Het is verbazingwekkend dat er totnutoe geen reaktie op het rapport Dijsselbloem is gekomen van het vakgebied onderwijskunde. Moet dat worden opgevat als een stilzwijgende schuldbekentenis? Vindt er onderling beraad plaats over een gezamenlijk standpunt? Heb ik hun publicaties gemist?
Reacties zijn gesloten.
Joehoe Dijsselbloem: ik heb GEEN stoppelbaard!!!!
Je kent de uitdrukking: “als je geschoren wordt, dan moet je stilzitten”. In dit geval is het nog een stukje extremer: de onderwijskunde als discipline wordt in het rapport niet aangevallen. Ze worden niet eens geschoren, zal ik maar zeggen. Ik zie die jongens en meisjes niet allemaal opstaan en gaan roepen dat ze helemaal geen stoppelbaard hebben en ook niet geschoren hoeven te worden.
Geld
De onderwijskunde is bezig om onderzoeksplannen te schrijven om te profiteren van de roep om `evidence-based’ vernieuwingen door Dijsselbloem. Ze moeten in alle onderzoeksplannen die ze al op de plank hadden even een paar keer het rapport Dijsselbloem noemen als legitimatie waarom hun onderzoek geld moet krijgen.
Gevonden
Een karikatuur als reaktie? Met steun van de adviesbranche ?
Scienceguide
Dat artikel van Peter Teune op scienceguide (via link adviesbranche) is al een keer voorbijgekomen op de BONsite.
Wel interessant de voormalig inspecteur-generaal van het onderwijs schrijft:
De inspectie was gedurende enkele jaren volledig de weg kwijt.
‘Het onderwijsveld als wrakhout achterlatend’
Toch een recente reactie van een onderwijskundige. Een waarschuwing van Kees Hoogland.
De man die het onderwijs in cijferen en algebra wil afschaffen, zie
*Hou toch op met dat gezeur over die algebraïsche vaardigheden*.
Hij stond een paar weken geleden tijdens de nationale rekendagen direct naast Sharon Dijksma, zie
*foto*.
En hij was de eerste spreker: *gecijferdheid als inspriatiebron voor de rekenles*.
Zijn bekende koffer vol met dia’s die ons om moeten laten vallen van verbazing; wie had in de verste verte kunnen vermoeden dat je cijfers overal tegen komt.
Hoogland:
“De geponeerde visie op wat leren is, beperkt zich daarbij vaak tot het versmallen van het onderwijs naar aanleren van technische of algoritmische handelingen. De bijbehorende discussie is vaak emotioneel, polariserend en wantrouwend. Er ontstaat een sterke toename van gestandaardiseerd toetsen en onderwijzen naar de toets. Gemiddeld na vijf jaar komt men tot de conclusie dat die benadering toch ook niet opleverde wat men hoopte en voegt men zich weer in de internationale tendens. Het onderwijsveld soms als wrakhout achterlatend.”