Niet alleen managers maken zich schuldig aan intimidatie van leraren. Er zijn collega’s, opvallend vaak van allerlei nieuwe vakken, die zich er eveneens schuldig aan maken. Ik betreur dan ook dat de rol die BON op zich heeft genomen inzake het verzamelen va klachten over intimidatie teneinde deze trieste zaak aan de kaak te stellen na een flitsende start een beetje uit het zicht is geraakt op de site. Is daar iets aan te doen? Hoe staat het met het meldpunt? Wat kunnen we ertegen doen?
Reacties zijn gesloten.
Staat nog steeds prominent bovenaan
Een formeel en geen inhoudelijk antwoord van mijn kant (over de inhoud weet ik namelijk niks, vertrouwelijke informatie nietwaar).
Het Meld- en Steunpunt Intimidatie staat nog steeds prominent bovenaan de openingspagina van de website van BON. Dat wij het er in het forum niet meer over hebben is geheel en al aan onszelf te wijten.
Intimidatie
Er hebben zich inmiddels veel geïntimideerde gemeld bij BON die allen door mensen van BON zijn benaderd. En dit proces gaat nog steeds door. Al deze mensen hebben we geprobeerd met raad en daad bij te staan en een luisterend oor te bieden. Zoals Mark Peletier heeft gevraagd op deze site kun je met je kop op tv. De tv is naast de schrijvende pers namelijk ook geïnteresseerd in dit onderwerp. Het valt echter niet direct mee om aangevallen personen bereid te vinden hun verhaal op tv te laten brengen vanwege de waarschijnlijke risico’s voor het individu. Hier hebben we alle begrip voor. Dus we zijn er mee bezig maar het is een onderwerp wat ter bescherming van het individu omzichtig behandeld dient te worden.
Verder probeer ik tips te plaatsen onder de titel “openlijk kritiek geven op HNL, 10 tips om intimidatie te pareren” door wat we leren uit de gesprekken.
Corgi
intimidatie en docenten
Ik vraag me al tijden af of docenten niet te voorzichtig zijn maar houd mezelf dan voor dat ik gemakkelijk praten heb nu ik, dankzij de seniorenregeling, de deuren van die halfopen inrichting achter me sloot. Daartegenover staat dat ik voor die tijd als enige op de afdeling vijf jaar m’n nek uitstak.
Feit blijft dat de slagkracht van al dat individuele gemopper en ijdele vertoon nihil is (kijk maar naar o.a. dat stukje van me uit 1999, Het publieke debat etc. -weblog: wsmitharmelen- daar zit toch geen schot in?) en dat slechts bundeling en organisatie ons verder helpen. En daarbij hoort vroeg of laat Nek Uitsteken.
Het gekke is dat ik een paar jaar geleden op de lerarensite moderne vreemde talen dezelfde schroom aantrof. Dat zijn al twee waarnemingen, dus bijna een antwoord op de vraag of leraren te voorzichtig zijn.
willem smit
Weinig solidariteit
Mijn ervaring is dat er geen enkele solidariteit is op het moment dat je problemen krijgt. Collega’s zullen je iha niet bijstaan. Je staat alleen. Ook een afdeling PZ is geen vertrouwensafdeling.
Daarnaast is je kop op TV bijna een legitimatie om je vanwege “vuile was op straat” aan de kant te zetten. Als er al geen “goede” reden was, dan is die er nu wel.
Aan de andere kant: soms ontkom je niet aan keuzes. Als het zo erg is dat je moeite krijgt om te gaan werken, dan kan een breuk voor jezelf ook een kans zijn (klinkt als managerstaal, sorry). Als je zorgt om evenwichtig en niet gefrustreerd over te komen op TV, dan zijn er wellicht wel plekken waar ze je heel graag zouden willen hebben. Dan ben je de professional die iets doet in plaats van klaagt.
Bottomline: het heeft altijd verregaande effecten, maar gefrustreerd blijven zitten heeft ook verregaande effecten. Zoveel levens heb je niet.
Nog eentje van Cruijff:
“Ik word liever ontslagen omdat ik mijn eigen inzichten volg, dan dat ik ontslagen word omdatik naar mn baas luister en de resultaten niet goed zijn”
solidariteit
Solidariteit schijnt helemaal uit te zijn.
Ik heb mogen ervaren dart erntige misstanden die ik bij P&O (let op : die O is tegenwoordig het belangrijkst) had neergelegd, in mijn dossier terecht kwamen en tegen mij werden gebruikt. Ik was loyaal aan mijn vak en dat werd gezien als niet loyaal aan de chef.
Houding of wakker worden
Ze zijn niet te voorzichtig ze zijn echter nog niet wakker. Voorheen was je heer en meester in jouw klas eventueel samen met je vakbroeders en -zusters. De organisatie kreeg 1% van je aandacht en de klas en een klein aantal directe collega’s 99%. Als er iets niet goed ging lag dat vooral aan jezelf. Je wist dat je van de organisatie niet veel hoefde te verwachten dus deed je zoveel mogelijk zelf, tot het kopiëren toe. Feitelijk had je vaak het gevoel dat je het ook wel zonder die organisatie zou kunnen. Mensen die kritiek hadden op de organisatie moesten vooral niet zeuren en zorgen dat het bij hen in de klas goed liep. Natuurlijk kwam je weleens iemand tegen, de manager PZ bijvoorbeeld, maar die kende je niet en dat gaf ook niets.
Ineens echter heeft iemand de zaak omgekeerd. Je bent nu ineens onderdeel van een groot geheel en daar volledig ondergeschikt aan gemaakt. Alles wordt je feitelijk opgelegd en jouw mening is niet interessant. De houding van velen is echter nog steeds dat ze denken dat ze dadelijk terug kunnen naar de klas en dan regelen ze het zelf wel weer.
Dames en heren, wakker worden, de klas is niet meer.
Corgi
Onduidelijk
Willem, ik heb wel een kleine bedenking bij wat je schrijft: er is een aanmerkelijk verschil tussen je nek uitsteken en je hoofd op het hakblok leggen. -Wat is de uitwerking van een tv-uitzending? Niemand heeft daar ervaring mee. Misschien zijn er schoolbesturen die dit vastleggen in een zwartboek: je weet het eenvoudigweg niet! Als ik alleen op de wereld was, kon het mij werkelijk geen zier schelen. Maar, zoals je wel vaker hoort, het zijn je dierbaren die je kwetsbaar maken. En ik kan me heel goed voorstellen dat veel collega’s in deze kwestie eigenlijk niets te kiezen hebben: je kunt hier dus eigenlijkniet spreken over laf, dapper, moedig, enz. Al deze predikaten veronderstellen dat je kunt kiezen.
Is er iemand die hier wel ervaring mee heeft? Zeg eens eerlijk: wat is de uitwerking van een televisie-uitzending? Denk eens mee: wat is het worst-case scenario?
Niemand wil zijn verhaal doen ….
Inderdaad, om nog even toe te voegen: een actualiteitenprogramma wil hier erg graag aandacht aan besteden. Maar daarvoor moeten we mensen hebben die hun verhaal op tv willen doen. En dast laatste blijkt erg lastig: vrijwel alle melders zijn te bang voor hun baan om de waarheid op tv te willen vertellen.
Dus nogmaals een oproep: Wie wil op tv vertellen over intimidatie in het onderwijs?
Op tv
En dat kan eventueel annoniem. Intimidatie is echter altijd een persoonlijk verhaal. De baas zal dus de persoon toch wel herkennen. Ik denk dat we dus vooral mensen zoeken die de betreffende afdeling of school reeds verlaten hebben waardoor de kans op wraak sterk afneemt. De nieuwe baas zal het verhaal niet kunnen herkennen.
Corgi
pensioen
Zodra ik met pensioen ben (als ik dat tenminste haal!) doe ik het hele verhaal in geuren en kleuren op de tv en in de landelijke pers.
Ik ook. Maar dan wordt je
Ik ook. Maar dan wordt je weer afgeschilderd als een oude zeur die over z’n graf heen regeert.
Als het arbeidsrechtelijk veilig is zal ik het algemeen belang met liefde eerder dienen. Dit ondanks de stress en fustratie waarmee dit gepaard gaat.
onherkenbaar
Dag historica, zou je wel op tv willen vertellen als je onherkenbaar wordt gemaakt?
intimidatie VO
Het zou heel mooi zijn als er iemand op zou staan die zijn of haar verhaal op de tv zou willen vertellen.
zoals waarschijnlijk bij velen bekend: onderwijsland is klein, heel erg klein.
Vandaag lastig (= kritisch), morgen heb je een andere passende functie (= invalpool binnen een bestuur). Dit is maar een voorbeeld maar wel waarheid.
Pas als je mensen genoeg bescherming kunt bieden tegen deze praktijken, zal er misschien iemand opstaan die ‘zijn nek op het hakblok’ durft te leggen.
Weet iemand wat deze mogelijkheden zijn, als ze er al zijn?
bescherming
Bijna 2 en halve maand na het laatste bericht over dit onderwerp vraag ik me af, of we al wat verder zijn gekomen over dit onderwerp???
Oud verhaal: naar beneden trappen
Wat mij opvalt is dat nieuwe collega’s vaak de rotklussen krijgen toegeschoven: ze zijn het afvoerputje van de school. Ze worden voor de moeilijkste klassen gezet, gepiepeld bij het leven en vervolgens erop afgerekend als ze problemen krijgen. Zo kun je ze lekker lang kan laten bungelen zonder vaste aanstelling. Ook een vorm van intimidatie, als je het mij vraagt.