redeloos, radeloos, reddeloos – de roze, bruine, witte fases van Plasterk
Er was een tijd, amper twee jaar geleden, dat “we” begonnen met een optimistisch maar voorzichtig vertrouwen in Plasterk ; die “de” misstanden in het onderwijs zou redresseren. Dat was ruim vóór de homo-boot in Amsterdam, de flaphoed, recentelijk de modeshow waar P. in pinguin costuum zo uitbundig klapte voor modieus-schaars geklede vrouwen van Afrikaanse afkomst. Na de roze en bruine fases kwam P. terecht in zijn witte fase, het tentje op Antarctica – pinguins op de Zuidpool, zei Wim Kan ooit.
> Off topic : ook zo geërgerd aan die foto in de Volkskrant, >
http://www.volkskrant.nl/vk-online/20090204/public/pages/01004/articles/VOK-20090204-01004002.html – (verkleinen naar 50 percent)
waar Hirsch Ballin, neerbuigend, zijn eerste tropische opwachting maakt in dat vluchtelingenkamp in Kenya. Een vluchtelingenkamp als media-mekka. Het zal wel weer goed bedoeld zijn ; tegelijk, zo’n flap foto, w-a-t een arrogantie. Dat post-kolonialisme : zo goed en sociaal bedoeld, en toch zo aanmatigend, ja, onbetamelijk ; hetzelfde phylon als die pinguin bij die mode show ; en even onbehoorlijk – laat maar zien, Bibi >
www.youtube.com/watch?v=C5p7caqb2Ys
www.nufoto.nl/fotos/90309/ronald-plasterk-bij-catwalkshow-bibi-van-der-velden.html
De roze, bruine en witte fases van Plasterk hebben n-i-e-t-s van doen gehad met onderwijs. Of het zou moeten zijn dat de witte fase pars-pro-toto is voor de brede afkalving in onderwijs – de redressering waarvoor P. is aangenomen, en waarvan hij zich tot dusverre niet heeft gekweten.
