma op de scholen voor middelbaar beroepsonderwijs (mbo’s) afgestemd op de zwakste leerling en wordt de goede leerling de gewenste benutting en ontwikkeling van zijn mogelijkheden onthouden. Hoe is dit zo gekomen Eind jaren ’90 zagen de mbo-scholen zich gesteld voor de volgende problemen: (1) De kwaliteit van de instromende leerling liep gemiddeld terug en (2) Het ministerie van Onderwijs drong er via bekostiging en directieven op aan de doorstroming van leerlingen te bevorderen. De oplossing was snel gevonden: competentiegericht onderwijs. Dit is een onderwijsvorm waarin cognitieve kennisverwerving wordt vervangen door ervaringskennis.