blogs

Veranderingen in het onderwijs worden vaak geintroduceerd als aanpassing bij de ontwikkelingen in de samenleving; een veranderde samenleving vraagt om ander onderwijs. Punt.
En na de punt volgt geen verdere verklaring over aard en oorzaak van de maatschappelijke veranderingen, geen wetenschappelijke beschouwing over hoe het onderwijs er als gevolg van deze veranderingen er dan uit moet gaan zien. Men stelt slechts vast dat de slechte gemotiveerdheid van jongeren een maatschappelijk probleem is, en dat er dus iets bedacht moet worden om de motivatie van de leerlingen te verbeteren.
Er wordt vervolgens een pot met subsidie opengetrokken en de dames en heren deskundigen gaan ermee aan de slag. De diagnose wordt niet gesteld.

Onder welke naam spreken we elkaar eigenlijk aan op de eerste algemene ledenvergadering? Ik ben in het openbaar nog nooit Catilina genoemd.

Lees de discussie met Peter Langerak van Hay Group.

“De Onderwijsraad concludeert dat op scholen het opdoen van kennis onder druk staat, vooral bij Nederlands en wiskunde. De woordenschat van leerlingen schiet tekort, ze krijgen te weinig mee van de grammatica en leren niet goed redeneren. Bij wiskunde blijkt dat scholieren niet meer goed leren rekenen en met formules omgaan.”

Dat schrijft nu.nl op vandaag op zijn site:

www.nu.nl/news/910403/10/Scholieren_leren_niet_goed_spellen_en_rekenen.html

Om te voorkomen dat er informatie verloren gaat als gevolg van het definitief ‘stukgaan’ van de link plaats ik hier de tekst van een document van Fontys.
Het betreft een verslag over een intern kennisdebat omtrent de vraag of door de invoering van competentiegericht onderwijs het niveau van de studies ‘Applied Science’en ‘Technische Natuurkunde’ nog wel voldoende is.

Opmerkingen:

Er is in Amsterdam een nieuwe organisatie opgericht: onderwijs-consumentenorganisatie Amsterdam (OCO). Hieronder een bericht hierover uit het Parool van 6 december 2006.
_________________________________________________________
Amsterdam heeft sinds vandaag een onderwijs-consumentenorganisatie, OCO. Ouders kunnen hier terecht voor vragen en advies, ook over de kwaliteit van de basisscholen.

Karina Schaapman

Het merendeel van de ouders heeft een vanzelfsprekend vertrouwen dat hun kind aan het eind van de basisschool voldoende toegerust is voor een passende vervolgopleiding. Immers, de overheid heeft kerndoelen geformuleerd en de inspectie controleert.

[ EN NOU MOET HET AFGELOPEN ZIJN MET DAT GESCHREEUW IN HOOFDLETTERS! Titels gaan gewoon in normale letters. Ik heb het hier veranderd, let erop … – MAP ]

Afgaand op de artikelen en berichtgeving uit de media van recente tijden, is het niet best gesteld met het onderwijs in Nederland. Het niveau van de Nederlandse taalbeheersing in het MBO is schrikbarend laag. Daarom schaft men het vak Nederlands daar maar af! Het niveau van het wiskundeonderwijs in het Voortgezet Onderwijs is immens gedevalueerd. Er zijn universiteiten die op diverse faculteiten de nieuwe eerstejaars studenten een instroomprogramma Wiskunde laten volgen.

In enkele reacties heb ik aangegeven dat wij als BON onszelf soms tekortdoen en het risico lopen onszelf te verslaan. Omdat dit punt mij erg dwarszit -ik ben ontzettend blij met BON en ik kan de opluchting niet beschrijven toen ik het bestaan van de organisatie ontdekte- wil ik mijn mening wat meer uitleggen. In mijn ogen schieten we onszelf soms, maar in ieder geval steeds vaker, in de voet en ik roep de BON-leden dan ook op tot hier en daar een wijziging van strijdwijze. Het gaat mij om drie algemene punten en die licht ik hieronder even toe.

1. Verbittering

Steeds meer reacties op de verschillende discussieplekken geven blijk van sarcasme en daarmee van frustratie. Reacties die tegenstanders – voorstanders van HNL – de munitie geven om BON en aanhang neer te zetten als verbitterde conservatieven, twee beelden die we koste wat kost moeten voorkomen. Dit type reacties is koren op de molen van alles waar ik in het onderwijs tegen ben en we creëren makkelijk onze eigen stigma’s of handhaven de etiketten die tegenstanders voor ons uitgedacht hebben. Ik pleit voor een terugkeer naar de inhoud (zoals we dat ook in het onderwijs willen) op alle discussieplekken en roep op het sarcasme vermijden. Gal spuwen is prettig, maar het levert je niets op.

Lees het artikel met Jan Marijnissen.

Klachtenregeling:

Er gaat soms zoveel mis, dat ik wel eens een klacht zou willen indienen.
Echter de klachtenregeling blijkt alleen voor ouders en leerlingen te zijn.
Hoe is dat elders geregeld? Of mogen docenten niet klagen in deze klaagcultuur?