Doctor over de vloer

Na dertien jaar lesgeven, gevolgd door een afwezigheid van zo'n zeven jaar, keerde ik (in 2011) als docent terug in het middelbaar onderwijs. Ik had een proefschrift achter de kiezen waarvan de handelseditie relatief veel landelijke bekendheid verwierf. Met een gevoel van trots en een stuk ervaring rijker hoopte ik weer terug te kunnen keren in het klasloklaal. De werkelijkheid bleek anders. 

In de regio Amsterdam vond ik een baan van 0.6 fte. Het merendeel van mijn sectieleden was me helaas op voorhand vijandig gezind. Medewerking kreeg ik nauwelijks (na meer dan drie weken had ik sommige lesboeken nog niet) van ze en in de koffiekamer merkte ik dat sommigen me zelfs negeerden. Ook de roostermaakster wilde niets van me weten. Keer op keer stond ik bijgevolg voor het verkeerde lokaal of overkwam het me dat er tijdens mijn rit naar school stiekem roosterwijzigingen bleken te zijn doorgevoerd.Op een maandagochtend waarschuwde een lid uit een andere sectie me dat er door iemand uit mijn sectie stevig over me werd geroddeld in de school. Ik was arrogant, niet bereid tot samenwerken etcetera, wat volgens het sectielid zijn oorzaak vond in de omstandigheid dat ik doctor was, en het (dus) allemaal beter meende te weten.Ik hield het op een verzuurde sectie en diende na twee maanden mijn ontslag in.

In de kop van Noord-Holland maakte ik een nieuwe start (nu voor 04. fte). Maar ook daar overkwam me hetzelfde. Mijn lessen werden beoordeeld door de conrector, die er wild enthousiast over was en me er graag nog twee bovenbouwklassen bij wilde geven en een – tweedegraads – sectielid, dat alleen maar commentaar had. Ik hield me te weinig aan de uitleg in het boek en sommige leerlingen gaf ik volgens haar teveel ruimte. Ook was ik te weinig in de koffiekamer te zien, vond ze.Maar ook op een hoger plan bleek het fout te zitten. Toen ik voor een oudergesprek van 7 minuten, het enige, met iemand van de administratie (ik stuurde een cc naar de waarnemend locatiedirecetur) had afgesproken dat ik de desbetreffende ouders thuis zou opbellen, wat men wel begreep omdat ik er zo'n 8 uur lang in de school op zou moeten wachten of er die dag nog eens tweemaal 45 minuten voor zou moeten rijden met de auto, was het helemaal mis.De volgende dag moest ik bij de waarnemend locatiedirecteur op het matje komen. Hoe had ik dit zonder zijn toestemming in mijn hoofd kunnen halen? Doordat ik hem later die dag mailde (met een cc naar de algemeen directeur) dat ik het een vernederend gesprek had gevonden en nog eens probeerde uit te leggen dat ik naar eer en geweten had gehandeld, arriveerde er diezelfde dag per ongeluk een reactie van de directeur aan de waarnemend locatiedirecteur in mijn mailbox. Daarin stond onder meer dat hij me maar, ik citeer, 'een pedant en eigenwijs kereltje' vond. Nadat hij zijn fout had ingezien, mailde de directeur me dat hij nog eens met me over deze hele kwestie wilde spreken. Een nieuwe vernedering leek me onnodig, dus bedankte ik er vriendelijk voor, maar hij hield voet bij stuk. De week erop probeerde hij me in het bijzijn van de locatiedirectuer op smalende wijze duidelijk te maken dat ik 'als doctor' niet moest denken dat ik autonoom kon handelen. Ik beloofde verbetering.

Omdat er voor een aanstelling een goedkeuring nodig is van sectie en management, kwam er na zes maanden een einde aan mijn baan. Tijdens het afscheidnemen adviseerde de genoemde conrector me nadrukkelijk om mijn doctorstitel in het vervolg te verzwijgen (o.a. in het personeelskrantje), want dat had volgens hem kwaad bloed gezet in de school. Hij betreurde het dat het zover gekomen was in het onderwijs, maar moest de feiten onder ogen zien.

Ik vraag me af of er op dit forum leden zijn die soortgelijke ervaringen hebben, en hoe hiermee om te gaan.