Om kinderen met ADHD, dyslexie of andere aandoeningen te behandelen of extra te onderwijzen, moet er eerst een diagnose, een label komen om geld vrij te maken. Afgezien van het succes van de behandeling/ het onderwijs, zijn er de nadelen op langere termijn door stigmatisering. Daarnaast ben ik mensen tegengekomen die hun ‘kindje’, hun praktijk hoger ‘verhieven’ dan de kinderen waar het om gaat. Voorts, en dat is misschien erger: er zijn kinderen die alsnog niet slagen binnen het systeem. Ik heb bijles gegeven aan deze kinderen, die opvielen door intelligentie en creativiteit, waardoor hun ‘labels’ naar de achtergrond verdwenen.
Mijn vraag: kan al het geld niet in een type onderwijs waarin ook zij zich thuisvoelen?
lust of last?
Een label kan schijnbaar ‘rust’ geven: er zitten blijkbaar wat ‘fouten’ in de hardware, dus kan ik er ook niks aan doen als ik dyslectisch ben. U dient mij al die taalfouten niet kwalijk te nemen, want ik heb mijzelf niet in elkaar gezet.
Deze redenering geeft vooral valse rust. als blijkt dat vooral de methode van onderwijs voor de taalproblemen zorgt, zoals Riek Kerkhof vaak constateert.
Anderzijds kan een label ook als een doem fungeren: ontsnappen is niet meer mogelijk. Een valse doem als mevrouw Riek Kerkhof in veel gevallen gelijk heeft, als zij met een andere methode meer kan bereiken dan met de huidige moderne taal/leesmethodes.
Verder is de strekking van dit artikel mij niet zo duidelijk.
Labeltijdperk…
We leven in het labeltijdperk.
Alles en iedereen wordt gelabeld.
Zonder label besta je niet.
Leerling komt bij de leraar:”Meneer, ik ben dyslectisch. Ik heb een kaart”.
(Dan mag de leerling namelijk grotere letters en langer doen over zijn repetitie).
Leraar tegen de leerling:”Je bedoelt dat je slecht hebt leren lezen en schrijven?”
Leerling:”Ja, meneer”.
Leraar:”Goed oefenen, dan gaat het vanzelf over”.
Leerling tevreden naar z’n plaats.
Conclusie: ontkenning is de beste remedie.