Paranoia

Uruzgan is er een duidelijk voorbeeld van. De overheid creëert steeds opnieuw nieuwe problemen om het overheidsapparaat draaiende te houden. Had Bernard zijn briefje op tijd doorgegeven aan het kabinet, dan waren de Duitsers vrolijk onder Limburg langs aan ons land voorbij gewandeld. We hadden ons leger dan al lang geleden kunnen afschaffen en ons duurverdiende geld aan betere zaken als onderwijs en zorg kunnen besteden. Nu zoekt het kabinet steeds opnieuw goedbedoelde doelen om datzelfde leger in stand te houden en gebruikt Balkenende het zelfs als één van zijn argumenten om met de G20 mee te mogen vergaderen.
Het is in de andere sectoren hetzelfde en in het onderwijs niet anders. Ook daar worden met de regelmaat van de klok nieuwe problemen geïntroduceerd. Is het niet een stelselwijziging of een schaalvergroting, dan is het wel het nieuwe leren of de afschaffing van het speciaal onderwijs. Wij vermoeden daar veel achter.
Manfred Schneider, hoogleraar esthetica en literaire media, wat dat laatste ook moge zijn, aan de Ruhr-universiteit in Bochum, besteedt er in zijn artikel in NRC/Handelsblad aandacht aan.
De burger is geneigd, als het ongeluk ons treft, de politiek de schuld te geven .
Dat wordt in vele gevallen door de overheid in de hand gewerkt als gevolg van bijvoorbeeld een verkeerde immigratiepolitiek, die behalve ons onderwijs de gehele samenleving treft, de graaicultuur, die de huidige crisis heeft veroorzaakt, de te hoge huizenprijzen door een verkeerde grondpolitiek en de toegenomen criminaliteit door te lichte straffen. Er zijn voorbeelden te over.
De pessimistische burger bekijkt iedere gebeurtenis kritisch om te achterhalen of er een bepaalde reden of wil aan ten grondslag ligt. Overal vermoedt hij een complot.
Schneider noemt dat een zekere mate van paranoia. Geen waanzin, maar een vorm van ziekte die deels voortkomt uit de misleidende belofte van de macht, die belooft de wereld te verlossen van oorlog, faillissement, werkeloosheid, ziekte en mislukkingen, maar ons iedere keer opnieuw met problemen opzadelt, waarvan het einde nooit in zicht komt.