blogs

Hoe organiseer je een vereniging met meer dan 100 actieve leden?

Het probleem van het vorm geven aan het democratisch ideaal in een grote vereniging wordt niet opgelost met een ‘one man-one vote’ systeem in een algemene ledenvergadering (ALV).

Vergaderingen, waarin beslissingen moeten worden genomen, moeten voldoende zijn voorbereid, zodat het nemen van de beslissing slechts uit het opmaken van de balans van verschillende, mogelijk tegenstrijdige visies behoeft te zijn. Afhankelijk van de regels wordt de beslissing dan genomen met een al of niet gekwalificeerde meerderheid. Stemmingen over personen dienen schriftelijk te geschieden. Met een voldoende voorbereiding kan niet worden bedoeld een voorbereiding door een al of niet daarvoor aangewezen kleine groep leden.

Bij het voorstel door stages bij studenten belangstelling voor het vak van leraar te wekken moest ik denken aan de ervaring die mijn jongste zoon opdeed, toen hij tijdens zijn natuurkunde studie enige tijd natuurkundeles mocht geven voor een VWO klas. Hoe is de reactie van de leerlingen, vroeg ik hem. Nou, zei hij, er zijn er die zeggen: nu krijgen we eindelijk serieus les in natuurkunde. Hiervoor ging het eigenlijk altijd over de (vaak als desastreus aangemerkte) invloed die de kennis van de natuurkunde op de samenleving heeft.

Leerlingen willen weer gewoon les op school, De Stentor en andere regionale dagbladen: 1, 2, 09 november 2006

Het is soms dol en dwaas waartoe internet-opzoekeritis kan leiden, indien men geen idee heeft van de grotere samenhangen waarbinnen het gevonden materiaal geplaatst dient te worden.

Dit artikel in de “International Herald Tribune” verhaalt van een sportwedstrijd tussen twee scholen in Charlotte, North Carolina, USA, waar de thuisploeg de slogan “On to victory” als motto heeft gekozen. Een duitse student in een uitwisselingsprogramma, die in de thuisploeg speelt, heeft de slogan in het duits vertaald en aan zijn collega’s geleerd. Die gaan vervolgens zoeken op het internet en komen een audio-opname van een speech van Jozef Goebbels tegen. Downloaden en vlak voor de aanvang van de wedstrijd over de luidsprekers afspelen. Heel toepasselijk.

Oeps!

Weer gewoon les, ook in Frankrijk?

Ik wil u het verhaal niet onthouden van Marc Le Bris, een leraar die momenteel in Frankrijk tekeer gaat tegen Het Nieuwe Leren.Strijdlustig is hij altijd al geweest.Tijdens de Studentenopstand van Mei 68 in Parijs stond hij vooraan op de barricaden. Zoals vele andere jongeren vond hij dat alles moest veranderen, ook het onderwijs.
Hij gaat het onderwijs in, brengt vol enthousiasme de nieuwe ideeen die hij op de moderne lerarenopleidingen heeft opgedaan, in praktijk. Hij houdt van zijn vak; alleen, een ding zit hem dwars. De resultaten van de leerlingen van de plaatselijke concurrerende school zijn beter. Jaar in jaar uit, dat kan geen toeval zijn. Marc zoekt contact met de school, wil weten wat voor bijzondere dingen ze daar doen. Heel simpel, daar heerst orde en regelmaat, daar wordt nog gewoon lesgegeven, net zoals Marc dat destijds op zijn eigen middelbare school had ervaren.

Vandaag, 9-11’06, staat er een mooi artikel van Ralph Hanzen in de Stentor.
De titel en inleiding ontbreekt wegens een te kleine scanmachine. Dit is niet zo’n grote ramp. Het komt erop neer dat studenten portfolio’s, competentiegericht onderwijs en probleem gestuurd onderwijs beu zijn! Ze willen weer gestructureerd en klassikaal les. Zie ook de Blog van Serena.
Met andere woorden: Hoera! BON strijdt niet voor niets, laat de Inquisitie beginnen.

Zie de attach voor het artikel van Ralph Hanzen.

Ik ondervind momenteel de problemen bij het invoeren van het competentie gericht leren.
Ik ben een actieve student die graag veel kennis krijgt overgedragen en bereid is veel inzet te tonen.
Het begon vorig jaar, in mijn derde jaar van de PABO. het hele systeem werd omgegooid. Veel is onduidelijk,
er wordt weinig tot geen les gegeven. We moeten twee onderzoeken doen en een portfolio (geheel onbekend voor ons)
bij houden en zo dat is het derde jaar. Met heel veel tranen, vermoeid zijn van de onduidelijkheid en het gevoel aan m’n lot over
gelaten te zijn heb ik het jaar net aan gehaald. (De eerste twee jaar heb ik zonder enige twijfel gehaald)

Blackboard – Greenboard – Whiteboard – Smartboard

Meer dan honderd jaar was de kleur van het schoolbord zwart. Een herkenbare kleur, waartegen het wit van het zachte, kruimige krijt goed afstak. Een duidelijke tijd, met duidelijke regels. De meester was de baas, de leerlingen dienden hun kop dicht te houden. Op school diende je te leren, en zelfs veel van buiten te leren. Maar toch begonnen ook in het voortgezet onderwijs de verworvenheden van de jaren ’60 door de dikke muren van het schoolgebouw heen te dringen. En toen ook nog de pastoor (op school: de moderator) zijn zwarte toog en zijn stijve witte boord inruilde voor een meer casual outfit, veranderde het schoolbord van kleur.

Binnen de wiskunde is abstraheren een kernactiviteit. In een specifieke situatie vallen bepaalde eigenschappen op en je hoopt dat bij in bepaalde zin vergelijkbare, meer algemene situaties die eigenschappen ook gelden.
In een vierkant is de som van de hoeken 360 graden. Hé… zou dat algemener zijn? Verrek ja, bij een rechthoek gaat dat ook al goed. En bij een parallellogram ook al… Ghee… nog mooier: het is waar voor elke vierhoek. En wat als de zijden van de vierhoek elkaar mogen snijden, wat dan….? Is dat dan nog een vierhoek, geldt die stelling nog? Kan ik het uitbreiden?
Wiskundigen genieten van deze exercities. En het is een ongelooflijk krachtig hulpmiddel. Je bewijst iets in één keer voor een enorme groep objecten. Maar dat moet dan wel zorgvuldig. Anders doe je aannames, maak je abstracties die onjuist zijn. Gelukkig is deze zorgvuldigheid binnen de wiskunde gemakkelijk mogelijk. De objecten van onderzoek in de wiskunde zijn buitengewoon eenvoudig. Getallen, punten, lijnen, allemaal primaire begrippen die we zelf hebben bedacht en waar we de kenmerken zelf van aangeven. Volledige transparantie in modern jargon.

In de draad over de ‘ideale schoolorganisatie’ in de blog van B.T. de Jong (www.beteronderwijsnederland.nl/?q=node/711) heb ik reacties gepost over de manier waarop MBO/HBO-onderwijs georganiseerd kan worden. En wel aan de hand van de school waar ik werkzaam ben, de Hogeschool IVA te Driebergen. Dit is een particuliere school met 76 jaar oude wortels in de autobranche. Omdat het antwoord op de laatste reactie van Hinke Douma duidelijk meer dan 2000 karakters vergt, start ik hierbij een eigen blog.