Iedere nieuw- of oudkomer kiest zelf een opleiding

We kunnen niet mee in de prijzenoorlog, klaagt een ROC. We hebben ons al aangepast, meldt een andere opleider: „Word wakker.”
Het leidend beginsel van de nieuwe Wet Inburgering is eigen verantwoordelijkheid. Per 1 januari is iedere nieuw- en oudkomer zelf verantwoordelijk voor zijn of haar inburgering en moet ook meebetalen aan de cursus. Meedoen alleen is niet meer genoeg, er is pas aan de inburgeringsplicht voldaan als het examen is gehaald.
Gemeenten hebben een spilfunctie, met name voor enkele bijzondere groepen inburgeraars: mensen met een uitkering en moeders met jonge kinderen. De prijzenoorlog die momenteel woedt, heeft betrekking op de aanbestedingen die gemeenten uitschrijven voor deze groep.
De inburgeringscursussen vonden de afgelopen jaren vooral plaats in de Regionale Opleiding Centra (ROC’s). „Er wordt nu vooral naar de prijs gekeken. Maar misschien is het ook niet zo gek dat gemeenten eens willen kijken of het gras ergens anders groener is”, zegt Wim van Eijk, senior adviseur van het ROC ID College in Zoetermeer.
Vorige week uitte minister Vogelaar in Trouw haar twijfels over de doelstelling van het kabinet het niveau van inburgeringscursussen te verhogen. In het regeerakkoord is afgesproken dat er een ’deltaplan inburgering’ komt. Die moet een einde maken aan de wachtlijsten. Ook willen de regeringspartijen het inburgeringsniveau verhogen tot een zogeheten startkwalificatie, waardoor migranten voldoende opleiding hebben om een kans te maken op de arbeidsmarkt.
Maar het verhogen van het niveau lijkt vooralsnog een stap te ver. In 2005 haalde de helft van de migranten die een inburgeringscursus volgde het gewenste (lagere) taalniveau niet. Minister Vogelaar wil eerst een onderzoek naar de lage scores van de kandidaten.
Saillant is dat Vogelaar een fervent tegenstandster van de nieuwe Wet Inburgering was. In open brieven naar deze krant noemde ze de wet ’een gemiste kans’ en een ’monster van bureaucratie’.
Die kritiek op haar voorganger Verdonk leverde ze als voormalig projectleider van de Taskforce Inburgering. Als minister „onderschrijft zij de uitgangspunten die ten grondslag liggen aan de Wet Inburgering”, laat een woordvoerder weten. „Of de wet ook in de praktijk werkt, zal moeten blijken en indien nodig zal worden bezien of aanpassingen moeten worden gedaan.”
„Dit gaat afschuwelijk fout, er komt weer een zwartboek aan”, voorspelt Rob Franken, voorzitter van de raad van bestuur van ROC West-Brabant. „Straks komen al die gemeenten met hangende pootjes bij de ROC’s terug. Maar wij zijn dan al uitgekleed, wij gaan weg uit Breda. Ik moet de 35 fte’s die in Breda werken nu ergens anders onderbrengen”, aldus Franken die de aanbesteding in Breda verloor aan ,,één of ander Amsterdams bureautje”.
In Den Haag, bij het ROC de Mondriaan, hebben ze ook al ervaring met nederlagen. „Toen we vorig jaar de eerste aanbestedingen uitsluitend op prijs verloren, zijn we aan de slag gegaan. Voor ons vormen de inburgeringscursussen 30 procent van onze inkomsten. Dit is voor ons dus van levensbelang”, zegt Jos Leenhouts, voorzitter van het college van bestuur. „Om te concurreren met een Amerikaans bedrijf als Hudson moesten we naar de cao kijken, onze declarabele uren moesten omhoog. Daar hebben we met de bonden afspraken over gemaakt. En nu beginnen we, met veel gehijg en gekreun, weer te winnen.”
In Utrecht was het ROC Midden Nederland al bij voorbaat aan het reorganiseren, zegt Gerrie van Sunder, directeur educatie. „We beseften dat er concurrentie zou komen en hebben de klap al opgevangen. Ik zou bijna tegen andere ROC’s zeggen: Word wakker. Je mag je niet alleen focussen op de inburgering. Over vier, vijf jaar is iedereen ingeburgerd. Dan moet je toch iets anders hebben?”
(Bron: Trouw)