Afgelopen najaar verwees ik op dit forum naar een interview met Jos Elbers (InHolland) bij BNR-Nieuwsradio; zie eventueel: www.beteronderwijsnederland.nl/?q=node/428.
De interviewer was Harry Starren, en het interview was niet bepaald kritisch te noemen.
Dat is niet verbazend als je de onderstaande column van Harry Starren in De Pers (die nieuwe gratis krant, zie www.depers.nl) van vandaag leest, want dan blijkt hij gewoon duidelijk pro-HNL.
Zijn “visie” op management en verandering liegt er ook niet om. Wat ik niet wist, is dat hij algemeen directeur is van De Baak (management centrum van VNO-NCW); dat maakt het allemaal een stuk duidelijker.
Hieronder die column; ik vond het deels een nogal onduidelijk betoog, maar de wél-duidelijke delen vooral weerzinwekkend.
===
Natuurlijk
Toen de manager plotseling begon te communiceren (‘hoe gaat
het nu met je?’) was het iedereen duidelijk dat er een reorganisatie
op stapel stond. Ingrijpende veranderingen vergen draagvlak. Draagvlak krijg je door dialoog en inspraak. Een kwestie van gezond verstand.
Dat is de vraag. Hoe gewoner verandering wordt, des te minder toelichting zij vergt. Verander nu maar gewoon, lijkt de moderne kenniswerker te zeggen: dan bied ik wel weerstand als het te gek wordt. Het vervelende van managementkennis is dat die beperkt houdbaar is. Het gaat nog net niet om dagverse producten.
De ironie wil dat als het recept algemeen bekend is, de uiterste verkoopdatum nabij is.
Het tijdperk lijkt aangebroken dat verandering niet langer het issue is, maar bestendigheid en daadkracht. Vastberaden volhouden is aantrekkelijker dan ooit. We betreden het tijdperk van de natuurlijke verandering.
Vergelijk het met de taalles van vroeger, je leerde de grammatica, de verkeersregels van de taal, je leerde de woordjes en hun verbuiging en ten slotte de taal. Eerst de noten dan de muziek. Wel systematisch, niet inspirerend.Aan het eind de beloning die
zich alleen liet vermoeden.
Dat doen we niet meer. We beginnen met het slot. We spreken de taal en al converserend ontdekken we de regels en verbuigen we de woorden. Zo leerden we Nederlands. Ondergedompeld in de taal.
Natuurlijk.
Dat staat ons ook met verandering te wachten. Niet van A naar B, met een proeftuin om te oefenen, maar de verandering als voldongen feit, als een genomen beslissing die haar vorm vindt in de uitvoering.
Over de richting zijn de meesten het eens, in de uitvoering schuilt het
conflict. Als het om daadkracht gaat wordt de reis de bestemming. Om
Gandhi te citeren: je moet de verandering zijn, die je beoogt. Het klinkt als een belofte, maar het is een dreigement. Voor ondernemingsraden en raden van bestuur. Daadkracht is geen pretje.
Wie tijdens de reis, de afritten begaanbaar houdt, heeft niets te vrezen. Natuurlijke verandering, zoals je een taal leert. ‘Wat de verandering betreft, die hebben we gisteren ingevoerd.
Onze vraag aan u is, heeft u nog aanbevelingen?’
===
Zeg 21_3_1945, dat speciale afgelegen eiland voor managers; dat was toch een ideetje van jou? Had jij al een concreet eiland op het oog?
Eiland
Dat kleinste staatje van de wereld, dat booreiland voor de Britse kust, dat zoekt naarstig inwoners. Verder zou ik geen weldenkende gemeenschap weten die die managers zou accepteren.
Welk eiland
Ja Em70, ik had ooit bedacht dat we ze op Hawaii in een luxe resort konden plaatsen. Maar de vraag is of je het de Hawaii-anen mag aandoen. Ik begin wat gewetensbezwaren te krijgen.
Gelukkig zijn er alternatieven. Alleen hebben die ook weer nadelen, vanuit cultuur-historisch perspectief, bedoel ik. Er gaan dan wat historische plaatsen voor het toerisme verloren. Maar het schijnt dat zowel Alcatraz als Robben eiland in het verleden bewezen hebben redelijk te voldoen.
Arogantie van de macht
Pleit deze meneer nu voor een technocratie of voor een dictatuur.
“Over de richting zijn de meesten het eens, in de uitvoering schuilt het
conflict.” “Verander nu maar gewoon, lijkt de moderne kenniswerker te zeggen: dan bied ik wel weerstand als het te gek wordt”.
Met deze twee uitspraken legitimeert hij het gedrag van de bestuurders. Feitelijk staat het pleidooi voor HNL hiermee haaks op de wijze van invoering en beleidsbepaling. De mondige student wil van alles waardoor alles op de schop moet en de moderne medewerker lijkt te zeggen: doe maar wat, ik zie het wel gebeuren en ik heb alle vertrouwen in je als bestuurder.
Het is wel herkenbaar in de praktijk, deze management opvatting. Het verzet tegen HNL is daarom meer dan alleen maar voor of tegen klassikaal onderwijs.
Corgi