Berichten door jeronimoon

Een leven lang niets leren

Het middelbaar beroepsonderwijs maakt zich op voor de definitieve en wettelijke verplichting tot de invoering van het Competentie Gericht Opleiden. Stilaan druppelen voor alle opleidingen de examen eisen binnen. Of hier nog sprake is van examen in de oude zin van het woord is te beantwoorden met een simpel nee. Het zweten en zwoegen, diep nadenken, hopeloos starende blikken in de holle ruimte van de tot examenzaal omgebouwd gymlokaal, voorovergebogen, gebukt onder de gesel van het behalen van minimaal een zesje is dank zij het Competentie Gericht Opleiden verdwenen. Vanaf volgend schooljaar is het examen vervangen door een heus assessment met echte, zelfgepunnikte assessoren. Het examen is dan een praatje van een kwartier met overhandiging van een portfolio of te wel foto-en videoboek, waarin de bewijzen over het bezit van de nodige competenties zijn opgestapeld. Dat praatje is vooral geen gesprek tussen leerling en docent want dan zou de vergissing kunnen ontstaan dat het hier gaat om een verderfelijk ” mondeling examen “. Het is een gesprek tussen de deelnemer(leerling), en de loopbaanbegeleider.

Tussenstand: Out of Control

Het is nu zo ongeveer twee jaar geleden dat het huidige kabinet zichzelf mocht presenteren op de trappen van het Koninklijk Paleis. Het leverde het Nederlandse onderwijs een minister en twee staatsecretaresses op. Dat triumviraat verdeelde zijn werkzaamheden op basis van in het verleden behaalde resultaten. Prof. Plasterk nam het hogere onderwijs onder zijn hoede, kwestie van tijd over te houden voor het Cultuur- blokje van O C en W. Hij mag zich minister noemen. Aanspreektitel: Excellentie. Staat secretaresse van Bijsterveld, afgestudeerd als verpleegkundige A, gaat over het voortgezet onderwijs, het middelbaar beroepsonderwijs en de lerarenopleiding. Aanspreektitel:” zuster Marja”. En het lichtgewicht mevr. S. Dijksma, Vwo- diploma en enkele jaren slampamperen op de universiteit, zonder enig resultaat, gaat over het basisonderwijs. Aanspreektitel:”He jij daar “.

Competentiegericht onderwijs is crisisgevoelig

De staatsecretaresse van het MBO vindt het tekort van ongeveer 150.000 stageplekken in het MBO een zorgwekkend signaal. Waar dat signaal op slaat, daar heeft haar woordvoerder het niet over. Het is een zorgwekkend signaal, punt. Volgens het clubje van onderwijsbestuurderen die over het Middelbaar Beroeps Onderwijs gaan is de economische crisis hier de oorzaak van en moet de tweede kamer ingrijpen. In het sociaal akkoord moet er aandacht komen voor de stageplekken, de zogenaamde sociale stage voor vmbo’ers moet maar afgeschaft worden en de vakbonden moeten met de werkgevers keiharde afspraken maken over het aantal stageplekken en andere maatregelen. Volgens de staatsecretaresse zijn stageplekken essentieel voor het voortbestaan van het beroepsonderwijs.

Hoogmoed en onverdraagzaamheid.

Normaal ga ik met de laptop op schoot om een column of verhaaltje te schrijven. Soms echter kan ik, zoals vandaag, niet ontsnappen aan de drang om een pen ter hand te nemen om het witte scherm met het ongeduldig knipperende zwarte streepje en toetsenbord te verruilen voor maagdelijk wit papier, vulpen en blauwe inkt. Al schrijvend, zoekend naar de goeie woorden lijkt het of de pen niet van mijzelf is, en een onzichtbare hand rust op mijn hand. Straks, na het verhaaltje, merk ik wel welke schrijver uit mijn jeugd mijn hand heeft vast gehouden.

Rookverbod, CGO en mijn glazen bol.

Een beetje een merkwaardige titel die noopt tot enige uitleg. Het zit zo. Aangezien mijn ROC in volle reorganisatie is om het Competentie gericht onderwijs zo goedkoop mogelijk in te voeren heeft mijn manager mij gevraagd om een Persoonlijk Ontwikkelings Plan, een POP, op te stellen. Niet dat er verder wat mee gebeurt maar ik kan mij door middel van feedback en zelfreflectie voorbereiden op een andere baan. Tijdens dat POPpen ontstaan er gewild of ongewild hersenspinsel die een ander licht werpen op het CGO.

De wereld verandert.

Sinds de gewone man in de straat ook begint over de wereld die verandert en de onderwijsvernieuwers bijna pathetisch de politiek smeken om de onderwijsveranderingen te fiatteren omdat ‘de nieuwe wereld’ andere en betere werknemers verwacht, ben ik mij gaan verdiepen in de veranderende wereld.

Aan zijne excellentie de minister van Onderwijs R. Plasterk
IJsschots 4, tentje 2
Zuidpool

Excellentie,
Ik hoop dat deze brief u nog bijtijds bereikt. De geleerde klimatologen hebben ons deze week alweer gewaarschuwd dat niet alleen de Noordpool in een ongelooflijke snelheid smelt, maar nu ook al de Zuidpool. Wat trouwens niet zo verwonderlijk is nu het in de contreien waar u op dit ogenblik verblijft zomer is. Voor u dus ergens op de onmetelijke ijszee drijft, met een deel van de Koninklijke familie in uw nabijheid, nog even de stand van zaken in het Nederlandse Onderwijs doorgeven, wie weet besluit u dan wel om alsnog de rest van uw leven te wijden aan de geneugten die het witte landschap u kan schenken.

Pleidooi om te mogen dromen

“ I have a dream”, is voor de naoorlogse generatie tot op heden ten dage een one-liner die zijn weerga niet kent. Meerdere keren heb ik in de afgelopen weken “I have a dream” vergeleken met “Yes we Can”. Niet alleen ik maakte die vergelijking, ook de televisiemakers hadden de oude beelden van dominee King uit de donkerste hoeken van het archief gehaald, afgestoft en naar ik hoop met enige eerbied, de ether ingestuurd om de huidige generatie kennis te laten maken met de droom en de hoop van de indertijd onderdrukte zwarte minderheid van het Amerikaanse volk. Vele, om niet te zeggen alle, hedendaagse Afro-Amerikanen hoorden de slepende dramatische stem van King, telkens “ Yes we Can” versterkt uit de luidsprekers klonk.

Geluk zit in een klein schoolbankje.

We hebben het voor elkaar hoor. Een nieuwe lessenreeks is ingevoerd in het voortgezet onderwijs. Niet zomaar een lessenreeks, een heus onderzoek met een heuse onderzoeksprofessor gaan de leerlingen die ‘gelukslessen’ krijgen volgen in hun verdere leven om uit te zoeken of de ‘gelukslesleerling’ gelukkiger is dan zijn soortgenoot de ‘ nietgeluklesleerling’. Aangezien dat verdere leven van de leerlingen nog wel een tijdje kan duren is de aller-gelukkigste de geluksprofessor die de rest van zijn carrière gesubsidieerd tegemoet kan zien.

De stille reorganisatie

De kaartenhuisjes storten massaal in elkaar. Massaontslagen! Het wordt nog erger! Crisis slaat ongenadig toe in het bedrijfsleven! Schreeuwen de krantenkoppen mij toe. Corus zet duizenden werknemers op straat. Philips gaat reorganiseren en stoot duizenden arbeidsplaatsen af. ING snijdt in het personeelsbestand, duizenden banen op de tocht. Schiphol zal op termijn tienduizend banen schrappen. De radio is opeens bevolkt met deskundologen die ons stuk voor stuk komen vertellen hoe het zover is kunnen komen. Elk praatprogramma dat zichzelf respecteert heeft wel een al dan niet zelfbenoemde econoom in zijn midden die ruime baan krijgt om ons, argeloze consument, te overladen met de meest dramatische voorspellingen. Dezelfde visionairs die jaren geleden smalend neerkeken op de ‘oude economie’ en de ‘nieuwe economie’ bejubelden zijn dezelfden die een jaar geleden beweerden dat Nederland gespaard zou blijven van deze enorme crisis, omdat wij ‘het dak hadden hersteld toen de zon scheen’, en zijn dezelfden die nu pleiten voor de nieuwe en vooral ‘groene’ kans die wij dankzij deze financiële ramp zomaar in de schoot geworpen krijgen.