OOSTHUIZEN – De 21-jarige pabostudente Kristel Louman uit Oosthuizen vecht tegen de pabo-rekentoets. Louman zakte drie maal voor de verplichte rekentoets en moet nu haar opleiding verlaten. De studente is het hier niet mee eens en stuurde daarom een brief aan alle Tweede Kamerfracties, de HBO-raad en het CITO. Ook weet zij zich gesteund door de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb).
Volgens de vakbond heeft een eventuele rechtzaak die Louman wil aanspannen zeker kans van slagen. Een woordvoerder van de LSVb stelt dat één van de problemen van de rekentoets het inzagerecht was. „Daar was dus geen sprake van vanwege technische problemen bij het CITO. Voor eerstejaars pabo-studenten was het zo onmogelijk om in te zien wat ze fout deden per toets.” Louman trekt mede om dit hiaat aan de bel bij de overheid.
========================
Ik hoop van harte dat dit juridiseren van vermeend onrecht niet slaagt. Dit is een fraai voorbeeld van doorgeslagen mondigheid.
Een tegenslag moet je aanzetten tot het verbeteren van je eigen prestaties; niet tot het schuldig verklaren van een ander.
Hopelijk treft ze een rechter met een BON-mentaliteit.
Reacties zijn gesloten.
Typisch kind van haar tijd
En ik geef haar nog gelijk ook. Gezien haar competenties was ze binnen de kortste keren doorgestroomd naar managements-lagen in het onderwijs. Haar is een rijke toekomst ontnomen.
En rekenen zou voor haar nooit van belang zijn geweest. Met een beetje mazzel zou ze zoveel verdienen dat het huishoudboekje doorrekenen nauwelijk noodzakelijk zou zijn.
Maar zonder gekheid: ik vind eigenlijk wel dat er inzagerecht zou moeten zijn. Is dat zo bij rij examens eigenlijk?
Kind van haar tijd
Ik ben ook helemaal voor inzagerecht. Maar dat inzagerecht had deze leerling moeten eisen na de eerste toets, niet nadat ze drie keer gezakt is. Nu probeert ze haar eigen falen op anderen af te schuiven.
Die laatste zin ..
.. snijdt hout. Nogmaals, de leerlingen zelf kunnen er niets aan doen dat ze slecht onderwijs hebben gehad, en dat zij daar voor moeten bloeden met een studieschuld en een niet afgemaakte opleiding is onredelijk. Ik pleit er niet voor dat deze studenten op de Pabo moeten blijven,en ook niet voor handhaving van de doorstroom mbo-pabo. Maar dit afdoen als doorgeslagen juridisering en kinderen van deze tijd is onzin. Toen Karina Schaapman naar de rechter stapte vanwege het slechte basisonderwijs van haar kinderen probeerde men dit ook als zodanig af te doen. Maar sindsdien is het allerergste vrijblijvende van de basisschool wel verdwenen.Inmiddels is die rechtszaak 10 jaar geleden,het zou dus heel goed kunnen dat de generatie die in 1994 op de basisschool het beroerde onderwijs genoot dat de kinderen Schaapman destijds genoten, zich nu pas eindelijk realiseert goed belazerd te zijn, en net als Karina, voor zichzelf opkomt.
Misschien toch de hand eens in eigen boezem steken, welke onderwijzer/leraar stond erbij en keek ernaar toen dit alles geschiedde?
Maar ik denk dat we het hier over oneens blijven.
Even los van haar persoonlijke ellende
Er heeft de afgelopen decennia een hele horde personen en instanties bijgestaan toen dit onrecht aan het onderwijs geschiedde. Eén onderwijzer/school als schuldige aanwijzen lost dat probleem niet op. De politiek/overheid is niet in staat complexe projecten in de infrastructuur zoals de Betuwelijn en de HSL en allerlei automatiseringsprojecten goed te besturen. Hetzelfde onvermogen met desastreuze gevolgen heeft ze getoond in het onderwijs. De reaktie op de rekentoets van onze onderwijssecretaresses spreekt boekdelen.
BON en de rekentoets zijn duidelijke signalen dat ‘men’ het niet langer accepteert en dat is een eerste aanzet voor verbetering van het onderwijs. Het heil komt hier niet langer van boven maar moet van onderaf bevochten worden.
Maar in de publieke opinie heerst het beeld
dat het onderwijs slecht is. Dat kan niet missen. Na al deze negatieve berichten, staat het onderwijs er gekleurd op. Het zal niemand ontgaan zijn. En met eenvoudige opmerkingen als: we moeten ook kijken naar wat er goed gaat, ontkracht je het bestaande beeld niet.
En daarom juich ik het toe dat dit meisje naar de rechter stapt: hoe meer er over de kwaliteit van het onderwijs gesproken wordt, hoe beter het is. Ik ben ook zeer benieuwd hoe deze rechtzaak gaat verlopen. De rechter zal ook de kwaliteit van het onderwijs in zijn vonnis moeten betrekken. Een juridisch oordeel over de kwaliteit van het onderwijs, dat is belangwekkend.
Ik kan me niet voorstellen dat al deze commotie de schoolbazen koud laat. Zouden ze nu geen eieren voor hun geld kiezen, en zich niet wat meer over onderwijsverbetering willen buigen in plaats van over stille bezuinigingen en onderwijsverleuking en vernieuwing? Hoe negatiever de publieke opinie, hoe minder keus ze hebben. -En deze negatieve publiciteit hebben ze, althans dat vind ik, geheel en al aan zichzelf te danken. Hadden ze eertijds geinvesteerd in goede docenten, was het zo ver niet gekomen. Nu, op dit ogenblik, heeft het niet eens zin om te investeren in nieuwe docenten: je krijgt ze toch niet.
Een concileum abeundi
(dringend verzoek te vertrekken) was aan de universiteiten in de jaren zeventig nog gebruikelijk, al kwam het natuurlijk zelden voor. Zo’n advies is hard, maar wel eerlijk. Wat heeft deze studente eraan om een opleiding voort te zetten waar ze niet geschikt voor is? Wat ik verder niet begrijp is, dat als je zo overtuigd ben van je studiekeuze, je niet na de eerste keer zakken bijles gaat zoeken en alles op alles zet om het te halen.
Verder is het wel hoog tijg dat er eens ouders een proces starten à la Schaapman. Ik begrijp niet dat ouders het accepteren dat onze kinderen in België geen medicijnen kunnen studeren.