Het lijkt erop dat er bij De Pers een jonge verslaggever rondloopt met een mening over onderwijs: Marten Blankesteijn. Vandaag staat er weer een kritisch stuk in, op de voorpagina zelfs: depers.republisher.modernmedia.nl/7602/default.aspx . Goed zo Marten, hou vol.
Reacties zijn gesloten.
van Lienden: ‘Het onderwijs wordt een fabriek van zinloosheid’
Trouw, *Maatschappelijke stage stemt scholieren somber*
“Zeven op de tien scholieren geven aan in het onderzoek van Laks dat ze liever goede lessen hebben in plaats van een maatschappelijke stage.”
Sywert van Lienden (LAKS): “Het lijkt erop dat het onderwijs een fabriek van zinloosheid gaat worden. Zinloze uren, zinloze vakken, zinloze stages. Waar ligt de grens?”
Naastenliefde
Die maatschappelijke stage is bovendien staatspropaganda voor het Christelijk ideaal van Naastenliefde. Niets tegen dat ideaal, maar de Staat behoort geen idealen op te dringen en het onderwijs is daartoe geen instrument.
stage en naastenliefde
Opdringen ? Daar was een naburige staat ook al goed in, in 1933, en dat is toen slecht afgelopen.
Gek, ik moet daar aan denken als ik tegenwoordig om me heen kijk : het nieuws, de kranten, het kabinet, de Tweede Kamer, de inflatie, het bedrog, de politie, identificatie op straat, de verkeerscontroles, de bordjes ‘controle’ langs de wegen, cameras overal, de flitsers en de fiscus, het nieuwe paspoort, het graaien, de zorgelijke staat van zorg(verzekeringen), gemeente-en andere ambtenaren, het onbenul en het wantrouwen alom. Word ik gek ? Zou kunnen.
Ik ben vóór stages, maar op een heel andere manier.
maarten
1933
Ik ben, na een korte periode onder mn eigen naar, ooit begonnen onder het pseudoniem 1933.
Gezien wat we als BON bereikt hebben staat het jaartal inmiddels op 1945. Ik hoop dat ik niet door jouw sombere bespiegelingen gedwongen word de thermometer van de hoop weer terug te draaien
Hopen op november 1989
We hopen op November 1989, o 1945!
Werd het toen zoveel beter?
Toch kun je vragen stellen bij november ’89. Werd het echt zoveel beter? Nu heerst er grote werkloosheid en desoriëntatie in de voormalige DDR (en het hele voormalige oostblok). Inmiddels is de maffia de baas, ben je je leven niet zeker en is er nog steeds evenveel twijfelachtige staatscontrole (m.n. is Rusland) tot en met politieke moorden toe. Onder het mom van de vrijheid hoeft dit zelfs niet meer met de normen van het communisme verdedigd te worden.
Veel mensen verlangen naar de goede tijden van bescheiden welvaart, zekerheid en veiligheid. De vraag is of de formele vrijheid van reizen en de vrijheid van meningsuiting hieraan genoeg tegenwicht biedt. Als je geen werk hebt, heb je wel wat anders aan je hoofd dan vrijheid van meningsuiting (die overigens hier – als voorbeeld geldt het onderwijs- ook beperkt is). Voor reizen heb je dan simpelweg het geld niet. Ondertussen zie je je land en de bedrijven uitverkocht worden aan lieden met centen en veel eigenbelang.
November 89 slechts symbool
Uiteraard ben ik me van de beperkingen van mijn verwijzing naar ’89 bewust.
Maar voorzichtig meen ik toch te mogen stellen dat het in de meeste ex-oostbloklanden met de meeste mensen beter gaat. Kijk naar “Das Leben der Anderen” voor een indringende schets van de staatsterreur van de DDR. Vergeet in dit verband ook niet de beroemde woorden van Kennedy (met alles wat je op hem tegen kunt hebben): “(…) we don’t have to build a wall to keep our citizens inside!”
Rusland is een andere zaak. Het is geen onderdeel van Europa, zoals ook moge blijken uit de dictatoriale, anti-democratrische trekjes van de regering-Poetin. Er is geen democratische traditie en men leunt er zwaar op de figuur van de sterke man, de historische opvolger van de tsaren.
Wat onze eigen vrijheid van meningsuiting betreft moet ik je gelijk geven dat deze in de praktijk vaak zwaar tegenvalt. Probeer maar eens als ondergeschikte een chef tegen te spreken; voor menigeen betekent dit (een lange lijdensweg naar) ontslag. Zo rond 5 mei denk ik dan ook voornamelijk aan het gebrek aan vrijheid in Nederland, en wel des te meer naarmate er meer mooie woorden daarover via de media tot mij komen.
Opdringen
Teruggrijpen op 1933-1945 vind ik doorgaans een slechte zaak, vooral wanneer dat door onze na-oorlogse verzetshelden gebeurt waarvan we er nog steeds genoeg hebben ondanks dat hun koffer een vaste plaats bij de voordeur inneemt. Maar in dit geval Sassoc heb je vrees ik gelijk en is de vergelijking van ons onderwijs die je maakt toepasselijker dan de veel frequentere met het stalinisme en met soviet-toestanden.
Ik las recent een hoofdstuk: Das Schulwesen im Dritten Reich, uit Deutschland-Berichte der Sozialdemokratischen Partei Deutschlands 1934-1940, 6. Jahrgang, 1939, nr. 3. Verlag Petra Nettelbeck, Zweitausendeins.
De gelijkenis met onze toestanden is zo frappant dat ik er bijna van uit m’n bed viel. De verschillen zijn er ook en die hoef ik niet te noemen, rassenwaan, communistenangst en führerprincipe ontbreken nu. Maar de verdwazing van het onderwijs richting direct nut en een boterham, weg van wetenschap en vooral nieuw en nogeens nieuw en jong! Verlaging van de normen, de ontrechting en het voortijdige vertrek van de goede leraar en de opkomst van de onbevoegde, die de bevoegde uit de hogere rangen dringt, geklooi met werkstages, vergroting van klassen, de onontkoombare topdown regie, slimme uitgevers, veel zgn. achterhaalde studieboeken, gelijkgeschakelde bonden, lijdelijk verzet strandend in naiviteit, dit alles en nog veel meer lijkt afschuwelijk veel op wat we nu beleven. Misschien dat ik er eens een bloemlezing uit licht voor hier.
Antiquarisch wel te vinden, niet duur.
Willem Smit
opdringen – wsmitharmelen
Zie : de.wikipedia.org/wiki/Verlag_Zweitausendeins
Dat is een nu breed georienteerde uitgeverij, met enkele goed bekende imprints ; verder ook pulp, cds en van alles.
Toeval, ik ken die publicatie, heb ze vorig jaar in Berlijn doorgezien, er was een wurksjop o.a. over scholen im dritten reich. Op Google staat overigens een plethora aan referenties over die tijd. Het is niet voor niks dat ik die associatie aanduidde (vorig bericht), griezelig is te lief ervoor, het is echt ernstig, die Fahnen hoch en nog veel meer. Er is zoveel, het duizelt. Oppassen, uitkijken, alert blijven. Het onderwijs = de toekomst, daarom dus.
maarten