We moeten het nog gezelliger maken

Lees je in een tussenuurtje weer eens een onderwijsblad, natuurlijk uitgegeven door het bestuursmanagement van aan het primaire proces onttrokken geld, met een interviewtje hier en een interviewtje daar, word je daar niet echt vrolijk van.
Wél van de leraar klassieke talen.
Hij geeft saai en klassikaal les, want Latijn en Grieks zijn moeilijke talen. Hij duikt er met zijn leerlingen in. De eerste drie jaar woordjes leren en grammatica, de laatste drie jaar uitgebreid vertalen. Hij doet me denken aan die goede oude tijd. Maar hij is oud en ze kijken al uit naar zijn opvolger.
Dan de dame van de expressievakken. Een grijs en ietwat slordig kapsel, maar ze heeft het zo ontzettend leuk! Haar leerlingen ook. Samen bespuiten zij de prullenbakken, zodat het weer een feest wordt in de school.
Of de leraar gymnastiek. Geen onaardige vent in feite. Maar een verhaal vol sociale vaardigheden en hoe aardig de kinderen toch zijn met elkaar.
Helaas geen honderd meter in tien seconden en ook niet hoe hoog de lat kan worden gelegd.
De leraren wiskunde, natuur- of scheikunde komen in dit verhaal niet voor.
Ook de leraren moderne talen niet. Die zijn op uitwisseling. Met rugzak op en geitenwollen sokken aan, slapen ze bij hun collega’s. Dat het voor de meeste leerlingen niet meer dan een weekje feesten en zuipen is, hoeven de ouders niet te weten.
Over prestaties wordt er niet gesproken.
Ja, één keertje per jaar, als de kranten de peilingen publiceren. Of misschien ook nog, als het aantal aanmeldingen terugloopt.
De oplossing ligt dan voor de hand: we moeten het nog gezelliger maken.