Dwalend door het onderwijs, zwervend over dit forum kom je dit verschijnsel steeds weer tegen: vrijgestelden die mooie, menslievende plannen bedenken terwijl ze de ellende die ontstaat bij de uitvoering daarvan laten oplossen door anderen.
Recentelijk weer op de school waar ik werk: probleemleerling waarvan alle betrokken docenten weten dat hij nooit zijn eindexamen zal halen wordt jaar in, jaar uit tussen gewone kinderen in de klas gepoot. Daar veroorzaakt hij les na les onrust en verstoringen.
Inmiddels is er, speciaal voor dit psychiatrische geval, een team van twee verzorgers/vertrouwensmensen aangesteld om het ventje te ‘begeleiden’.
De schoolleiding laat steeds weer, samen met dit mini-team, zien dat ‘iedereen er bij hoort’, dat ‘iedereen toch steeds weer een nieuwe kans verdient’, dat ‘zij zich hard willen maken voor leerlingen met een vlekje’, enz. enz. enz. Hartverwarmend, al die sociale motieven.
Alleen is het zo vreemd, dat het feitelijke sociale werk neerkomt op de schouders van de docenten en de klasgenoten. Dat zijn degenen die de lasten mogen dragen. De lusten zijn voor het zorgteam en de schoolleiding. Die mogen geuren met hun sociale gedrag. En het kost ze helemaal, helemaal niets.
Zo is het met WSNS, met de leerplichtwet, met de onderwijshervormingen. Steeds zie je ze weer: bevlogen en menslievende hervormers die vooral bevlogen zijn op andermans kosten. Komt u er een tegen, ontmasker hem en toon de wereld wat hij werkelijk is: een morele parasiet.
Reacties zijn gesloten.
Kortzichtige, selectieve, desastreuze menslievendheid
Helemaal mee eens. In mijn eerste jaar als docent, werd mij in twee verschillende klassen steeds opnieuw het lesgeven onmogelijk gemaakt door vooral twee jongens uit hetzelfde gezin. Binnen dat gezin had het jaar daarvoor een tragische gebeurtenis plaatsgevonden, en daarom wilde de coördinatrice deze jongens continu de hand boven het hoofd houden. Steeds opnieuw weer gesprekjes, steeds opnieuw weer een “laatste” kans. Als toch al compleet onervaren docent betaalde ik de prijs ervoor. En veel klasgenoten van deze jongens ook.
Maar wat zelfs ík in mijn onervarenheid meteen al had gezien, kwam uiteindelijk ook uit: deze figuren moesten naar een andere school. Beter voor de docenten, beter voor de klassen, maar ook: beter voor de betreffende leerlingen zelf. Je doet mensen die ontspoord zijn zelf geen plezier door ze de hand boven het hoofd te houden. Het is alleen maar het uitstellen van de onontkoombare confrontatie.
Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kijk altijd met veel plezier naar die opvoed-programma’s, zoals “Schatjes” op de donderdagavond (20.30). Altijd komt het weer op hetzelfde neer: eerst duidelijk grenzen stellen en daarbij doortastend, consequent handelen.
Maar inderdaad Stevin, zoals politici met het grootste gemak en zonder enig besef van de gevolgen maatregelen nemen waar docenten de prijs voor betalen, zo doen kortzichtige en selectief menslievende schoolleiders dat ook. Ook wat nu het Marokkanendrama is gaan heten, blijft op die manier nog jaren doorzieken.
Eigenlijk moet er een soort combinatie komen van de tv-programma’s “Terug op de werkvloer” en “Schatjes”. Schoolleiders die weer les gaan geven in de klassen waarin zij hun menslievendheid zelf ten uitvoer mogen brengen, en Tischa Neve die dan met haar laptop langskomt om te kijken hoe meneer of mevrouw de schoolleider het er vanafbrengt.
Gisteren NOVA gezien?
Uitzending over een gehandicapt kind dat van de ouders naar een reguliere school zou moeten kunnen. Ze wonen nu deels in Engeland omdat het daar wèl kan. Nova heeft op haar website ook ’n poll hierover.
Zie ook www.novatv.nl/index.cfm?ln=nl&fuseaction=videoaudio.details&reportage_id=5081&selectArchiveDay=3
Met o.a. ’n reactie erdoor van Liesbeth Verheggen van de Aob, die hier erg op tegen is. Ouders versus school/Aob dus.
In de uitzending wordt ook de ‘Stiching Inclusief Onderwijs’ genoemd die er voor strijden (meervoudig) gehandicapte kinderen naar het regulier onderwijs te krijgen:
www.inclusiefonderwijs.nl/
Gezellig, leuk en leerzaam
Dit moet toch kunnen in een brugklas:
“Yvonne is 13 jaar, ernstig meervoudig gehandicapt, en ze kan niet praten en schrijven. Zij heeft geleerd de afstandsbediening te gebruiken en ze heeft geholpen bij het verven van de kostuums en de rekwisieten. Haar vader werkt bij een luchtvaartadviesbureau en levert interessante informatie en hulpmiddelen. De persoonlijk assistent van Yvonne heeft het project gecoordineerd, Yvonne’s rol is minstens zo belangrijk als die van de anderen.”