Leraren laten zich niet langer de les lezen

BON is bijna twaalf jaar geleden opgericht omdat de oprichters bezorgd waren over belangrijke ontwikkelingen in het onderwijs. De vereniging was is en blijft een vereniging voor beter onderwijs, dus geen belangenbehartiger van leraren of een vertegenwoordiger van ouders of leerlingen. Wij hebben ook geen belangen in de zin dat er een bureau en een staf moet worden onderhouden en dat bestuursleden betaald zouden moeten worden. Dat maakt het voor ons eenvoudig en vanzelfsprekend dat we enkel en alleen op basis van onze doelstellingen en inhoud argumenteren,

In onze strijd voor beter onderwijs maken we ons vanaf de oprichting sterk voor gedegen vakkennis, voor hoog opgeleide leraren en voor een passende professionele ruimte die de leraar in staat stelt op basis van de eigen professionaliteit en binnen de afspraken van de vaksectie op school zijn onderwijs naar eigen inzicht in te richten. Dit toch zo voor de hand liggende doel werd lang niet altijd gedeeld door anderen die bij het onderwijs zijn betrokken. Besturen, de kleilaag van onderwijsvernieuwers en adviseurs en ook politici hadden en hebben andere doelen. Onderwijsvernieuwers willen simpelweg veel verandering, want veel omzet, besturen willen leraren flexibel in kunnen zetten, ongeacht hun bevoegdheid en vakkennis en willen ouders en leerlingen verleiden met tablets en thematisch onderwijs. Iedere minister of staatssecretaris wil een standbeeld voor zijn beleid, of dat nu een curriculumherziening als Onderwijs2032 is, de invoering van een rekentoets, een lerarenregister, het afschaffen van een basisbeurs of het promoten van meer vrouwelijke hoogleraren is.

Docenten  voelden zich door de werkdruk en de macht van de besturen vaak de uitvoerders van andermans onderwijs.

Door deelname in de Onderwijscoöperatie heeft BON jarenlang geprobeerd om de positie van de bevoegde leraren te versterken. Dat is niet gelukt, maar ons afscheid van de OC is niet onopgemerkt gebleken en het is daardoor voor velen duidelijk geworden dat de OC haar beloften niet kan en wil waarmaken. Dat heeft een hele serie gebeurtenissen op gang gebracht. Personen en organisaties hebben scherpe kritiek op de OC geuit, ondernemen zelfs juridische stappen tegen de OC, er is uitgebreid actie gevoerd tegen het lerarenregister en de basisschoolleraren hebben onder aanvoering van po-in actie zelfs gestaakt.

Waar tot twee jaar geleden het onderwijsveld min of meer voorspelbaar acteerde, met de bekende rollen van de vakbonden, van de sectorraden, van de politiek en ook van leraren, lijkt de vlam in de pan geslagen. Naast de jonge vakbond LIA en actiegroep po in actie, zijn nu ook vo in actie, mbo in actie en ook hbo en wo in actie opgericht. Groepen en groepjes in verschillende groeistadia, van verschillende grootte en ook met deels verschillende doelstellingen. BON juicht dit van harte toe. De leraren laten zich niet langer de les lezen.

Wij hechten er echter wel aan onze positie hier duidelijk te formuleren. Wij werken graag en actief mee met de gevormde groepen, maar nemen niet automatisch alle doelstellingen en strategische of tactische overwegingen over. Onze aandacht is bijvoorbeeld  minder gericht op een gelijk salaris van vo en po docenten, maar meer op arbeidsvoorwaarden die er bij alle schooltypes voor zorgen dat de beste jonge mensen een baan in het onderwijs ambiëren. Ook is voor ons de verengelsing van het hoger onderwijs een speerpunt, maar dat geldt niet noodzakelijkerwijs voor wo in actie. Of iedere andere groep de lumpsum wil afschaffen is ook nog onbekend. De verscheidenheid in doelen is wat ons betreft geen enkel probleem: we hebben gemeen dat de positie van de vakbekwame leraar versterkt moet worden, kwalitatief, kwantitatief en statutair. Wij geloven in een informele samenwerking met wisselende organisaties waarbij we gezamenlijk echt een vuist kunnen maken tegen versteende machten die het onderwijs de laatste decennia geen goed hebben gedaan. De bezem moet door de clubjes, raden, gremia en bedrijven. Docenten geven graag les, willen ook graag leren, maar laten zich niet meer de les lezen en daar staat BON in volle overtuiging achter.

1 Reactie

  1. Gelezen (en vertaald) op een site van de New York Times:
    Let wel: dit is de toestand in de VS maar bijna klakkeloos over te nemen in het Nederlands, dus is er niets nieuws onder de zon:

    Leraren zijn er al lang aan gewend om “met elkaar overweg te kunnen gaan”, maar laten in toenemende mate hun stem horen om te protesteren tegen gestandaardiseerde, op tests gebaseerde onderwijshervormingen van het laatste decennium die zij als schadelijk voor studenten beschouwen. In deze functie legt de Amerikaanse leraar uit Georgia, Ian Altman, uit wat hij en zijn collega’s echt slecht vinden van het horen van hervormers. Altman is een bekroonde Engelse leraar op de middelbare school in Athene, waar hij sinds 1993 woont, en is ook een pleiter voor leraren en studenten. Hij heeft op verschillende nationale conferenties gepresenteerd en gepubliceerd in het Journal of Language and Literacy Education. Hij won de 2014 University of Georgia College of Education Distinguished Alumni Crystal Apple Award en de 2012 University of Chicago Outstanding Educator award.

    Altman’s lijst van zeven dingen die hervormers niet meer tegen leraren moeten zeggen komt van gesprekken die hij heeft gevoerd met docenten in het hele land en spreekt de woede aan van veel leraren die zien dat hun expertise wordt gedevalueerd en hun vak wordt gedenigreerd.

    Van Ian Altman uit interview New York Times 2014

    Een recente psychologische studie concludeert dat beleefde mensen veel meer geneigd zijn dan overgevoelige en tegendraadse mensen om anderen schade te berokkenen, omdat ze eerder geneigd zijn om bevelen op te volgen – zowel slechte als goede. Leraren die optreden vanuit hun socialisatie in het beroep maar ook als gevolg van angst en intimidatie, zijn veel te waarschijnlijk om stil te blijven over schadelijke praktijken die schoolhervormers opleggen aan klaslokalen. Het is verleden tijd voor leraren om op te komen voor zichzelf en hun beroep. In die geest is hier een lijst met dingen die hervormers moeten stoppen met te zeggen tegen leraren omdat ze het verkeerd hebben. Deze lijst is niet uitputtend, maar het is een begin.

     

    1. Vertel ons niet dat je meer weet over goede instructie dan wij.

    Dit vertelt ons dat er een geïnstitutionaliseerde minachting is voor ons professionele oordeel. Sommige leraren krijgen een gescript curriculum dat vaak sub-par is en dat echt leren en leren in de weg staat. Anderen werken onder een beleid dat zo breed is dat ze in wezen zinloos zijn.

    Het doel van het beleid is in beide gevallen hetzelfde: een top-down-structuur bieden die niet is bedoeld om studenten te helpen, maar om een ​​soort esthetiek van educatieve hardheid te dienen, die op zijn plaats is om een ​​”crisis” in onderwijs dat geleerden zoals David Berliner grondig hebben ontmaskerd als een schijnvertoning. De meeste onderwijsbeleid is onnodig en op zijn best leeg, wegversperringen voor echt leren in het slechtste geval, en beide manieren om de hele top-downstructuur te maken lijken gerechtvaardigd.

    Hoe zit het met het verlaten van instructiebeleid voor ons, de instructeurs? Goede leraren zijn goed omdat we weten wat we doen, niet omdat we blindelings een educatief beleid volgen.
     

    2. Praat niet met ons over het belang en de nauwkeurigheid van de normen.

    Ik geef Engels voor de middelbare school, en ik kan je vertellen dat taaltechnologische normen, zowel de huidige Common Core Standards als andere normen, niet rigoureus en niet rigoureus zijn. Alles hangt af van wat individuele leraren ermee doen.

    Bovendien beschrijven taalkunsten gewoon een veronderstelde, conventionele reeks gedragingen die van competente lezers en schrijvers wordt verwacht. Maar hoewel een bekwame en hardwerkende student overigens kan doen wat de normen beschrijven, is het vertonen van bepaalde geletterde gedragingen niet hetzelfde als serieus en nauwgezet innemende teksten en geschriften.

    Ik werk heel hard om ervoor te zorgen dat studenten niet alleen de bewegingen van het bestuderen van literatuur en schrijven doorlopen, ook al is het doornemen van de moties meestal voldoende om goede testscores te garanderen. Ik eis dat zij de teksten en opdrachten serieus nemen en iets belangrijks van hen leren dan de normen aangeven. Alles is gebaseerd op standaarden, niet omdat ik het zo probeer te maken, maar omdat de standaarden voor Common Core-talen zo algemeen zijn dat vrijwel elke opdracht kan worden geïnterpreteerd en verdedigd in termen van normen. Twee docenten kunnen dezelfde standaard onderwijzen met behulp van verschillende teksten, verschillende methoden en met verschillende doeleinden, waardoor leerlingen totaal verschillende ervaringen krijgen. In wezen betekent dit dat de standaard, ogenschijnlijk hetzelfde in beide gevallen, intern incoherent is en in die zin niet-standaard. “Op standaarden gebaseerde” is een betekenisloos criterium voor lessen in kunstlessen voor middelbare scholen.

    3. Vertel ons niet over het testen van gegevens.

    Ik geloof niet dat gestandaardiseerde tests (Einde van de Cursus Tests, PARCC-examens, Graduation Tests, Georgia Milestones, AP Examens, de SAT, de ACT, IQ-tests, jof enige andere) enige waarde hebben, voor iedereen behalve degenen die geld verdienen van hen. Sterker nog, ik geloof dat het gebruik van die tests inherent en noodzakelijkerwijs schadelijk is voor ons allemaal, ook voor studenten die het heel goed met ze kunnen doen.

    Opvoeders praten over en analyseren testscores, en laten die gegevens zogenaamd “autoreden”, maar de waarheid is dat getallen en metingen die uit die tests zijn afgeleid, niet

    Data zijn.
    Ze zijn een platte, gebleekte vervanging van gegevens, omdat ze de substantie van leren vervangen door een abstractie, een verkeerd beeld van leren, zoals Descartes het idee van fysieke dingen vervangt door het concept van grafische ruimtelijke uitbreiding. De daden van denken, leren en weten, zijn geen objecten die kunnen worden vervangen door abstracties over denken, leren en weten. In die specifieke maar cruciale betekenis zijn alle schooltest-gegevens nep.

    4. Vertel ons niet: “Het onderzoek zegt …” tenzij je bereid bent te praten over wat het echt zegt.

    Het is niet dat we ons niet druk maken om onderzoek, maar dat het vaak gebruikt wordt als een onderzoek in een schoolcontext wordt genoemd, om een ​​legitiem gesprek te beëindigen in plaats van ermee te beginnen, als een knuppel om ons tot zwijgen te brengen in plaats van een opening om ons te betrekken constructief. Heel vaak, wanneer ik geconfronteerd word met een “onderzoek zegt” bewering die ik twijfelachtig of irrelevant vind, vraag ik om een ​​citaat en krijg ik een blanco of vage dreigende blik, of een verzonnen bewering over de eisen van de Common Core, of een enkele naam, ” Marzano, “alsof hij alle educatief onderzoek heeft voltooid.

    In plaats daarvan citeer je het artikel, leg je het argument en het bewijsmateriaal uit en, nog belangrijker, vertel je precies hoe je denkt dat het van toepassing is op mijn klas. Laten we er dan over praten. Omdat onderzoek geen gigantisch, enkelvoudig gebouw is van vastgelegde conclusies; het is veelzijdig en vol eindeloze debatten.

    Onderzoek is ook van verschillende kwaliteit. Peer-reviewed tijdschriften moeten serieus worden genomen; ideologische denktanks niet zo.

    Praat niet met mij over ‘het onderzoek’ alsof ik een student ben die begeleiding nodig heeft.

    5. Stop met het advies over het onderwijzen van kritisch denken.

    Wees voorzichtig met wat je wenst. Onze huidige “hervormingsleiders” van ons onderwijs willen graag prediken over het belang van kritisch denken. Natuurlijk is kritisch denken belangrijk wat dat precies betekent? Voor veel hervormers betekent kritisch denken meestal probleemoplossende vaardigheden, en ze zeggen de uitdrukking met technische en technologische innovaties – de STEM-disciplines – in gedachten.

    Voor mij betekent kritisch denken het analyseren van ideeën om ze volledig te begrijpen en manieren te vinden om ze te verbeteren of af te wijzen, inclusief ideeën over de waarde en het doel van technische en technologische innovatie. Daarom is het belangrijk om de aard en geschiedenis van ideeën zelf in Engelse lessen te kennen en te leren. Hier zijn enkele vragen voor kritisch denken die mijn Amerikaanse literatuurstudenten aangaan door zowel fictie als non-fictie bronnen:

    * Kunnen we na het Citizens United-besluit nog steeds beweren in een democratie te leven? En wat moeten we dan van het begrip ‘vrije meningsuiting’ maken? In welke zin is het gratis? (De Common Core zegt grote rechterlijke beslissingen te bestuderen.)

    * Hoe kunnen we onze welvaartskloof op ethische wijze verdedigen of veroordelen? (Zie Frank Norris, ‘A Deal in Wheat’, en vele andere titels, vooral uit de naturalistische periode.)

    * Wat is een Amerikaanse identiteit? Wat is een ‘echte’ Amerikaan en hoe ziet dat eruit? Wie mag dat beslissen, en hoe? (Samen met honderden artikelen, romans, toneelstukken en verhalen kunnen we zelf een retorische analyse maken van de Common Core-standaarden om die vragen te beantwoorden.)

    Gebruik geen clichés voor onderwijshervorming meer.

    Hier is een compendium van clichés voor gemeenschappelijke onderwijshervorming:

    “Na het raadplegen van de onderzoeks- en evaluatiegegevens en het betrekken van alle belanghebbenden bij het besluitvormingsproces, hebben we vastgesteld dat een niet-aflatend streven naar uitmuntendheid en een laser-achtige focus op de normen, synergetisch met onze verantwoordingsmaatregelen, actiegericht en toekomstgericht zijn. leunen interventie-strategieën, en verbeterde observatierichtlijnen voor klaslokalen, zullen de prestatiekloof dichten en de lat hoger leggen voor alle kinderen. ”

    Je kunt zo niet praten en verwacht serieus te worden genomen door volwassen volwassenen.

    7. Vertel ons niet om de politiek uit het klaslokaal te laten.

    Wees niet naïef. Leren heeft altijd een soort van politieke doeltreffendheid. Sommige meningen zijn gevoeliger dan andere, sommige argumenten sterker dan andere, sommige interpretaties en theorieën beter ondersteund dan andere. Het is prima om dat hardop te zeggen. Je hoeft een ander niet te kleineren om dat te doen, en goede leraren schrikken er niet voor terug.

    Bijvoorbeeld, de theorie van intelligent ontwerp maakte een paar jaar geleden een grote schok onder creationisten die beweren dat evolutie slechts een onbewezen theorie is op gelijke voet met andere theorieën in de ‘markt van ideeën’. Het is heel gemakkelijk om twee verzinsels te laten zien : er is geen overtuigend wetenschappelijk bewijs tegen evolutie, en intelligent ontwerp komt voort uit het teleologische argument van Aristoteles dat door David Hume en Immanuel Kant in de 18e eeuw degelijk werd bekritiseerd.

    Het uitleggen van deze dingen aan studenten zal de ene kant van het politieke spectrum meer schaden dan de andere. Wat mij betreft is dat de schuld van de politici zelf om betrokken te raken bij klaskwesties die buiten hun legitieme bezorgdheid als politici liggen. Ze kunnen natuurlijk zeggen wat ze willen, maar het is aanvaardbare academische praktijk om te leren waarom en hoe hun argumenten sterk of zwak zijn, en het is niet onze schuld als dat ook politiek inhoudt.

    Verbale logica en argumentatie zijn de provincie van Engelse leraren, vooral nu dat we onder Common Core zeggen dat we meer non-fictieteksten moeten onderwijzen. Ik verwacht van al mijn studenten dat ze verstandig en met fatsoen zullen debatteren, de waarheid zoeken in plaats van alleen de oppositie te verslaan, en ik verwacht dat ze die argumenten met elkaar en met mij duwen. De vitaliteit van mijn lessen hangt ervan af.

    Te veel mensen leren nooit verstandig en fatsoenlijk te discussiëren en te debatteren. Te veel mensen worden getraind om controversiële ideeën uit de weg te gaan omwille van beleefdheid omdat confrontatie als gênant of a-politiek kan worden beschouwd. Mijn studenten zullen niet vallen op die attributen als ik het kan helpen. Ik zal alles blijven doen wat ik kan, als leraar en als een burger, om ieders vaste gedachten te verstoren.

    Leraren hebben dit gevecht niet gekozen. Het is ons opgelegd door een misleide en diep conservatieve “hervormingsbeweging”. Het is tijd voor hervormers om terug te gaan, omdat ik en mijn collega’s het beter zullen doen als je gewoon uit de weg gaat.

    Ik verwelkom je om mijn gedachten te verstoren met echt argument als je kunt. Maar beledig mij en mijn beroep niet door me alleen maar te laten geloven wat mij is verteld en accepteer de manier waarop de dingen zijn.

Geef een reactie