Hij zat nu een paar maanden op de broederschool en had schrijfles op die dag. Het was een mooi zonnig lokaal met uitzicht op een prachtige tuin. Zijn moeder was een paar straten verder in het ziekenhuis bevallen en hij zou haar die middag na schooltijd gaan bezoeken. Maar eerst hadden ze nog schrijfles, met een kroontjespen op houthoudend vezelig papier. Met schrijven had hij geen moeite. Hij had er plezier in om de voorgeschreven elegante ronde letters na te schrijven tussen de lijntjes op het vel. Het was een grotere kunst geen inkt te morsen of te blijven haken met je pen. Een kleine afwijking bleek een ramp. De broeder-onderwijzer ontstak misschien niet echt in woede, maar maakte sarcastische opmerkingen naar dit kind van zes. Hij legde zijn vlakke hand tegen de rechterkant van zijn gezicht, gaf zijn hoofd een zet naar links, ving met zijn linkerhand zijn wang weer op en gaf deze vervolgens een zet in tegengestelde richting. Zo ging dat enige tijd heen en weer onder het ritme van zijn woorden:’Wij maken geen vlekken op papier, wij maken geen vlekken op papier, wij maken geen vlekken…’ Tranen welden op in zijn ogen en stroomden vervolgens over zijn wangen; de klas bulderde van het lachen. Het was misschien een koddig gezicht, maar hij voelde zich diep vernederd. En zoals dat gaat met een kind, was hij woedend, maar wist tegelijk niet hoe snel hij zijn tranen weg moest krijgen en zijn rode ogen weer normaal, zodat zijn moeder straks niets zou merken van wat er die ochtend was gebeurd.
Reacties zijn gesloten.
Welke bedoeling?
Beste Hals,
Je hebt ongetwijfeld een diepere bedoeling met bovenstaande publicatie, maar ik tast in het duister en daar houd ik niet van. Mijn gissingen:
– Hals schrijft een jeugdtrauma van zich af
– Dit is een betoog tegen de klassesituaties van vroeger
– De kritiek spitst zich toe op het katholiek onderwijs
– Het is een pleidooi voor betere schrijflessen
– Het is een stukje uit een literair product van een ander (wie?). Zie verder bovenstaande vragen, maar dan toegepast op die ander
Nou ja: licht ons bij in de duisternis, goede Hals!
Jeugdtrauma…?
Misschien moeten we het eens van de andere kant bekijken.
En beter schrijfles sowieso.
Hetzelfde jongetje…
Het was in de eerste maanden van de lagere school dat hij werd aangereden.
Ze zaten op een broederschool en kwamen terug van de stad. In de bus zaten medescholieren elkaar flink te jennen. Om dat gedoe te ontvluchten, rende hij naar de overkant van de weg, waar hij nooit goed aangekomen is.
Dagen later werd hij wakker, na het hebben van een korte droom. Hij was jarig, had een blikken trommel gekregen en zat daar vrolijk op te trommelen in zijn bed.
‘Zo ben je daar’, zei zijn moeder, toen hij eindelijk wakker werd.