In de Scientific American van Augustus staat een fraai artikel waarin wordt uitgelegd hoe men een ‘kei’ (expert) wordt in een bepaalde discipline. Het is geen kwestie van talent, maar van hard werken. De zusjes Polgar (schakers) dienen hier o.a. als voorbeeld: van jongsafaan door vader Polgar rigoreus en streng opgeleid tot meester (1x) en grootmeester (2x).
De kunst is om leerlingen iedere keer, als ze vorderingen gemaakt hebben, oefeningen te geven die net iets boven hun niveau zijn. Nou ja, lees zelf maar: www.sciam.com/article.cfm?articleID=00010347-101C-14C1-8F9E83414B7F4945&sc=I100322 (Ik hoop dat de link werkt: kijk anders even op de site van SA en zoek: expert mind).
In radiouitzendingen had ik al eerder iets gehoord over deze nieuwe invalshoek. Inmiddels worden de aanhangers van deze ‘expert mind’ theorie steeds zekerder van hun zaak en gaan ze zich roeren. Dit zou, eventueel een nieuw ‘paradigma’ kunnen worden in onderwijsland.
Het is natuurlijk een beetje vroeg om er nu al conclusies aan te verbinden voor wat betreft de manier waarop men leerlingen moet onderwijzen. Maar toch volgt hier wellicht uit dat je niet kunt volstaan met een coach die zelf geen ‘kei’ is in zijn vakgebied(?) Bovendien moet er doelgericht gewerkt worden(?) Geen afleiding, geen speelsheid (dat staat er expliciet! Mensen die ‘speels’ proberen te trainen -veel partijtjes spelen- en niet doelgericht, bereiken lang niet zo veel als mensen die ‘gericht’ werken). In ieder geval berust leren niet op een vrijblijvend ‘zelf ontdekken'(?).
Hoe dan ook, interessant is het wel. Volgens mij heeft iedereen van mijn generatie ook wel de nodige bedenkingen: wij zijn opgevoed (lees: doordrongen van) met het idee dat er enorme verschillen in talent bestaan. De een komt iets aanwaaien (A), de ander kan zestig jaar ploeteren en bereikt niets (B). (Maar het enige wat je kunt afleiden uit deze verschillen, zeggen de voorstanders van de expertmind-theorie, is dat A ijverig en doeltreffend heeft geoefend, en dat B speels en ongericht met zijn vak is omgegeaan.)
Oh ja: het kost tenminste tien jaar tijd voordat iemand een ‘kei’ op zijn vakgebied is! -Nou, dan mogen we wel jong beginnen, en de leerlingen op de basisschool tenminste goed alle gereedschappen (goed lezen en schrijven) meegeven die ze nodig hebben om gericht te kunnen trainen…
Nature vs Nurture
Dit is gewoon de aloude Nature versus Nurture discussie.
Niets nieuws onder de zon.
welnee
Zo lust ik er nog wel een: iedere kwestie die over onderwijs gaat heeft rechtstreeks te maken met de ‘nature-nurture’discussie. Had je inmiddels iets anders verwacht? (Kennis die wordt overgebracht door ruimtewezens, wellicht š
Als altijd gaat het om de details. De onderbouwing in dit artikel is, meen ik, erg sterk.
Nature versus Nurture 2
In jouw oorspronkelijke bericht staat
“Het is geen kwestie van talent, maar van hard werken.”
Dit is dus de extreme Nurture positie. Die is wetenschappelijk gezien onhoudbaar, net als de extreme Nature positie. Nature en Nurture doen er allebei toe. De vraag is in welke mate de 1 belangrijk is en in welke mate de ander. Zeer waarschijnlijk is dit voor verschillende dingen in verschillende properties.
Voor discussies over onderwijs heeft het precies weten van de verhoudingen overigens niet al te veel nut. De extreme nature en extreme nurture posities hebben natuurlijk wel extreme implicaties voor het onderwijs.
Kwesties over onderwijs hebben dan ook hooguit zijdelings met nature versus nurture te maken en niet rechtstreeks zoals jij beweerd.
Merkwaardig
Merkwaardig dat de schrijvers van dit artikel zich dan zo vergissen: ze schrijven:
Psychologists have sought answers in studies of chess masters. The collected results of a century of such research have led to new theories explaining how the mind organizes and retrieves information. What is more, this research may have important implications for educators. Perhaps the same techniques used by chess players to hone their skills could be applied in the classroom to teach reading, writing and arithmetic.
Voor de verdere afhandeling van deze discussie moet je je wat mij betreft maar bij de auteurs melden. Mij spreekt het artikel erg aan en ik geloof dat hun bevindingen waardevol zijn.
Bespreking artikel
Het is schrijver, niet schrijvers (kijk op de laatste regels van het artikel. Het is geschreven door Philip E. Ross).
Het artikel is op zich interessant, maar de inleiding probeert er meer van te maken dan dat het is. De zinnen “What is more, this research may have important implications for educators. Perhaps the same techniques used by chess players to hone their skills could be applied in the classroom to teach reading, writing and arithmetic.” worden niet waargemaakt. Het zou heel goed kunnen dat deze inleiding geschreven is door een ander dan Philip E. Ross en dat deze persoon het nodig vond om het allemaal wat sexier en maatschappelijk relevanter te maken (dit gebeurt regelmatig bij populair wetenschappelijke tijdschriften).
Het artikel geeft nu juist aan dat uit onderzoek blijkt dat schaakgrootmeesters niet bewust bepaalde technieken lijken toe te passen. Het lijkt er eerder op dat bepaalde hersenprocessen bij hen anders verlopen. Als we zeker weten dat dit zo is en hoe anders de hersenprocessen zijn dan kunnen we misschien in het onderwijs daar gebruik van proberen te maken. Dit is echter nog steeds verre toekomstmuziek.
Iets dat wel interessant en onmiddelijk bruikbaar is dat uit onder andere de schaakonderzoeken naar voren komt (en ook genoemd wordt het Scientific American artikel): partijen spelen levert op de lange duur minder op dan trainen. Dit weten voetbalcoaches ook al lang: bij Ajax spelen ze op de training niet voortdurend partijtjes met 11 tegen 11, maar worden hele specifieke oefeningen gedaan. Het nieuwe leren met zijn ‘authentieke situaties’ gaat hier recht tegenin.
Wat ook blijkt (onder andere uit het voorbeeld van de Polgar zusjes die in Scientific American genoemd worden): oefening baart kunst. Iedere dag vele uren besteden aan schaken, waar hun vader de Polgar zusjes toe verplichte, maakt je inderdaad een betere schaker (tenzij deze uren heel slecht besteed worden). Maar dit is weinig verassend natuurlijk.
debunking
Volgens mij is dit een mooi staaltje van ‘debunking’. Ik geloof niet dat SA een van de slechtere bladen is, maar het predikaat ‘populair wetenschappelijk’ doet het ergste vermoeden. En inderdaad, misschien is de inleiding niet geschreven door de auteur. En een lange volzin, waarin het woordje ‘maybe’ voorkomt (wat ‘misschien’ betekent, voorzover ik weet), kan wel eens zoveel betekenen als: het is nog helemaal niet zeker dat dit ook daadwerkelijk op andere terreinen kan worden toegepast. Kortom, dat hadden de slimmere lezertjes zelf al begrepen, hoop ik.
Wat het artikel erg interessant maakt is de vaststelling dat kennis direct leidt tot bv. betere geheugentechnieken (dus er is meer aan de hand dan ‘het lijkt er eerder op dat bepaalde hersenprocessen anders verlopen’. Die opmerking slaat de plank mis!). Kortom, er moet eerst ijverig en gericht(!) worden gestudeerd (bezie het geval van de canadese meester). En wat er ook in staat is dat (vak)kennis niet overdraagbaar is. Kortom, iedere leraar is hooguit een expert op zijn eigen terrein: de aardijkskunde docent kan niet vervangen worden door een geschiedenis docent. Interessant? Jazeker, wel als je de uitgangspunten van BON onderschrijft.
Overigens, er werd ook de opmerking gmaakt dat dit een ideologie (dus slecht!) zou zijn. Waarom? Niet iedere onderwijsfilosofie is in een moeite door te karakteriseren als een ideologie. De verschillen tussen die twee zijn groot. -Maar ideeen zul je wel moeten hebben in het onderwijs. (Wel eens om een kadootje wezen zoeken in een warenhuis, maar geen idee wat je moet geven? Zonder idee sta je met lege handen.)
Ik blijf er bij dat ik dit een van de betere artikelen over kennisverwerving vindt. Misschien voor mark79 tot dovemansoren gesproken, dan hopelijk toch goed besteed aan mark01 t/m mark78.
Ook interessant
Ik vond het artikel ook interessant hoor (dank voor de link overigens, anders had ik het waarschijnlijk gemist; ik blader de SA slechts sporadisch door). Met een betere inleiding zou het zelfs een heel goed stuk zijn. Inderdaad is het een van de betere artikelen over kennisverwerving in de media van de afgelopen tijd.
Mijn terughoudendheid is als volgt te verklaren. BON moet zich mijns inziens niet schuldig maken aan de `onderzoek toont aan’ kwakzalverij van de `vernieuwers/vernielers’. Op het gebied van onderwijs heeft onderzoek nog maar heel weinig aangetoond. Een betere leidraad is de eeuwenlange ervaring die we met onderwijs hebben. Onderzoek naar onderwijs moet natuurlijk wel blijven gebeuren, maar op korte termijn zijn daar geen wonderen van te verwachten (zeker niet als het onderzoek van zulk abominabel niveau blijft als het nu is; de schaakonderzoeken genoemd in SA zijn overigens veel beter dan het meeste onderwijskundige onderzoek, maar deze schaakonderzoeken zijn dan ook gericht op het verkrijgen van fundamenele kennis en niet op een illusoire quick-fix van alle onderwijsproblemen).
Als onderwijsonderzoek ingaat tegen ervaringskennis heb ik altijd de neiging het onderwijsonderzoek niet te geloven. Alle keren dat ik dit tegenkwam en als reactie het aangehaalde onderzoek nageplozen heb stuitte ik op desastreuze methodologische blunders in het onderzoek. Over soortgelijke ervaringen van anderen (met documentatie) heb ik eerder dit stukje geschreven.
Leerlingen zijn net mensen
Leerlingen zijn nƩt mensen: ze leren niet allemaal op dezelfde manier. Hoe lastig het ook is, we moeten niet geloven in een ideologie (alleen hard werken, of alles zelf uitvinden). We moeten een variatie aan doceer- en verwerkingsvormen aanbieden, eruit halen wat erin zit.