No Image

76 Studeren in Frankrijk : Over hoge ambities, valkuilen en taaie weerstand

4 oktober 2012 Wilmont 0

18 oct. 2012. Toevoeging voetnoot : Het verschil tussen de raison van de Verlichting en PISA’s compétences, oftewel hoe het systeem zich zelf uitholt.

Het Franse onderwijssysteem heeft 850.00 onderwijzers en leraren voor 12.125.300 leerlingen. Openbaar gratis onderwijs neemt 80% voor zijn rekening. De betalende privéscholen, meest Katholiek, de rest; het zijn vaak vluchtheuvels voor middenklasse die met de voeten zijn keuze maakt. Problemen spitsen zich toe aan de onderkant. Het systeem is heel pleizierig voor de knapperen, zegge, een kwart van de leerlingen. De overigen moeten maar zien dat ze aan hun trekken komen. In een sfeer van dreigend ‘déclassement’ wordt een onderwijsstrategie van de ouders steeds belangrijker. De schoolkeus en bijlessen en herkauwstages tijdens de laatste we(e)k/en van de zomervakantie waarvan de kosten fiscaal aftrekbaar zijn, kunnen determinerend zijn. Hoge cijfers op het eindexamen zijn bepalend voor de verdere opleiding. Betere opleidingen, ook de middelbare, zijn meestal selectief en betalend, maar de Universiteit is nog altijd gratis en voor allen met een eindexamen toegankelijk. Het eerste jaar is daar vaak een bloedbad.

74 DESCOIGNS 11 avr12.jpg

73 Studeren in Frankrijk: Sciences Po sic, transit, gloria

12 april 2012 Wilmont 0

12 april 2012
Uit het officiële overlijdensbericht van de Heer Richard Descoigns, President van Sciences Po: Met visie, overtuigingskracht en dadendrang heeft hij bijgedragen om het landschap van het hoger onderwijs te veranderen en het wetenschappelijk onderzoek te bevorderen. Hij was een groot voorstander om de gelijke kansen voor de jeugd van ons land in de praktijk te brengen.

———————-

Dit is niet een plek om een necrologie breed uit te meten, maar de Heer Descoigns was een icoon op onderwijsgebied, een Ziener zowat in de religieuse betekenis. Een figuur die men in Nederland zo node mist. Bij zijn uitvaart vloeiden verbazing, bewondering, respect en voor sommigen echt verdriet samen, zoals men dat zich in een Nederlandse context niet kan voorstellen. Zo was dat gistermiddag bij de begrafenis van de Heer Richard Descoigns (54) in de tjokvolle Saint Sulpice, de grootste kerk van de Hoofdstad. De witte bloemenzee in combinatie van het kerkelijke barokgoud, een overweldigend decorum, zou een staatshoofd waardig zijn geweest. In de zeer rechtse Figaro hadden de familie en de huisvriend (de baas van de Franse spoorwegen, ‘en pleurs’ gisteren er bij, ‘me l’a-t’on dit’) de ceremonie aangekondigd, ‘alleen witte bloemen meenemen’. Zo’n ceremonie in een kerk is niet noodzakelijkerwijs 100% religieus als de overledene niet-kerkelijk was, en het zal voor velen een verrassing zijn geweest dat het een grandioze uitvaartsmis was, waar 4 priesters in violet co-celebreerden. St Sulpice heeft ook het mooiste orgel dat ik ken met bronzen al-omhullende klanken voor het Licht en voor de Duisternis. Het was in staat het Ave Maria aan het begin door merg en been te laten gaan, terwijl de immense hoofddeuren ter hoogte van 2/3 van het schip opengingen om het louterende licht door te laten en ook de eenvoudige kist zonder beslag of handvaten op de schouders gedragen door 6 man met witte handschoenen, de vrije hand op de rug, om wiegend boven de staande menigte uit, het lange, lange gangpad af te dalen tot de katafalk voor het altaar, gevolgd door de zwaar zwart gesluierde echtgenote en de piepkleine familie.

No Image

72 Studeren in Frankrijk: Sciences Po ‘inside story’ me, more, now

22 maart 2012 Wilmont 0

22 maart 2012
Toevoeging 9 april 2012. De Heer Descoigns is dood…’die Götter droben vertragen nicht den allzu hellen Laut der Lust. So mußte er denn sterben’…. Zo heeft hij op zijn zenit zijn laatste adem uitgeblazen, net als Achilles, Samson, Willem de Zwijger, Siegfried, Annemarie Schwarzenbach***, Lady Di, de Heer Fortuyn enz., het is een valoriserend gezelschap. Naakt gevonden in zijn New Yorkse hotelkamer op 3 april j.l. Het komt regelmatig voor dat rijke Fransen dodelijke relaties met hotelkamers onderhouden en in dit geval denkt men meteen aan ‘escorts m/v’, ‘un giallo sotto la cintura’, zoals de Italianen dat plastisch zeggen…het Internet staat bol van ‘rumour mongering’. De vuile was verhuld in politiek correcte taal komt daar ook naar boven. Niet verwonderlijk voor een persoonlijkheid die boven het maaiveld uitkwam en aan wie men zo graag een hekel had… Het was iemand met visie die grenzen kon verleggen, hij laat een grote leegte achter.

—————————–

Men moet zijn pet af nemen voor wat de Heer Descoigns, een puur product van de Republikeinse meritocratie, sinds zijn benoeming als directeur van Sciences Po in 1996 tot stand heeft gebracht. Meer van alles en vaak beter. Hij was een visionair die zijn ideeën in de praktijk wist te brengen. Voor iedereen die een hekel had aan carrièregerichte gestipendieerde managers, was hij een held. Maar wat te denken van deze foto. Is het de steile ex-Calvinist die de laatste resten van de Goddelijke predestinatie uit wil roeien? Zou een Nederlandse rector magnificus zich ooit in zo’n hedonistische pose laten vereeuwigen en zich bovendien sieren met een flashy Nibelungenring?* Is het de mediagenieke sycophant die een geheimzinnig signaal geeft die niet bestemd is voor gewone stervelingen, zoals vroeger bij de Vrijmetselaren? Herkent men in de foto een ziener, een weergaloze communicator, een onstuitbare lobbyist? Zegt het iets over de mening van het linkse dagblad ‘Libération’ die de foto op 31 januari 2012 publiceerde, toch zo innig mee bevriend, dat je je geen slechtere vijand kan voorstellen? En die lugubere deur dan, zo dominant aanwezig? Is die er om het ongeduldige, en daarom gevaarlijke, volk er buiten te houden? Of komen door die deur de door hem gekozen gezalfden binnen om van de veel belovende graal te proeven? Het is veel van dat alles. Een beetje teveel, vooral sinds zijn 4e herbenoeming in april 2011.

No Image

71 Studeren in Frankrijk: Sciences Po en de ‘Culture Générale’

1 maart 2012 Wilmont 7

Ik waag me niet aan een precieze omschrijving te geven van wat de Fransen onder ‘culture générale’ verstaan. Het is beduidend meer dan ‘algemene kennis’. Het is iets wat min of meer op zich zelf staat en een strevenswaardige dynamiek in zich bergt, een intellectuele ambitie, want het veronderstelt ‘openheid van geest, brede kennis, het vermogen feiten in hun historische context te plaatsen en intellectuele weetgierigheid’. Een goede ‘culture générale’ is noodzakelijk om een probleem juist in te schatten, het overbrugt disciplines en men wordt – in principe – minder afhankelijk van ‘experts’.

No Image

70 Studeren in Frankrijk: Marktwerking met pervers resultaat

12 december 2011 Wilmont 19

12 december 2011
€ 13.712,00 (1). Dit is het collegegeld van dochterlief voor het academische jaar 2011/2012 van haar handelshogeschool (ESSEC in Parijs). Na een één-jarige bachelor’s (€ 9.500) volgt een mastercyclus van twee betaaljaren, maar die 3½ à 4 jaar in beslag nemen vanwege de stages en buitenlandervaring. Dit is haar tweede jaar. Vorig jaar was dat € 12.000. Volgend jaar wordt het € 17.000. Ter herinnering: In het Franse veredelingscircuit volgen na de middelbare school 2 jaren van voorbereiding voor de technische en economische richting en ook, zij het anders, de litteraire filière. Het zijn de ‘classes préparatoires’ (in principe gratis) met het accent op taalbeheersing, wiskunde en ‘culture générale’. En met een veeleisende intellectuele discipline. Gezamenlijk representeren de ‘classes préparatoires’ zo’n 6 à 7% van het universiteitsbestand, het is al jaren min of meer stabiel (2). Daarna vindt een zifting plaats (concours = afvalexamens) waarbij de leerlingen een plaats vinden op een hoge school die correspondeert met hun rangschikking. De beste instellingen zijn altijd in de hoofdstad. De universitaire filières zoals rechten en medicijnen zijn ook uitermate selectief. Met de massificatie van het eindexamen (baccalauréat), waarbij er naar gestreefd wordt dat 80% van een leeftijdsklasse dat examen haalt (71,6% in 2011), is de intellectuele waarde van dat examen behoorlijk ingezakt, met het gevolg dat 1) men hoge cijfers moet hebben om tot bepaalde instellingen toegelaten te worden en 2) de ‘classes préparatoires’ die ooit 1 jaar duurden, nu altijd 2 jaar in beslag nemen. Het is een duaal systeem, want voor wat de ‘classes préparatoires’ en de ‘grandes écoles’ te bieden hebben, kan men ook – zonder selectie en vrijwel gratis – op de universiteit terecht. Maar dan wel met veel minder studeerdiscipline en minder goede professoren…

No Image

69 Leve de Franse taal!

6 december 2011 Wilmont 4

6 december 2011
Voor degenen die nog geïnteresseerd zijn in de buurlanden en het diep betreuren dat we het moeten doen met het meeste platvloerse mercantiele Engels (en er bovendien nog trots op zijn) volgt hier een Franse leesoefening. Het is een prachtige, en begrijpelijke, litteraire pastiche geïnspireerd op Racine (1639-1699) met XVIIe eeuwse retorische gedragenheid, rijm, golvend rhythme van alexandrijnen en Gallische élégance… Het zou een mooi onderwerp zijn voor de eindexaminandi met alles wat er aan te pas komt aan geschiedenis, de Klassieken, uitdrukkingsvaardigheid, de resonantie en het mooie wat Europa nog te bieden heeft.

Komt er ooit een klaagzang à la Vondel over de manier waarop Balkenende/Wellink/Bos/Teulings/Bovenberg/Kroes van ons bankwezen een mierenhoop hebben gemaakt? Hier alvast een aanzet: ….Poezelige Balkenende, gesontjes en vetjens…Wellinx cherubijntje van albast, het Bovenbergse duveltje van omhoog … doorsnuffelt deze prullen enz… Het zou een Kerstprijsvraag van BON kunnen zijn, maar dan wel milder en meer doordacht…

La scène se passe dans les jardins du Château Bellevue, à Berlin. Angela von Mecklemburg et Nicolas de Neuilly se sont discrètement éclipsés de la réception offerte par le roi de Prusse. On entend, au loin, les accents du quatuor de Joseph Haydn.

Nicolas :
Madame, l’heure est grave : alors que Berlin danse
Athènes est en émoi et Lisbonne est en transes.
Voyez la verte Erin, voyez l’Estrémadoure
Entendez les Romains : ils appellent au secours !
Ils scrutent l’horizon, et implorent les Dieux.
Tous les coffres sont vides, et les peuples anxieux
Attendent de vous, madame, le geste généreux !
De leur accablement ils m’ont fait l’interprète :
Leur destin est scellé, à moins qu’on ne leur prête
Cet argent des Allemands sur lesquels vous régnez.
Cette cause est bien rude, mais laissez moi plaider…

Angela :
Taisez-vous Nicolas ! Je crois qu’il y a méprise
Folle étais-je de croire à une douce surprise
En vous suivant ici seule et sans équipage
Je m’attendais, c’est sûr, à bien d’autres hommages !

No Image

68 Studeren in Frankrijk: Hoe verder? Mee doen met ‘The War for Talent’?

24 juni 2011 Wilmont 1

23 juni 2011
Bijlage toegevoegd op 24 augustus 2011: Hoe een beursintroductie totaal mis kan gaan…

Dit moge ver afstaan van de meeste BON-lezers, maar de perverse tentakels van deze pseudo-oorlog dringen in alle geledingen van de samenleving door.

In extenso in de bijlagen: A) ‘The War for Talent’, het evangelie van McKinsey & Company, 1997-2001: ‘…Having great managerial talent has always been important, but now it is critical…In today’s competitive knowledge-based world, the caliber of a company’s talent increasingly determines success in the marketplace…The war for talent will persist for at least the next two decades…The forces that are causing it are deep and powerful. The war for talent is a business reality….At the same time, the supply of talent is constrained’.
En één repliek gepubliceerd in de Financial Times in 2009: B) ‘…The ideology’s popularity was not a result of its inherent rightness but because it served as a convenient justification (validated by McKinsey’s ‘War for Talent’) for high-flyers to elevate their self-image, embed their position and raise their pay… This is a culture devoid of self-criticism and self-analysis’…Valueless leadership is allowed to flourish..’
————-
Op een regenachtige dag heb ik een jonge man begeleid naar zijn grootbank in de zakenwijk van La Défense, ten westen van Parijs. Het was uit nieuwsgierigheid om mijn vroegere conditie van bankemployee te vergelijken met de zijne. Het ontmoetingspunt is het ondergrondse station van Les Halles, waar de regionale metrolijnen elkaar kruisen. De dagelijkse landverhuizing waar honderdduizenden aan meedoen vanuit de woonplaatsen vooral ten oosten van Parijs naar de werkplaatsen in het westen, komt hier langs. Op dit spitsuur volgen de treinen elkaar om de 3 minuten op, maar we moeten 3 uitpuilende ‘rames’ voorbij laten gaan, voordat er een trein langs kwam met wat ruimte. In Les Halles zijn er momenten, vooral ’s avonds laat, dat men zich in Afrika waant, als blanke behoor je dan niet tot de zichtbare minderheid, maar tot de enkelingen (1). In het spitsuurtransport zijn we weer helemaal onder ons en collectief jong, 50-plussers zijn er nauwelijks. In 10’ zijn we in La Défense waar de trein zich leegt als de stortbak van een toilet. En dan moet men weer in de queue staan voor de roltrappen om in de buitenlucht te worden uitgespuugd van de autoloze esplanade waar alle hoge gebouwen op uitkomen. Het is doodstil op de tienduizenden gedempte voetstappen na die zich in één of andere richting reppen. In de grote hal van zijn gebouw is het wéér wachten op de snellift die na de 25ste verdieping overal stopt… Hij doet er dagelijks 3 kwartier over om van zijn huis de 33ste verdieping te bereiken. Voor velen duurt dat dubbel zo lang… Ja, die hogere verdiepingen, er zijn er 37… wie daar werkt symboliseert via de interne hiërarchie het eigen belang van de bank. De afdelingen van de bank die het meeste verdienen, zitten het hoogst. ‘Puur toeval’, zegt men dan.