Samenleving of revolutie?

Zoals Onderwijsgek het in zijn ‘Meester Max’ beschrijft, zo zou het eigenlijk moeten zijn. Zo gebeurt het gelukkig hier en daar ook. Een feest van herkenning. Maar een herkenning van wat? Misschien een herkenning van verlangen.
Nederland zou een samenleving moeten zijn, zonder een zichzelf verrijkende kaste, met salarissen vele malen groter dan meester Max verdient. Ik bedoel wat anders dan socialisme. Het is verantwoordelijkheid naar iedereen toe.
Zo zou de school een samenleving moeten zijn, met zorg voor iedere leerling en iedere docent, zonder onderdrukking van de laatste, zonder marktwerking en het grote geld.
Het zou om zorg moeten gaan, zorg voor elkaar, geen ontslagen, zorg om het goede resultaat.
Meester Max is er een goed voorbeeld van. Maar een kentering is nog niet in zicht.
Nederland moet oppassen voor een revolutie, las ik deze week. (Roger Scruton: alleen een conservatieve revolutie, een massale inkeer, kan ons nog redden.)
Een revolutie? Dat gebeurt in Nederland niet.
Of het zou moeten zijn dat de ‘graaierij’ de mensen blind maakt.
Incidenten, die kleiner waren, hebben er eerder toe geleid.