Berichten door jeronimoon

Desastreus? Helaas, te laat.

De onderwijsbestuurderen gedragen zich als dictatoriale regimes, je raakt er nooit vanaf. Het old boys netwerk strekt zich uit tot ver over de onderwijsgrenzen. De allesvernietigende bestuurder heeft zich genesteld in alle lagen van bestuurlijk Nederland en initieert vanuit deze positie de verdere vernieling van het onderwijs. Onder de paraplu van de VO,MBO en HBO raad vegen ze de vloer aan met convenanten en CAO afspraken. Ze voelen zich niet alleen heer en meester, ze zijn het ook. De minister en zijn staatsecretaresses mogen zich in de marge bezig houden met kledingvoorschriften, financieren van een innovatieplatform en dromen van een Canadese onderwijsgoeroe die zeker weet dat Oslo de hoofdstad van Nederland is.

Komt dat zien, komt dat zien….

Onderwijsvernieuwers lijden niet alleen aan vlagen van hoogmoedswaanzin, maar vinden ook nog dat het hele land daar deelgenoot moet van worden. Nu ja, het hele land is ietwat overdreven, alleen de bestuurderen, managersmeute, directeurenkudde en andere gezagsdragers zijn hun doelgroep. Het schamele hoogleraar- of senior adviseur loon van de zweefliegende onderwijsbedenker wordt aangevuld met vergoedingen voor lezingen, een beloning om een woordje te plaatsen op een onderwijssymposium, een tegemoetkoming in de onkosten om even het hoofd om de hoek te steken bij een driedaagse onderwijsbestuurderensessie op de hei, een douceurtje voor een artikeltje in een obscuur onderwijsblaadje en een tractatie om op tijd de naam te noemen van een met zichzelf ingenomen bestuurder van een of andere raad. Enige vorm van exhibitionisme en exhibitionistische zelfverrijking is de onderwijsvernieuwer niet te ontzeggen.
Komt dat zien, komt dat zien, komt dat horen.

Talent, hier inleveren!

Het is altijd een moment van verlegenheid, even niet weten wat je aan moet met je eigen armen en volstrekt niet weten wat te zeggen en hoe je te gedragen. Het overkomt elke leraar wel een paar keer in zijn loopbaan, gisteren was ik aan de beurt. Na een hele ochtend geluisterd te hebben naar de presentaties van leerlingen waarbij de tenen niet krommer kunnen en de billen niet verder dichtgeknepen is het een opluchting om op het schoolplein tussen al dat jonge volk een sigaretje te roken. Erg verkwikkend om samen met de rook de laatste irritaties van de voor het merendeel onbenullige, niets ter zake doende plak-en –knip-presentaties, uit te blazen. Toegegeven, er zaten een paar uitzonderingen tussen. Presentaties waar over nagedacht was, een goede opbouw, voortreffelijke informatievergaring, een uitgebalanceerde ondersteuning middels een Power Point of zelfgemaakt filmpje, uitstekende gepresenteerd, kortom dat wat je mag verwachten van leerlingen in hun laatste jaar van hun middelbare beroepsopleiding.

Weg met Sjoerd.

Je mag van een voorzitter van de VO-raad toch enige intelligentie verwachten, ook al beweert de goede man dat kennis niet meer nodig is en de docent met zijn ‘eurocentrische westerse ideeën’ niet meer de stuurman kan zijn op het wankele bootje van de leerling dat dobbert op de ‘vloeibare en polyvalente samenleving’. Dat laat hij liever over aan een machine. Met dit soort van uitspraken kan ik leven, ik hoor ze nu al zo een tien jaar en het is zoals de beelden van hongerende kindjes in het verre Bangladesh, je raakt er aan gewend. Vooral omdat we met zijn allen weten dat deze luchtverplaatsingen meestal uitgesproken worden door luchtfietsers, zweefteven, bezemberijders, omhooggevallen gymleraren, graaiende onderwijsadviseurtjes en onderwijsvernielende onderwijsbedenkers.

Lerarentekort anders aanpakken.

Stel je eens voor dat onze krijgsmacht voor het werven van nieuw kanonnenvlees een campagne zou starten met de ronkende zin: “ Start je carrière in het warme Afghanistan. Ontdek de vernietigende kracht van de bermbom en ervaar de doodsangst aan den lijve.” Of nog beter: “ Is gooien met handgranaten, mensen aan flarden schieten en hele dorpen bombarderen altijd al een jongensdroom geweest? Kom dan bij de krijgsmacht en maak je dromen waar.” De kans dat hiermee duizenden zich aanmelden bij de personeelsdienst van het leger lijkt me eerlijk gezegd klein. Dus zijn de spotjes voorzien van ‘geschikte’,stoere,coole knapen die onverschrokken het zebrapad oversteken, breedgeschouderde reddende engelen bungelen onderaan het touwtje uit de helikopter en stralende hoopvolle jongelui op de drempel van “vlieger” worden in een F16. Dat het positieve benadrukt moet worden, weet iedere zuigeling in dit land. Maar op het ministerie van Onderwijs zijn ze nog niet zo ver als het gaat om het lerarentekort aan te pakken.

Waanzinnige waanzin.

Sommige zinnetjes moet ik meer dan één keer lezen, voor ik begrijp wat er geschreven staat. In een aantal gevallen is twee keer genoeg omdat het leggen van de klemtoon niet goed ging, denk hierbij aan bommel ding terwijl het bom melding moet zijn. Maar vandaag kwam ik een zinnetje tegen waar ik mij na zeven keer lezen nog het hoofd over breek. Ik laat u mee genieten van een stukje gepopulariseerde prinsjesdagbegroting, en wie het na twee keer begrijpt mag het zeggen. Hier komt het:

“Om te voorkomen dat leerlingen zonder diploma vertrekken, moeten scholen meer lessen in sport en cultuur geven. Scholen die het aantal uitvallers terugdringen, krijgen extra geld: 2.000 euro per niet uitgevallen leerling.”

Uit de school geklapt.

Jaren geleden op een symposium ontmoette ik een collega uit het Noord-westen van het land. Was het onze betrokkenheid voor het onderwijs, de zorg voor onze leerlingen, de gedrevenheid of hetzelfde absurde gevoel voor humor dat er voor gezorgd heeft dat we door de jaren heen contact zijn blijven houden? Ik weet het niet, toch bellen of mailen we elkaar geregeld over onze wedervaren met leerlingen, collega’s, ons vak en de laatste jaren vooral over onze managers en bestuurderen. Menig column is tot stand gekomen na een telefoongesprekje met deze verre huisvriend.

Draagvlak en tegengeluid

Draagvlak is voor een bestuurder het belangrijkste onderwerp van zijn bestuurdersleven. Elke bestuurder heeft van zijn goeroe geleerd dat draagvlak primair belangrijk is voor elke verandering, aanpassing, verbetering of omgooien van een proces, organisatie of bedrijf. Zonder draagvlak heeft geen enkele reorganisatie of implementatie een kans van slagen. Daarom zijn er veel methoden om ‘draagvlak te creëren’.

Het nieuwe schooljaar is nog geen week oud en ik krijg alweer de kriebels, jeuk en vlekken. We zijn verhuisd naar een nieuw gebouw, dus zowat alles wat fout kan gaan, gaat ook fout. Geen boekenlijsten, geen leerlingenlijsten, geen uurroosters, te weinig lokalen, te weinig fietsenstalling, te weinig computers en als die er wel zijn werken ze nog op stoom. Geen printers, geen docentenwerkplekken.