Berichten door jeronimoon

Een lesje pseudoniemenleer

Als jonge man, in de kracht van mijn leven heb ik meerdere nachten doorgedronken met J. Dhark, filosofische gesprekken gevoerd met Marc Wenen en mij gelaafd aan de woorden van Lew Brandon. Soms heb ik weemoed naar de urenlange wandelingen met Lea Brandts, of hoe ik samen met Lodewijk Erent s’ zomers de boeren in de omtrek hielp met het binnenhalen van het hooi. Louis Erwt was geen vriend, daarvoor was hij te nukkig en op gestelde tijden volkomen onaanspreekbaar, zeker als hij te diep in het glas had gekeken. Mijn eerste ‘verboden’ boek van Beakeland las ik met rode oortjes onder aan de keldertrap in het licht van een bijna uitgeblust peertje.

Ton van Haperen is een laffe columnist.

Onderwijsschnabbelaar bij uitstek Ton van Haperen is gevraagd om een column te schrijven voor “vakwerk”, het ledenblad van Beter Onderwijs Nederland. Met zijn Makkiaans aandoende column schaart Ton zich aan de zijde van die andere columnist.Beiden kijken ze met weemoed naar de goede oude tijd waarin de zwijgende meerderheid nog zweeg en waar de ‘elite’, in ‘onder onsjes’ bepaalde wat gezegd en geschreven kon en mocht worden. Het is vanzelfsprekend dat beide heren zich rekenen tot het elitaire gezelschap. Het verschil tussen deze twee columnisten is dat die ene dit ook onomwonden toegeeft, en van Haperen het wel denkt, maar niet zegt of schrijft. De hele column ademt een sfeer van ‘twee walletjes eten”, “de kerk in het midden laten”, “polderen”, “de geit en de kool sparen”. Toch is dit maar schijn. Wat op het eerste oog een sympathieke ‘ik ben niet boos, maar verdrietig’ column is blijkt bij goed lezen een moralistische, belerende, misselijkmakende, minachtende, hautaine maar vooral laffe column te zijn.

Het congresseizoen is weer geopend.

Januari is de maand van de ‘nieuwe budgetten’, directeuren, schoolleiders en andere managers hebben kennis genomen van het budget dat ze het komende half jaar mogen beheren en opmaken. De organisatoren van congressen voor het onderwijs weten dat en de full-color glossy folders vallen bij mij in de brievenbus. Meestal worden de folders onmiddellijk en ongelezen ‘ geprullebakeerd’. Elk congres heeft ongeveer dezelfde inhoud, dezelfde sprekers, dezelfde sponsors zoals KPC, APS, Fontys, AVS, CNV, en AOB, en zijn uitsluitend geschikt voor beleidsmakers, managers, directeuren, bovenschoolse managers, personeelsmanagers en afdelingsleiders. Het gaat op zo een congres over alles en nog wat, behalve over onderwijs. Vandaag viel er een folder in de bus die mijn aandacht trok.

Hoe was het op school vandaag?

Om vier uur ging de schoolbel. Ik rende zo vlug ik kon door de twee straten van school naar huis. Thuis wachtte moeder met een kopje thee als het koud was of een glaasje ranja als het warm weer was geweest. Haar eerste vraag was altijd: “hoe was het op school vandaag”. Het was altijd goed. “En wat heb je op school geleerd” was de tweede vraag. Met brede gebaren vertelde ik over de Romeinen, de negertjes in Afrika, droeg een gedichtje voor, zong een nieuw liedje of andere dingen die ik die dag op school had geleerd. Na de thee of ranja was het tijd voor huiswerk. Één keer in de maand kregen we een rapport van school, met cijfers. Mijn moeder keek naar de cijfers, vond het altijd goed en dat ik goed mijn best had gedaan. Mijn vader bestudeerde minutenlang het rapport, zette zijn handtekening en dat was dat. Het was de jaren vijftig, u weet wel, met de geur van spruitjes en bloemkool.

Azijnsite

In de Volkskrant blikt columniste Aleid Truyens terug op het roerige onderwijsjaar 2008. Chronologisch geeft ze de highlights weer van het afgelopen jaar en concludeert met enig genoegen dat het onderwijs in Nederland eindelijk op de politieke agenda is komen te staan. Een jaaroverzichtje zoals er zoveel rond deze tijd van het jaar over sport, spel en politiek op ons worden afgevuurd door de media. Ze eindigt haar column met een allervriendelijkste nieuwjaarsgroet aan al haar lezers. En zo hoort het, geen borstklopperij, geen hoerageroep, geen overtrokken weemoed, geen triomf, gewoon sec, duidelijk, to the point, zoals we Aleid kennen. Maar niet iedereen is ingenomen met de column en onverdeeld gelukkig met de aandacht die het onderwijs opeist.

Mededeling 17 maart 2009.
De eerste druk van de bundel ” Het nieuwe leren van de keizer” is totaal uitverkocht en de opdracht voor een tweede druk is door de uitgever gegeven. De bundel zal rond 30 maart opnieuw verkrijgbaar zijn bij alle (internet) boekhandels.

J. Jeronimoon

Het geschreven woord.

De voorzitter van de raad van bestuur stond voor het manshoge raam van zijn kantoor. Hij zag zeven verdiepingen lager de leerlingen en medewerkers als kleine nietige mieren, onrustig in en uit het schoolgebouw lopen. Als een God in het diepst van zijn gedachten stond hij, uiterlijk kalm, met de handen op de rug, in het rode-roze licht van de opkomende zon. Alleen een zenuwachtig gewrijf van duim en wijsvinger van zijn rechterhand verraadde opgewondenheid.

Begin maart 2009.

“Hiermee open ik de vergadering. Zoals u allen weet is dit een ingelaste vergadering, voor het eerst zullen we hier met zijn allen de verwijzingen voor het voortgezet onderwijs voor de leerlingen van groep acht met zijn allen accorderen. Een belangrijk moment aangezien voortaan de citotoets, die tussen ons gezegd en gezwegen zóóóó vorige eeuw is, geen enkele rol meer zal spelen in ons oordeel. Ik en de directeur de heer G. de Vader, die vandaag jammer genoeg niet persoonlijk aanwezig kon zijn, maar we voelen natuurlijk dat hij in ons midden is, hebben jullie oordeel over de leerlingen gewikt en gewogen en zoveel mogelijk rekening gehouden met de argumenten. Laten we beginnen.

ACTIE PRIKKLOK

Jaren lang heb ik minzaam geglimlacht als ouders tijdens een tien-minuten-gesprek het nodig vonden mij te wijzen op mijn luizenbaan met lange vakanties. Jarenlang heb ik gevonden dat mijn leerlingen belangrijker zijn dan mijn gezin, ook als mijn partner mij boos vroeg of ik nu echt élke avond lessen moest voorbereiden of toetsen nakijken. Jaren lang heb ik gevonden dat mijn middagpauze niet zo belangrijk was en dat zwakke leerlingen recht hadden op toezicht zodat ze niet het hoofd werden ingeslagen door de medeleerlingen. Jarenlang heb ik met lede ogen gezien hoe mijn manager het taakbeleid dankbaar misbruikte om mij en mijn collega’s alle door hem verzonnen taken toch uitgevoerd te krijgen. Jarenlang, jarenlang, jarenlang. De beste jaren van mijn leven. En daar komt morgen een einde aan. HET IS GENOEG GEWEEST!

We zullen doorgaan.

Vorige week zat onze minister van Onderwijs bij Pauw en Witteman. Na een beetje gekeuvel over zijn allernieuwste bedenksel ‘wikkiwijs’, ging onze minister tot de aanval over. De fusies kwamen ter sprake. Plasterk rechtte de rug, ging er eens goed voor zitten en sprak historische woorden. Het was een beetje te ver doorgeschoten, en het kon allemaal wel wat minder, en waren al die fusies wel nodig, kortom er komt een fusietoets en zolang die er nog niet is mag er even niet gefuseerd worden. Plasterk vergat in al zijn euforie heel even de arrogantie van de macht. Die macht ligt niet bij hem en ook niet bij de democratisch gekozen volksvertegenwoordiging, maar bij de schoolbestuurder.

Schaamteloos

“Dingetje Dezentjé van de VVD is een viespeuk.” Dat zijn niet mijn woorden. Ik hoorde deze uitspraak vanochtend op de radio. Uitgesproken door een pedagoog die mee had gewerkt aan het in elkaar frummelen van het EKD, het Electronisch Kind Dossier. Het eerste wapenfeit waar onze minister van Jeugd en Gezin zo trots op is, is in ongenade gevallen en schaamteloos ontdaan van zijn onschuld. Waar gaat het om? Het EKD is een verzinsel van een denktank die in het leven is geroepen door de minister. Na lang soebatten, hebben de doctors, dokters en doctorandussen een lijstje samengesteld van kindkenmerken van 0 tot 19 jaar. Gewicht, lengte, kleur van de ogen, aantal tenen en vingers, kleur haar en de rest van de reutemeteut waar moeders onder elkaar op verjaarspartijtjes over smiezen. Een in het leven geroepen task-force heeft het lijstje netjes in een bestandje gestopt et voila het EKD zag het levenslicht. Het lijstje moet er onder andere voor zorgen dat kinderen niet mishandeld worden, voorwaar een mooi streven.