Aleid Truijens heeft weer een goed stuk in de Volkskrant van vandaag, in haar vaste rubriek Stofwolken & krijtstrepen.
Ze hekelt het gebrek aan aandacht voor kinderboeken/jeugdliteratuur op de Pabo, met als oorzaak het CGO:
“Doordat leeservaring ontbreekt, blijven jongeren hangen op hun eigen leesniveau. Een boek is leuk of niet, maar voor welke kinderen het geschikt is of hoe je het gebruikt, kunnen ze niet beoordelen, laat staan dat ze kwaliteit kunnen onderscheiden.”
Studenten blijven opgesloten “in hun beperkte leefwereld, een zelf verkozen kooi” omdat ze niet verplicht kunnen worden een aantal kinderboeken te lezen.
Waar hebben wij een regering voor, als zelfs zoiets essentieels niet verplicht gesteld kan worden?
Waar hebben wij een parlement voor, als dat onze regering niet tot zo iets simpels kan dwingen?
Waar hebben we Doekle voor …. enz.
We hebben toch ook geen eindexamen scheikunde waarbij leerlingen zelf mogen kiezen of ze iets over moleculen leren?
Tevens houdt Mevr. Truijens een warm pleidooi voor voorlezen, toevallig een van mijn stokpaardjes!
Tja …
Zo is ook mijn geschiedenisbibliotheekje wegbezuinigd. Geen ruimte meer voor in een ‘krachtige leeromgeving’ (lees: computerzaal met hooguit nog wat tijdschriftenkasten – meer literatuur kunnen ze blijkbaar toch niet aan)
In de roos
(al heb ik begrepen dat deze bijzondere plaats op een dartbord het feitelijk moet afleggen tegen iets vreemds als “triple twintig”).
Ik ken een situatie op een pabo waarbij “de verplichte kinderboeken” werd vervangen door “de leeskring” in de tutorgroep. Iedereen neemt een boek mee en sommigen vertellen daar iets over. Onder het genot van kopjes thee en koekjes. De tutor kon de gymleraar of de docent wiskunde zijn. In mijn geval heb ik daar het fraaie boek “de telduivel” herhaaldelijk opgevoerd. Dan kon ik tenminste nog iets zinnigs zeggen over kinderboeken in relatie met mijn vak.
Maar daar waar Aleid het heeft over Pabo, mag je gerust elke andere CGO opleiding lezen. En daar waar het gaat om kinderboeken, elk ander onderwerp. Het is de essentie van CGO/HNL of hoe het beestje ook genoemd wordt. En als assessement al een goed instrument zou zijn, dan is het onmogelijk om met een assessement te toetsen wat men weet van jeugdliteratuur (of welk ander relavant onderwerp dan ook)
Lezen is ontwikkelen
lezen is ontwikkelen van heel veel zaken o.a. fantasie en spellingvaardigheid, maar ook van concentratie.
Ik had in mijn eigen klas een bibliotheek aangelegd, hele snelle lezers konden dan eerder dan 1 maal per week hun boek ruilen.
“Nee” gaf de schoolleiding aan, die weer eens iets zocht om mij op te pakken, “zo worden ze nooit zelfstandig meester Joao”, nog geen half jaar later moest iedereen boeken in zijn klas hebben, want de bibliotheek juffen waren afgeschaft. Eigenlijk was ik dus trendsetter !!
Ik kreeg iedereen aan het lezen, las zelf veel voor, er waren opstel wedstrijdjes (schrijf je eigen boek), boekbesprekingen en aan het eind van het jaar las iedereen en was het concentratie niveau uitstekend.
Zelfs voor Sinterklaas en Kerst werden boeken gevraagd door leerlingen in plaats van Nintendo’s !!
Ik gaf ook door aan de leerlingen waar je mooie boeken voor een leuke prijs kon kopen en triomfantelijk kwamen zij dan een dag later met het boek de klas in, “gekregen van oma !!” en vervolgens mochten zij een stukje voorlezen.
Ik herinner mij een dyslectische leerling die ooit eens de “opstelwedstrijd” won, ze had geschreven dat ze zo’n gekke meester had, dat vonden alle leerlingen wel grappig en zij won dus de prijs, “een mooi leesboek”.
Moeders blij, kind blij, de hele klas blij, CITO ook blij want eindelijk begrepen ze die vreemde vragen van CITO, maar helaas de directie was al weer niet blij, ik had mij weer niet aan het systeem gehouden:
“leerlingen moeten dat zelf ontdekken, zelfstandigheid kweken meester Joao, daar gaat het om’, “jij snapt de grote lijnen niet !!”
En zo komt het dat er weinig of niet gelezen wordt………….
weg boeken!!
Enige jaren geleden verscheen er een mededeling op het prikbord in de docentenkamer. Met de aanschaf van een 60-tal computers was de schoolbibliotheek met al “die”(de minachting klonk door!!!) dikke klassieke werken overbodig geworden. Docenten mochten op een middag, na schooltijd, alles mee naar huis nemen. Groot was mijn verbazing dat slechts een vijftal oude knarren gretig van deze buitenkans profiteerden.
Papierloze maatschappij
en dan te bedenken dat zo’n 20 jaar geleden werd geroepen “Er komt een papierloze maatschappij !!.
Er werd wel vergeten dat aan computers ook printers hangen en een print out is zo gemaakt, 10.000 print outs zijn ook zo gemaakt en 1.000.000 ook…………………………
Let maar eens op hoeveel papier er morgen weer door uw handen gaat !!
Beste Joao
In je stukjes klinken volop je bittere ervaringen met de krankzinnigheid door, die anderen en ik op onze manier ook hebben en herkennen.
Maar zeker zo goed is het om te merken – zoals in dit stukje – dat je in de eerste plaats een enthousiaste (nu werkloze!?) meester bent, die zijn eigenwaarde behouden heeft! Dat kan niemand je afnemen of wegrelativeren!
met een knipoog,
Weknow
Rare mensen,
sommige schoolleiders.
Die schoolleiding van jou had kennelijk niet alleen geen oog voor kwaliteit, maar ook geen idee van kwaliteit.
Wel kletsen over “grote lijnen”, maar niet in de gaten hebben dat ook grote lijnen bestaan uit oneindig veel punten.
Ieder woord, iedere alinea is zo’n punt. Elk gelezen boek is zo een stukje van die lijn. Hoe meer je leest, hoe groter de lijn.
Ik heb al heel wat van je stukjes en reacties gelezen. Soms dacht ik: “Zou die Joao niet een beetje overdrijven?”
Maar inmiddels denk ik dat je groot gelijk hebt. Die (ex-)schoolleiding van jou is inderdaad een vijand van goed onderwijs.
Ervaringen en realiteit
het zijn vreemde ervaringen en het klinkt soms een beetje bizar,
maar het is helaas realiteit.
Zoals ik ook schreef over de Lumpsum regeling, ik draaide altijd mijn lessen met plezier en leerlingen kwamen graag, als het MT dan vertelde “Daar is geen geld voor” en “Het kan niet”, geloofde ik dat.
Nu weet ik dat er verborgen agenda’s zijn en dat overheids-geld wordt gebruikt om in zowel het PO als VO (kritische maar ook goede) leraren weg te saneren en het is helaas allemaal legaal, zelfs de Onderwijs Inspectie staat machteloos.
De vertrouwens inspecteur meldde mij “Dat is een van de uitwassen van de Lumpsum”.
Zoals iemand mij vertelde per telefoon die hetzelfde meemaakte maar dan in het VO, ik ga nog een keer voor een goede onderwijs-ervaring,