Het hebben van een juist mensbeeld is in hoge mate bepalend voor de inrichting van het moderne, eigentijdse onderwijs. Een dergelijk mensbeeld bestaat uit drie componenten die elk mens in zich heeft namelijk, lichaam, ziel en geest. Wanneer dat gegeven in het collectieve bewustzijn doordringt, zou dat een eerste stap kunnen zijn op weg naar een echte onderwijsverniewing.
Reacties zijn gesloten.
Halvabetentaal
Het hebben van een juiste oven is in hoge mate bepalend voor de inrichting van de moderne, eigentijdse keuken. Een dergelijke oven doet recht aan de drie componenten die elk voedsel in zich heeft namelijk, smaak, kleur en tekstuur. Wanneer dat gegeven in het culinair bewustzijn doordringt, zou dat een eerste stap kunnen zijn op weg naar een echte maaltijdverniewing
Ja ja……
Ach zo, en hoe nu verder?
De brug:
De brug tussen lichaam, ziel en geest
Vrijheid en liefde en hun betekenis voor de wereld
Is een boek van Rudolf Steiner
Voor Beter Onderwijs een brug te ver, hoop ik.
Ben nog steeds aan het nadenken…
…over wat u hier nu precies mee bedoelt.
Maar het klinkt allemachtig diepzinnig.
Lichaam, ziel en geest
Het oude HBS opvoedingsideaal luidde: leren doe je met hoofd, hart en handen. Aambeeld wil een poging doen dit gegeven hier fenomenologisch te benaderen.
Het hoofd maakt deel uit van het skelet. Het schedeldak dat aan de
“de buitenkant zit” en de begrenzing vormt van het bovenste deel lichaam, huisvest het verstand, de ratio, het intellect en is het domein van o.a. neurochirurgen. Het is de plek waar koelte moet heersen dat noodzakelijk is voor het denkwerk. In de taal wordt gesproken over “het hoofd koel houden”. Hier wordt over de wereld gedacht.
In het lager gelegen deel, waarvan het skelet “binnenin” zit, vinden warmteprocessen plaats. Met de ledematen ontmoet je de wereld zoals bijvoorbeeld elkaar een hand geven.
Je kunt beide gebieden zien als twee polaire “delen”.
Om te zorgen dat zowel het ene gebied niet het andere gaat overheersen, bezit de mens een regulerend middengebied. Hier zijn ritmische processen (hartslag, ademhaling etc.) werkzaam. Het is het harmoniserend gebied dat rust en regelmaat schept.
Het zal duidelijk zijn dat, wanneer over onderwijs gesproken wordt deze drie vormingsgebieden gelijkwaardig benaderd zouden moeten worden om “scheefgroei” in het menszijn te voorkomen.
De geest tenslotte is het individuele richtinggevend principe, dat sturing geeft aan de levensloop.
Hoofd, hart en handen
Ik ben zwaar benieuwd waar aambeeld deze wijsheid vandaan heeft. Ik ben er absoluut van overtuigd dat zéker de oude HBS nooit met deze kreet heeft gewerkt. Dat is ook logisch, want met name het hart en handenwerk kreeg daar weinig aandacht.
Voor zover ik weet is het een kreet van Kees Boeke; een kreet die overigens verdacht veel lijkt op de drie elementen die in het Vrije School Onderwijs voorop staan.
Beste aambeeld.
Als basisschoolleerkracht, kom ik ook, zo nu en dan, op ’n school, waar hoofd, hart en handen in het vaandel staan. Ik zie echter gewoon ’n school, waar klassikaal en frontaal les gegeven wordt. Waar net als op al die andere scholen, allerlei problemen (cognitief, gedrag, WSNS), de leerkrachten langzaam aan het uitpersen zijn. Dat harmoniserende gebied dat rust en regelmaat schept, heb ik echt niet gezien.
Warmteprocessen wel, met de voornoemde ledematen werden/worden links en rechts heel wat klappen tijdens de pauze uitgedeeld.
Wat heb ik gemist, aambeeld?
Harmoniserend gebied
Hetgeen aambeeld bedoelt met het harmoniserend gebied heeft betrekking op de leraar ZELF. Hoe ervaart een leraar zichzelf? Harmoniserende gebieden zoals hier bedoeld, beste Leo, vind je uiteraard niet buiten op het schoolplein. Aambeeld probeert in haar beschouwingen de leraar, de onderwijzer te betrekken. Hij werkt immers met kinderen. Warmteprocessen spelen zich af in zowel het fysieke lichaam van een mens als wel in het middengebied daar waar enthousiasme, het heilig vuur voor de leerstof kan ontstaan.
Welnu, de onderwijzer ervaart zichzelf
als iemand die enthousiast en gedreven, de breuken en werkwoordsvervoeging aan het uitleggen is.
De leerlingen gapen en gooien met gummetjes. Onder hun coole petje, gluren ze onder de tafel naar hun mobieltje.
Is het mogelijk dat je in begrijpelijke taal uitlegt wat je bedoelt?
Aambeeld speelt
het orakel van HNL en werkt mij behoorlijk op mijn zenuwen. Het is vandaag BON-jaardag, een uitgelezen moment om het BON-geluid te laten horen, zoals die van de loftrompet of minstens die van het nuchtere, wij-wil-beter-onderwijs-geluid uit bijvoorbeeld: deze of deze!
Familie van Aambeeld
Graag zou ik eens kennis maken met Hamer, het pittige broertje van Aambeeld.
Mijn broertje
Misschien moet ik 6_8_1945 eens vragen om met aambeeld kennis te maken. Dat is mijn pittige broertje.
Nog gefeliciteerd
en met je broertje binnen 9 maanden.
ErvaringsGericht Onderwijs (EGO)
Aambeeld heeft de commentaren op ErvaringsGericht Onderwijs bestudeerd en is van mening dat de naam EGO hoogst onhandig gekozen is. Dat roept niet mis te verstane weerstanden op is gebleken. ErvaringsGericht Onderwijs vertoont overeenkomsten met traditionele onderwijsvernieuwers zoals Dalton, Montessori, Jenaplan en Freinet en geeft aan deze vernieuwers een aanvulling op hun concepten. “Welbevinden”en “betrokkenheid” zijn hierbij een graadmeter in onderwijsprocessen.
Het vertoont ook uitingsvormen van vernieuwingsconcepten zoals Iederwijs.
Van al deze vernieuwingsbewegingen kan echter gezegd worden dat zij – naast het voortreffelijke werk wat zij zeker tot stand brachten en brengen – een te “smal” mensbeeld hebben. Onderwijs eist het hebben van een juist mensbeeld. In het thema Naar modern humaan onderwijs heeft aambeeld haar visie hierop weergegeven. Binnenkort zal hier op verder ingegaan worden.
Fundamentele kwestie: rechten van het kind
Dit is de deur openzetten tot totalitaire pedagogiek. Niemand heeft de wijsheid in pacht. Ook Aambeeld niet. Onderwijsconcepten die dit pretenderen, meten zichzelf een te groot pak aan. Bescheidenheid siert de mens.
Het enge is dat er leerkrachten zijn die menen dat zo’n blauwdruk bestaat en daar kinderen op af gaan rekenen. Dit soort denken leidt tot stigmatisering. Een goede leerkracht accepteert kinderen zoals ze zijn. Je kunt ze proberen uit te dagen, maar in hoeverre kinderen zich laten uitdagen is ook gebonden aan persoonlijkheid. Daar MAG je als leerkracht niet aan sleutelen. Dit raakt mijns inziens op een heel fundamentele wijze aan de rechten van het kind. Een kind kan alleen goed leren als hij niet bezig hoeft te zijn met het voldoen aan verwachtingen aan zijn persoon die niet bij het kind passen. Net zoals je pubers niet bereikt met jij-boodschappen, kun je kinderen niet tot leren aanzetten als je ze het gevoel geeft dat ze niet aan jouw eisen voldoen.
Overigens kun je tussen alle onderwijsconcepten wel overeenkomsten vinden, waarmee het een loze constatering wordt.
Kinderen en leren
Aambeeld heeft eerder in Forum gesproken over het mensbeeld. Voor aambeeld is dat het beeld van de mens wanneer je ONBEVANGEN zijn gehele levenscyclus overziet. Dat veronderstelt zelfstudie.
Daarin kun je fases aantreffen die in alle culturen – weliswaar met een eigen kleur – hetzelfde zijn. Dat heeft de Amerikaanse antropologe Margaret Mead in de vorige eeuw al geconstateerd.
Aambeeld accepteert kinderen en jongeren zoals zij willen worden en niet alleen zoals zij zijn. Dat veronderstelt een ruimere mensvisie. Kinderen en jongeren laten zich uitdagen en WILLEN leren mits wij,
leraren, hen ten eerste serieus nemen, en ten tweede die leerstof aanreiken die zij voor hun individuele ontwikkeling “vragen”. De leerstof moet een relatie hebben met de leeftijd die bij hun past. Bij een juist pedagogisch handelen kan eenvoudigweg geen sprake zijn met het voldoen aan verwachtingen die niet bij het kind passen.
Spreken over de rechten van het kind behoeft geen betoog. Ooit werd dat geweten, tegenwoordig expliciet benoemd.
om leerstof “vragende” leerlingen.
Maar de leerlingen vragen zelden iets in HNL. En dat kun je ze niet kwalijk nemen.
blijft hokuppokuspas
taal. Onbevangen?? Ruimere mensvisie?? leeftijd?? kalenderleeftijd is niet didactische leeftijd, aambeeld! Zoals zij willen worden? Juist pedagogisch handelen? Ooit??? Ge spreekt in raadsels. En waar staat dit in het werk van Margaret Mead?
mensvisie
Aambeeld verstaat onder onbevangenheid een vooroordeelsvrije onderzoekshouding met betrekking tot fenomenen. Dat vraagt oefening. De waarnemingsinhoud kan in dat geval zonder voorafgaande meningen, opinies en denkmodellen bij je binnenstromen.
In ieder mens sluimeren vermogens die door iets of door iemand gewekt kunnen worden. Die vermogens kunnen echter in dit leven ook blijven rusten, zijn dan passief aanwezig om in een later stadium tot ontwikkeling te kunnen komen. Hieruit kan een ruimere mensvisie blijken.
Kalenderleeftijd is wel degelijk didaktische leeftijd! De relativiteitstheorie van Einstein kan door een tienjarige nog niet in volle omgang begrepen worden. Tafels leren en er vlot mee om kunnen gaan kun je als je zes, zeven jaar bent. Tafels leren op 20-jarige leeftijd is niet mogelijk. Je bent gebonden aan ontwikkelingswetmatigheden.
Aambeeld ziet kinderen en jongeren zoals ze willen worden en gaat daarbij uit van een continu verlopend ontwikkelingsproces beginnend bij de geboorte, eindigend bij de dood en verder.
Het is de verdienste van Margaret Mead geweest dat zij zich overwegend heeft beziggehouden met problemen van cultuur en karakter (ook volkskarakter), waarbij zij met name aan kinderopvoeding veel aandacht besteedde. ( Culture and commitment. A study of the generation gap).
Orthopedagogen en leerkrachten
rekenen gelukkig niet met kalenderleeftijd, maar met didactische leeftijd. Er zijn kinderen die 6 worden in groep 2 en die zij die 6 worden in groep 3. Er wordt bij het bepalen van het prestatieniveau gekeken naar het aantal maanden dat een kind onderwijs heeft gevolgd. Er zijn wel degelijk hoogbegaafden die al met hun 13e naar de universiteit kunnen en dat soms ook doen.
Als er nu iets is waar tussen geen 1:1 geldt, dan is het wel kennis, intelligentie, cognitieve prestaties en leeftijd.
Dat je voor je 12e jaar bepaalde basiskennis met hebben ingeslepen, is elders op dit forum al aan de orde geweest (zie onder Homo Zappiens).
Overgens blijf ik van mening, dat niemand voor een ander kan bepalen wat onbevangen is.
Waar hebben wij het over?
In het document Homo Zappiens en de reacties van anderen daarop, hoort aambeeld onder andere inbrengen als goede cijfers halen, goed kunnen rekenen, communiceren, info verzamelen en doen waar je goed in bent. De hoofdschotel wordt gevormd door de begrippen kennis, wiskunde en logica.
Wat zijn wij ver van het echte pedagogische werk afgedwaald!
Doen waar je goed in bent. Wat een onzin! De conclusie ligt voor de hand: iets wat je weet en kunt hoef je vanzelfsprekend niet meer te leren en remt je persoonlijke ontwikkeling af.
Dat alles halen we uit ons dodelijk vermoeide oude hoofd dat koel moet blijven. De ledematen daarentegen vertegenwoordigen warmte.
Wat aambeeld warm voor liep was de opmerking van een vader die constateerde dat zijn zoon “trots op zichzelf was”en hem “een gevoel van voldoening gaf wanneer je je eigen grenzen hebt verlegd”.
Hier hebben wij te maken met iets typisch menselijks. De ontdekking dat je wat weet en vooral kunt!
De mogelijkheid hebben de eigen grenzen af te tasten, beperkingen te hebben maar ook mogelijkheden en kansen te zien. Hier voeg je iets aan het eigen menszijn toe. Dus graag geen eindeloos gewauwel meer maar streven naar een echt menselijk onderwijs en pedagogie.
En als kinderen 10 jaar zijn, aambeeld
en in groep 7 de tafels echt nog niet kennen?
Laat ik ze dan onbevangen doorstromen naar groep 8?
Tafels leren
Dat zal van de groep afhangen. In elk geval niet onbevangen laten doorstromen! Is hun motivatie om iets te leren duidelijk aanwezig? Kinderen op deze leeftijd kunnen juist aan de tafels veel plezier beleven, mits dat maar op een menskundig verantwoorde wijze gedaan wordt. Het plezier beleven aan iets is een goede basis om te leren. Een voortreffelijk boek over onder andere het leren van de tafels is
” Rekenen in beweging”.
Menskunde?
Sorry, ik vind dit allemaal behoorlijk soft.
Soft Fritzi?
De oude Grieken hadden in de Tympanen boven hun tempels staan “Mens ken Uzelf”.
Wat zouden zij daar mee bedoelen? Volgens aambeeld iets meer dan wij tegenwoordig
denken te weten.
Aristoteles
“De eerste eigenschap van stijl is helderheid.”
Koning
Alleen Koningen praten over zichzelf in de derde persoon. Voor normale menselijke wezens van vlees en bloed is het woord ‘ik’ voldoende. De huiselfen van Harry Potter gebruiken ook hun eigen naam als ze ‘ik’ bedoelen en héle jonge kinderen kunnen dit ook nog wel eens toepassen. Volwassenen die dit doen vind ik potsierlijk.
Ik vrees,
dat aambeeld ’n grapje is
komiekeling
bovenmodale woorden rijgt
die me aan ’t lachen krijgt
’n rateling
kijk mij eris
je mag er ook op slaan
tot steeds langere zinnen
die schaterend, de hoge kosmos binnengaan
Of is het soms een
Janus-kop? Het aardige gezicht van Snaporaz???? (Ligt zeker nog ergens achter dat fietsenhok?)
Wat is leren?
In Ruimte voor Homo Zappiens stelde mark79 de vraag wat leren is, dat gekoppeld zou zijn aan het langetermijn geheugen.
Aambeeld is van mening dat een mens naast zijn fysieke lijf ook een zogenaamd vormkrachtenlichaam
bezit, dat het fysieke, minerale lijf zijn vorm geeft en het behoedt voor het uiteenvallen. Daarnaast is dat vormkrachtenlichaam tevens de drager van gewoonten, relfexen en het geheugen. Het langetermijn geheugen heeft zijn zetel in de hersenen. Dat is naar de mening van aambeeld een deelwaarheid.
Het geheugen doortrekt het gehele lichaam, met andere woorden ook in het ledenmatenstelsel huist het geheugen. Dat is “waarneembaar” bij een activiteit als b.v. fietsen. Je moet het eerst leren, oefenen, daarna “zit het erin”. Anders ligt dat bij het denken. Iets leren in cognitieve zin kan alleen geschieden door ” inslijpen, herhalen” memoreren zoals Fritzi terecht opmerkt, maar wel in de daarvoor geschikte leeftijdfase. Het komt er dus op neer dat de leerstof deugdelijk in het geheugen wordt opgenomen.
Daarna moet dat met begrippen worden doordrongen. Eerst geschiedkundige feiten zinvol en juist memoreren, dan deze feiten in begrippen vatten. Kort samengevat: het gevoelsmatige begrijpen gaat aan het intellectuele begrijpen vooraf. Bij rekenen de getallen in beeldtaal aanleggen, herhalen, oefenen, tekenen, etc. voordat het tot het intellectuele begrijpen komt. Een fraai boek over het rekenen in de basisschool is “Rekenen in beweging”.
Je zou dus kunnen zeggen dat begripsvorming moet kunnen putten uit de voorraad opgestapelde geheugenschatten.
abracadabra
INHUMAAN om ons hiermee lastig te vallen!
juist ja
Kunt U mij uitleggen wat een “juist” mensbeeld is?
Wie bepaalt dat? Hoe kom ik erachter of het mijne correct is?
Wat moet er gebeuren met personen met een “onjuist” beeld?
Mensbeeld
In een juist mensbeeld is de mens zelf object van studie op basis van een fenomenologische, oordeelsvrije onderzoekhouding, die zowel wetenschappelijke als geesteswetenschappelijke gezichtspunten in haar onderzoek betrekt.
De te onderzoeken gebieden zijn fysieke, psychologische (sociale) en geestelijke kwaliteiten (lichaam, ziel en geest) van het individu.
Zelfkennis? Omgevingskennis?
Het zal aambeeld niet ontgaan zijn dat zijn boodschappen in vergelijking met de andere boodschappen hier uitmunten in vaagheid. Enige zelfkennis en omgevingskennis zou aambeeld tot de conclusie kunnen brengen dat de op deze manier geformuleerde boodschappen verre van op vruchtbare aarde vallen. Om maar niet te zeggen dat het de nodige irritatie opwekt. Dat gebeurt namelijk vaker als mensen zonder enige onderbouwing, zonder enige concretisering, vaagheden in een discussie inbrengen die de geur ademen van verhevenheid en het absolute gelijk van de heilsboodschap.
Ik geef aambeeld in overweging om alvorens verder te gaan met deze onzin de nodige zelfreflectie te betrachten. Gebeurt dit niet, dan vraag ik verder verschoond te blijven van weinig effectieve sectarische reclame boodschappen.
Inderdaad..
..het klinkt toch net als in 1981 toen ik met meerdere HBO-V studenten uren zat te orakelen over totaal holistische mensbeelden in verpleegplannen. Dat was de lesstof, en daar werden we op beoordeeld. Door verpleegkundigen die zich “praktisch opgeleid” noemden, werden we bespot vanwege ons oeverloze hoogdravende georakel. (ik hield het dan ook niet meer vol en heb de opleiding afgebroken, twee jaar later hoorde ik dat het merendeel van de studenten hetzelfde had gedaan toen ze met praktijkstage werden geconfronteerd). Het was een les in bescheidenheid, die we helaas met een studieschuld moesten bekopen. Later bleek dat de opleiding in een expirimentele fase verkeerde.
Ik zou kunnen glimlachen om dergelijke hoogdravende prietpraat, ware het niet dat die praat (nu met een managersjasje aan) nog steeds veel schade aanricht in onderwijs en gezondheidszorg. Althans dat is mijn mening.
verbijsterd
Ik heb U 4 (vier) vragen gesteld. U heeft er 0 (nul) beantwoord.
Voor een onderwijzer is dat geen aanbeveling.
ps 1: onderzoek en wetenschap zijn na goethe en steiner gewoon doorgegaan.
ps 2: uw inbreng kan nuttig zijn bij de onderwijsdenktank van schiermonnikoog.
verbijsterd
U stelde aan aambeeld vier vragen. De eerste vraag, namelijk die over wat een juist mensbeeld is, heeft aambeeld beantwoord.
De overige drie andere vragen zoudt U zelf kunnen beantwoorden bij enig denkwerk. Hoe weet U trouwens dat aambeeld een onderwijzer is? Overigens worden namen als Goethe en Steiner in discussies van aambeeld nergens aangehaald. Waar leidt u dat uit af? Uit datgene wat U te berde brengt onder het kopje “verbijsterd” spreekt vooringenomenheid. Een dergelijke gesprekshouding is voor aambeeld geen correcte wijze van elkaar leren in het gesprek en dus onwaardig.
antwoord
Ik ben onderwijzer; wetenschapper; bevooroordeeld ten aanzien van pseudo-wetenschap; gevoelig voor terzake doende kritiek.
Zelfkennis
Zelfkennis veronderstelt kennis van zichzelf, van wat je als mens bent. Het verwerven van die kennis is een aspect van een innerlijke scholingsweg, die iedereen kan gaan. Wat zijn mijn sterke en wat zijn mijn zwakke kanten? Waar zou ik (nog) aan willen werken, opdat ik meester kan worden over gedachten, gevoelens en wilsimpulsen?
Wanneer 21_3_45 écht de moeite zou nemen bij zichzelf te rade te gaan, dan zouden vooroordelen als
” het verre van op vruchtbare aarde vallen” en ” weinig effectieve sectarische reclame boodschappen”
achterwege blijven. Aambeeld is helder en eerlijk in haar betoog, kan dingen duiden maar spreekt vanuit een visie die gebaseerd is op menskunde. Dat haar boodschappen in Forum niet altijd verstaan worden heeft alles te maken met vooringenomenheid en/of een volslagen gebrek aan de wil om zaken op jezelf te betrekken.
Zeker, aambeeld roept irritatie op doordat mensen in deze visie niet mee willen en/of kunnen gaan. Dat is hun goed recht. Leraren, maar ook anderen zijn vaak niet (meer) gewend om dieper op onder andere onderwijszaken in te gaan zo lijkt het wel. Het debat krijgt daardoor veelal een fragmentarisch karakter en golft mee op de waan van de dag. Met dit gegeven zal aambeeld het voorlopig moeten doen.
Stel goede vragen en blijf niet leuteren over onderwijsfeiten!
Aambeeld is heel concreet, ook in het praktisch-pedagogisch handelen en heeft een jarenlange eigentijdse onderwijservaring opgebouwd.
In een later stadium komt aambeeld hierover te spreken.
Tijdsbeeld 2007
Eén van de aspecten van het huidige tijdsbeeld is, dat computertechnologie en de daaruit voortvloeiende grootschalige automatisering en robotisering ertoe bijdragen, dat op termijn mens en samenleving grondig zullen veranderen. Aanzetten daartoe zie je bijvoorbeeld al bij:
• algemene digitalisering in de samenleving bij banken, supermarkten, postkantoren en de
Belastingdienst.
• het snelle, onder andere middels e-mail mobiliseren van mensengroepen waar ook ter wereld.
• het via computers plaatsvinden van chirurgische ingrepen op afstand.
• het middels een ingebrachte chip in het lichaam zonder geld kunnen betalen, waardoor het
geldcirculatiesysteem vervangen kan worden.
• het electronisch besturen van voertuigen, zodat ongelukken voorkomen kunnen worden.
• het opgeven van de privacy als gevolg van grootschalige informatie-inwinning op alle
levensgebieden: het bewaren van gespreksgegevens van digitale telefonie, inzicht in e-mailverkeer,
het opvragen van vluchtgegevens van passagiers, het gebruik van digitale camera’s en het
daardoor bekend zijn van alle relevante persoonlijke gegevens bij overheid en instanties.
Het volautomatisch produceren van auto’s en allerlei gebruiksvoorwerpen kennen we al.
Het zijn slechts enkele voorbeelden die aambeeld te binnen schieten. Deze ontwikkeling is nog heel pril en staat pas in zijn kinderschoenen.
Door automatisering zullen bepaalde ambachten, beroepen, ambten, etc. vervagen en wellicht geheel verdwijnen. Arbeid wordt meer en meer geobjectiveerd en verliest aan inhoud en betekenis.
Hondenuitlater, onderdelenverwisselaar, agraricus, procesbewaker en voorruitvervanger, om er enkele te noemen, worden nieuwe “beroepen” en diensten die de tijd vulling gaan geven.
Specialisering en individualisering is een ontwikkeling die steeds meer zichtbaar wordt.
De vraag is dan: waartoe voed je anno 2007 kinderen en jongeren op en hoe doe je dat?
In feite waren de gevolgen
In feite waren de gevolgen van de Industriële Revolutie van de negentiende eeuw veel ingrijpender dan de digitale revolutie van nu. Arbeid is een tijd lang geobjectiveerd en gerationaliseerd geweest. Gelukkig bestaat veel van dit mensonwaardige werk inmiddels niet meer en is het gemiddelde niveau waarop gewerkt wordt, sterk gestegen. Die stijging van het niveau zal, zo mogen we hopen, doorzetten. Automatisering vervangt een hoop saai werk maar anderzijds komt er veel inhoudelijk interessanter werk voor in de plaats. Als we het onderwijs verbeteren hoeft dat niet te betekenen dat de groep mensen die buiten de boot valt groeit.
Interessanter werk
Aambeeld zou graag willen vernemen wat Bram onder “veel inhoudelijk interessantere werk” verstaat.
Inhoudelijk interessant werk
Inhoudelijk interessant werk (in elk geval voor de mensen die het doen) dat er is dankzij de digitalisering:
informaticus
programmeur
netwerkbeheerder
kennisingenieur
onderzoeker kunstmatige intelligentie
site-bouwer
docent informatica
systeemdesigner
ICT consultant
etc…
Waar ik nieuwsgierig naar ben …
… is waarom voortdurend in de derde persoon over ‘aambeeld’ wordt gesproken. Is de schrijver van de bijdragen iemand anders dan aambeeld zelf?
—
Marten
….et dixit Caesar “veni,
….et dixit Caesar “veni, vidi, vici.” of zoiets. Aambeeld schrijft in ‘Caesar’-lijke stijl: derde persoon enkelvoud. Zie ook het begin van
“De Romeinse Lusthof”.
Is die vraag rhetorisch?
Zoniet, dan heb ik wel een idee van een antwoord. Het past bij het taalgebruik van aanhangers van HNL.
Naam aambeeld
De schrijver van de bijdragen achter de naam “aambeeld” is een Werkstattlehrer.
Dus aanhanger van
Rudolf Steiner, neem ik aan?
Vermoeiend
Waarom kan die Werkstattlehrer niet gewoon antwoord op de gestelde vragen geven? Want nog steeds is onduidelijk waarom er in de derde persoon enkelvoud wordt geschreven. Ook zou ik persoonlijk nog steeds willen weten of de schrijver nu Aambeeld zelve is of een “ghost writer”.
Aanvullende vragen, opgeworpen door het vage antwoord: wat wil de schrijver zeggen met de aanduiding dat hij Werkstattlehrer is? Is er geen Nederlands equivalent voor Werkstattlehrer?
—
Marten
Werkstattlehrer
Die Werkstattlehrer heeft verschillende bijdragen aangedragen voor Forum. Tot nu toe blijven vragen over de INHOUD van die bijdragen achterwege. Vragen zoals bijvoorbeeld hoe kom je aan die opvatting of dat idee, dat hoor ik niet. Dat zou mijns inziens de discussie zeer verlevendigen.
In ons land bestaat er geen equivalent voor het woord Werkstattlehrer. Vrij vertaald betekent het werkplaats-pedagoog. In die hoedanigheid werk ik ruim vijfentwintig jaar met veel plezier in het Voortgezet Onderwijs en heb eigentijdse ideeën ontwikkeld aangaande het onderwijs in brede zin.
Die inzichten worden ingebracht onder de naam aambeeld.
Vorm overschaduwt inhoud
Die Werkstattlehrer heeft verschillende bijdragen aangedragen voor Forum. Tot nu toe blijven vragen over de INHOUD van die bijdragen achterwege. Vragen zoals bijvoorbeeld hoe kom je aan die opvatting of dat idee, dat hoor ik niet. Dat zou mijns inziens de discussie zeer verlevendigen.
Ik kan wel begrijpen dat die vragen achterwege blijven. De vorm van uw bijdragen (derde persoon enkelvoud, quasi-geheimzinnige woordkeuze) leidt ernstig af van de inhoud. Althans, zo werkt het bij mij. En wat houdt u tegen om zelf aan te geven waar uw opvattingen en ideeën vandaan komen? Het BON-forum is toch geen raadspelletje?
In ons land bestaat er geen equivalent voor het woord Werkstattlehrer. Vrij vertaald betekent het werkplaats-pedagoog. In die hoedanigheid werk ik ruim vijfentwintig jaar met veel plezier in het Voortgezet Onderwijs en heb eigentijdse ideeën ontwikkeld aangaande het onderwijs in brede zin.
Interessant: vertel er eens wat meer over? En dan bij voorkeur concreet ……
Die inzichten worden ingebracht onder de naam aambeeld.
Vraag: waarom op deze manier en niet gewoon onder eigen naam?
—
Marten
Vorm overschaduwt inhoud
Ik ga in mijn bijdragen voorzichtig en aftastend te werk, vandaar wellicht die quasi-geheimzinnige woordkeuze. Het gevaar bestaat namelijk – en dat constateer ik keer op keer – dat ik gauw meegezogen wordt in allerlei vooroordelen, flauwe opmerkingen, etc. waardoor ik het gevoel krijg niet of nauwelijks serieus genomen te worden in het debat. Ik moet m.i. wachten op het moment waarop ik zogezegd “voluit kan gaan”. Sorry, maar dit moest ik even aan je teruggeven.
Heel in het kort gezegd komen mijn pedagogische inzichten en werkwijze neer op een eigentijdse onderwijsvorm, die gebaseerd is op ervaringsleren. Vandaar ook mijn site “Naar modern humaan onderwijs”. U heeft mij nu de mogelijkheid gegeven hierop verder te bouwen en zal dat binnenkort zeker doen en ook heel concreet.
De volgende stap: Jongeren willen gezien worden!
In het dossier Duivenvoorde nr.5 “Communiceren met de nieuwe generatie”, laat prof.dr. M. de Winter hierover geen misverstand bestaan. “Jongeren brengen door middel van hun gedrag tot uitdrukking hoe zij aankijken tegen een wereld zoals die aan hen door volwassenen wordt gepresenteerd. En die kritiek vinden de meeste mensen niet leuk”. Zo hebben stadsplannenmakers ” kennelijk weinig interesse voor de jeugd als medeburger. Het denken over de plaats van jongeren in de samenleving speelt meestal geen enkele rol en vormt de sociale leefbaarheid voor hen nauwelijks een categorie om rekening mee te houden als het gaat om het ontwerpen of herinrichten van de stedelijke woonomgeving. Daardoor krijgen jongeren niet of onvoldoende het gevoel dat zij als huidige en toekomstige burgers van de samenleving worden gewaardeerd”.
Wanneer jongeren – ook allochtonen en autochtonen – zich niet gezien voelen, veroorzaken zij overlast en “storend” gedrag. Veel hedendaagse problemen met de jeugd zijn het gevolg van een cultuur van het zich afzijdig houden en anonimisering. Daarnaast is er het probleem dat pubers moeite hebben de natuurlijke autoriteit van een opvoeder te aanvaarden. Ze komen vaker in verzet en zoeken wegen om hieraan te ontkomen in feesten en uitgaan.
De vraag is dan: Hoe kunnen wij deze jonge mensen tegemoet komen?
Volgens Aambeeld kan de oplossing worden gevonden in het vinden van een autoriteit, welke niet aan een mens, aan een persoon is gebonden. Dat is de autoriteit van een vak, sterker nog die van het ambacht. De mens vertegenwoordigt het ambacht. Door zijn vakmanschap draagt hij het ambacht uit maar geeft de ander de vrijheid er op individuele wijze mee om te gaan. De wetmatigheden die in een ambacht besloten liggen staan niet ter discussie.
Kort gezegd: Zó dien je te handelen! Anders kan het niet, probeer het maar uit!
De wet van Meden en Aambeeld
Men onderwijze het ambacht en zie, de problemen smelten als sneeuw voor de zon! Zo, ongeveer.
reactie op de wet
Was het niet Fritzi, die in Ruimte voor Homo Zappiens 03/03 de volgende woorden sprak over zijn zoon:
” Hij is trots op zichzelf als hij een goed cijfer haalt. Dat gevoel van voldoening wanneer je je eigen grenzen hebt verlegd “. En daar gaat het nu juist om! Het krijgen van een kick,” to get flow”, wanneer je een prestatie hebt geleverd. Kwaliteiten als het verwerven van zelfvertrouwen, volharding, inzicht, en de wil hebben om tot resultaat te komen, dát zijn menselijke dingen die meerwaarde hebben en iets toevoegen aan je menszijn. Aambeeld heeft in dat opzicht een duidelijke mensvisie, die kennelijk niet gewaardeerd wordt.
Reageer eens op de inhoud Fritzi! Mijn inziens ga je daar volledig aan voorbij. Houd op a.u.b. met het maken van smalende, vooringenomen en goedkope opmerkingen. Houdt het debat waardig!
Fritzi vindt
dat het lastig discussiëren is met iemand die niet echt duidelijk maakt waar hij/zij voor staat. Fritzi heeft al eens eerder aangegeven dat woorden als ‘humaan’ een oordeel inhouden, een oordeel waarvan niet duidelijk wordt wat het betekent, wat de criteria zijn, enzovoort. Op die reactie op inhoud van Aambeeld, volgde geen duidelijke reactie.
max steunt fritzi en heeft plezier
max vindt dat fritzi gelijk heeft!
max vindt ook dat fritzi gevoel voor humor heeft! 🙂
Dank je
voor de ‘bloemen’!
Het is geen kwestie van `niet waarderen´ …
Maar van volstrekte onduidelijkheid over uw `duidelijke mensvisie´. Die mensvisie zet u neer op een naar mijn smaak vage en onduidelijke manier. Wat al helemaal in uw betogen ontbreekt is concrete informatie over hoe u het lesgeven ziet. Graag zou ik voorbeelden horen van uw aanpak zodat ik wellicht de mijne kan verbeteren. Maar helaas is dat tot nu toe niet gebeurd. Erger nog, als iemand uw vage betoog niet helemaal serieus neemt (voorstelbaar, naar mijn smaak) wordt u narrig en begint over `een mensvisie die kennelijk niet gewaardeerd wordt´. Vervolgens roept u Fritzi op om op de inhoud te reageren. Dan vraag ik me af over welke inhoud het gaat. Ik heb nog geen concrete inhoud gezien …….
Dus wat mij betreft is het geen kwestie van ´niet waarderen´ maar van ´niet kunnen begrijpen wat er staat´. Dat zal ongetwijfeld aan mijn beperkte bevattingsvermogen liggen maar ik zou het zeer waarderen als u daarmee rekening zou willen houden.
—
Marten
Aambeeld in concrete leersituaties 2
Zoals bekend, beste Marten, ben ik werkplaats-pedagoog. Ik werk met leerlingen vanaf 14 tot 18,19 jaar.
De vakken die ik geef zijn meubelmaken en metaalbewerken zowel handmatig als machinaal. Deze vakken maken deel uit van mijn biografie, heb ze jarenlang zelf beoefend en in een later stadium naar de pedagogie omgebogen, omdat ik er de pedagogische waarde meer en meer van inzag.
Ik heb zojuist mijn werkwijze vrij uitgebreid weergegeven. Het bleek niet mogelijk het geheel te omschrijven omdat het teveel woorden bevatte (meer dan 2000) binnen dit kader. Ik zal een en ander later in gedeelten weergeven.
Concreet?
Het lijkt me uitstekend om leerlingen metaalbewerken en meubelmaken te leren. Het lijken me vaardigheden waar je goed je brood mee kunt verdienen en waardoor je trots op jezelf kunt zijn. Het is altijd mooi om werkelijk goede spullen te maken.
In die zin heeft het ook pedagogische waarde: het is goed voor kinderen een mooi product te maken. Dat geeft zelfvertrouwen en het oefenen van zorgvuldig vakmanschap leert geduld, doorzettingsvermogen en netheid aan.
Ik heb dus beelden bij wat u doet. Maar de invulling kan op vele manieren plaatsvinden. Alles tussen Iederwijs en de ouderwetse ambachtsschool is mogelijk. Dus het mensbeeld dat je hebt als je dergelijke vakken geeft is hierdoor voor mij niet duidelijkier geworden.
reactie Concreet
Ik begrijp uw reactie, beste 21_3_1945. Gaandeweg zal ik trachten aan te geven wat aambeeld bedoelt
met “Naar modern humaan onderwijs”. Het lijkt mij in dit stadium wenselijk eerst mijn wijze van lesgeven verder uiteen te zetten en de doelstellingen die ermee samenhangen.
Wel wil aambeeld hier vast kwijt, dat alles wat tussen Iederwijs en de oude ambachtsschool mogelijk is, geen optie is. Ik wil u vragen even geduld te hebben.
Het kan dus wel
Het is voor het eerst dat ik verneem welke vakken u geeft. Ik zou graag weten waar u uw werkwijze “uitgebreid weergegeven” hebt, ik heb die weergave niet kunnen vinden. Maar zoals gezegd: dat zal wel aan mijn beperkte vermogens liggen.
Als een goede beschrijving de 2000 karakters overschrijdt stel ik voor dat u een eigen zogeheten ‘blog’ start waarin u uw ideeën en werkwijzen uiteenzet. Maar dan wel graag concreet met voorbeelden en niet van die vage teksten.
—
Marten
Blog Aambeeld
Aambeeld heeft inmiddels een eigen weblog gestart.
Zie onder bloggers “Aambeeld”.
Aambeeld in concrete leersituaties 3
Bij het meubelmaken hebben de eerste lessen een theoretisch karakter. Wat is een blokschaaf? Hoe houd je zo’n ding vast? Wat kan je ermee? Kortom simpele praktische vragen. Maar ook vragen als hoe stel je een schaaf en hoe “zoet “moet ie dan staan? Ik doe alle handelingen zorgvuldig en exact voor.
Daarna gaan de leerlingen zelf aan de slag op hun eigen manier. Gaandeweg in het werk staande, ontdekken ze hun eigen grenzen en mogelijkheden. Een gat van een stoelpoot, die te groot uitgestoken is, vraagt om een oplossing. Gewoon opvullen met iets? Geen sprake van! Door iedere leerling zeer persoonlijk te begeleiden gaat hij/zij begrip krijgen dat er maar één juiste oplossing is: een nieuwe poot maken. Je helpt ze door een mogelijk diep dal heen door bemoediging en ze het gevoel te geven dat ze écht wat kunnen. Dat blijkt dan achteraf. Ze zijn dan wat trots op hun zelfgemaakte “leerstoel”!
Aambeeld in concrete leersituaties 4
Het metaalbewerken bestaat onder andere uit bankwerken, zowel handmatig als machinaal. Ook hier zijn de eerste lessen sterk theoretisch van aard. Dit ambacht eist van de leerlingen nóg meer inzicht, discipline en werkkracht dan het meubelmaken. Ze worden immers geconfronteerd met allerlei natuurkundige en scheikundige fenomenen en … lopen tegen de autoriteit van het vak aan. Ze ontdekken bijvoorbeeld dat je een micrometer niet in je hand moet houden, maar in een statief moet klemmen. De ijzeren wetten van het vak dienen geëerbiedigd te worden. Concreet: leg een vijl nooit op een meetlat of schuifmaat. Orde en veiligheid spelen een uitermate belangrijk rol.
Ik maak de leerlingen vertrouwd met meetgereedschap, leg wiskundige principes uit van o.a. de verschillende projectie-methoden, het lezen van een werktekening en spreek de jongelui vaak toe in het Engels of Duits, omdat dat de talen zijn die in de metaalwereld gebruikelijk zijn. Ze kunnen tijdens hun werk het gevoel krijgen van “Also ist die Theorie doch nützlich”.
De opdracht is het maken van je eigen gereedschap in staal in deze volgorde met opklimmende moeilijkheid: hamer, combinatietang, zaagbeugel,etc. De gebruikte staalsoort is C45, hardbaar gereedschapstaal.
Aftekenen, zagen, boren, vijlen zijn handelingen die exact uitvoerd dienen te worden Ik doe alle handelingen voor en herhaal dat indien dat nodig blijkt te zijn. Verkeerd aftekenen, verkeerd inzagen, een te groot gat boren betekent dat je van voren af aan, dus opnieuw moet beginnen. Het is de taak van de leraar een leerling niet te laten vallen wanneer hij uitglijgt. Met bemoediging, tact en… humor trek je ze door het diepe dal heen. De leerlingen zijn bekend met de totale werktijd voor elk werkstuk en ook dat het werkstuk altijd af moet komen. De praktijk heeft bewezen dat dat kan. Werkstukken die zelf gemaakt zijn en voorzien van hun initialen dragen ze hun hele leven mee! Ook dat is bewezen!
Eindelijk duidelijkheid
Hartelijk dank voor deze concrete toelichtingen op uw werkwijze. Wat daaruit naar voren komt is dat u een ouderwets-degelijke leraar annex instructeur brengt die jonge mensen respect voor het materiaal en hun werkzaamheden bijbrengt.
Grappig vind ik dat deze lange, lange draad begon met deze tekst uwerzijds:
Het hebben van een juist mensbeeld is in hoge mate bepalend voor de inrichting van het moderne, eigentijdse onderwijs. Een dergelijk mensbeeld bestaat uit drie componenten die elk mens in zich heeft namelijk, lichaam, ziel en geest. Wanneer dat gegeven in het collectieve bewustzijn doordringt, zou dat een eerste stap kunnen zijn op weg naar een echte onderwijsverniewing.
En nu zijn we uitgekomen bij een beschrijving van mooi degelijk – ik durf te zeggen ‘ouderwets goed’ – lesgeven. Daar moet je niets aan willen vernieuwen 😉
—
Marten
Eindelijk duidelijkheid
Langzamerhand kan aambeeld tot de kern van de zaak komen, beste Marten. namelijk de relatie met het mensbeeld. U hebt gelijk wanneer u stelt dat mijn beschrijving “ouderwets goed” lesgeven is. Bedankt hiervoor! Maar… we leven in de 21e eeuw, de tijd van de electronica.
Aambeeld gaat uit van het cultuurhistorische besef, dat de geest die sprak uit de gildentijd met zijn principe van leerling, gezel en meester (in die volgorde), in onze tijd nog zeer valide is. Dat is de basis van waaruit aambeeld vertrekt. Dat m.i. waardevolle principe moet echter aangepast worden aan onze tijd. Alleen ouderwets mooie dingen maken werkt niet (meer). Wanneer wij als leraren in staat zijn begrippen als lichaam, ziel en geest in ons bewustzijn op te nemen als realiteiten, kunnen we wellicht een bijdrage gaan leveren aan de vurige wensen van Hans de Boer in zijn betoog “Scholen mogen niet groter zijn dan het geheugen van de conciërge” in Vakwerk 2. In een later stadium zal aambeeld dit thema verder uitwerken op basis van pedagogisch-menskundige gezichtspunten.
Daar doet aambeeld verstandig aan
Wij verwachten langzamerhand dan ook hoefijzers, aambeeld. Een aambeeld waarop geen hoefijzers worden geslagen, is niet te verdragen. Simon is erg nieuwsgierig naar het pedagogisch-menskundig werk. Jaja, Simon is nieuwsgierig. Hij heeft deze draad van begin tot eind (dit is toch het einde, nietwaar, aambeeld? Je smeedt er een puntje aan?) gevolgd, en hij heeft alle uitweidingen in zijn geheugen opgeslagen. Helaas meent Simon dat Simon soms nogal dementeert, waardoor Simon soms denkt dat Simon, althans als hij inderdaad bedoelt de Simon die door hem zo vaak Simon wordt genoemd, een terechte bedenking overigens, daar Simon niet weet welke Simon Simon hier bedoelt, iets wat Simon Simon helemaal niet kwalijk neemt, omdat Simon meent dat Simon soms een identiteitscrises heeft, vooral als Simon te lang voor de spiegel heeft gestaan en niet meer weet welke ogen nu bij welke Simon horen, zodat Simon soms denkt Simon is helemaal geen Simon meer. Maar als Simon niet weet wie Simon is, beste Simon, wat vindt Simon hier dan van? Nou dan geldt waarschijnlijk dat Simon degeen is die Simon Simon noemt. Snap je wel, aambeeld?
Juist mensbeeld 1
In 1781 voltooide E. Kant zijn magnum opus “Kritik der reinen Vernunft”. Hierin maakte hij, als het gaat om het kennen van de wereld onderscheid tussen het “Ding-an sich” en het verschijnsel dat de mens waarneemt. De dingen-op-zichzelf kunnen niet gekend worden, derhalve is alle kennis daaromtrent hypothetisch. Hiervoor introduceerde Kant de categorisch imperatief, een definitieve uitspraak zonder verdere argumentatie. Kants filosofische bouwwerk overschaduwde de 19e eeuw en zelfs vandaag de dag is het natuurwetenschappelijke denken nog niet los van Kants filosofie, alhoewel deze gaandeweg sterk is afgezwakt.
Voortbouwend op Kant sprak Dubois-Reymond in 1872 zijn gezaghebbende “Ignorabimus” rede uit, waarin hij stelde dat vragen als “wat is materie”en “wat is bewustzijn” uiteindelijk niet te beantwoorden zijn. Het zou de wetenschap sieren zich hierin te resigneren. “Wij weten het niet en zullen het niet weten” aldus Dubois-Reymond.
Aambeeld stelt vast dat deze wijze van kennisverkrijging nog steeds de hoofdrol speelt en nog valide is. Gaandeweg echter valt een toenadering te bespeuren naar een meer complementair gerichte wijze van kennisonderzoek. In het onderwijs zijn echter de gevolgen van Kants denkbeelden en alle andere denkers die na hem kwamen, duidelijk zichtbaar: datgene wat kwantificeerbaar, meetbaar en weegbaar is staat voor kennisverwerving. Al hetgeen dat zich hieraan onttrekt is derhalve geen kennis doch speculatie. Aambeeld beleeft dit gegeven als het wetenschappelijk dilemma.
Juist mensbeeld 2
Terug nu naar de schoolsituatie.
Zaken als taalvaardigheid, rekenen, wiskunde, etc. zijn te meten, kwantificeerbaar, te toetsen en er kunnen consequenties aan verbonden worden.
Zaken als het hebben van strevingen, idealen, wilsimpulsen, moraliteit, etc. zijn imponderabel en niet wetenschappelijk te bewijzen. Maar het zijn wél typisch menselijke kwaliteiten! Zie hier het dilemma!
Het is naar de mening van Aambeeld de hoogste tijd dit dilemma aan te pakken en het vraagstuk wat in de Kantiaanse filosofie besloten ligt tot een oplossing te brengen willen wij verder komen.
Doe eens een voorzet
Ik zou zo zeggen: doe eens een voorzet. Overigens is mij het dilemma nog niet duidelijk, maar dat is een andere zaak.
Voorzet
Naast het welhaast vanzelfsprekende natuurwetenschappelijke denken – waar overigens niets op af te dingen valt en juist is – zouden we naast het rationele denken, ook een geesteswetenschappelijke denkhouding eigen moeten maken. Aambeeld is van mening dat én het rationele denken én het geesteswetenschappelijke denken samen, sythetiserend en zeer vruchtbaar zouden kunnen werken.
De weg er naar toe vraagt een langdurige en intensieve denk- en gevoelsactiviteit
Toekomstgericht onderwijs
De Vereniging Beter Onderwijs Nederland “wil ouders, leerlingen, docenten, bedrijven, wetenschappers en andere geïnteresseerden samenbrengen om ideeën en inzichten uit te wisselen op het Forum”.
Een voortreffelijk initiatief!
Aambeeld staat hier volledig achter en levert bijdragen aan. Het valt het echter op, hoeveel mensen met betrekking tot het onderwijsveld in het moment, in het hier en nu bezig zijn. De bijdragen op Forum en Onderzoek laten zich zelden of nooit uit over inhoud en toekomst van het onderwijs. Vaak gaat het zo:
iemand roept iets, bijvoorbeeld een minister over “evidence based onderwijs” of “community centers” ,
anderen hebben het over het HNL, intrekken licenties MBO, ureninhaalslag en invoering risicoanalyse om maar enkele thema’s te noemen. Velen hollen vervolgens achter dergelijke berichten en daarop volgende commentaren aan. Allemaal waar en wellicht juist, maar waar hebben we het feitelijk over?
Aambeeld is van mening dat de continu doorlopende ontwikkelingsprocessen die kinderen en jongeren doormaken op weg naar volwassenheid, basis moet zijn voor beter onderwijs in menselijke zin en centraal moet staan. Daarop moet de aandacht gericht zijn en niet op allerlei ter zijde staande zaken.
Leer ze plezier beleven aan optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en het maken van een grote staartdeling die op nul uitkomt! Vergroot hun woordenschat!
Het is echter duidelijk geworden, dat Aambeeld een geheel andere koers vaart met betrekking tot het onderwijs dan gebruikelijk blijkt te zijn. Zij bestudeert momenteel de kernpunten van BON en vergelijkt die met haar visie, waardoor eventuele tegenstellingen en overeenkomsten duidelijker naar voren kunnen komen.
In de dialoog tussen verschillende onderwijsopvattingen kan een vruchtbaar en zinvol debat ontstaan!
De lange draad
Wat is toeval, beste Marten?
In het blad van BON “Vakwerk”april 2007 las ik dat u verbonden bent aan het IVA, Instituut voor Autobranche en Management te Driebergen. Blijkbaar hebben we iets gemeenschappelijks namelijk de autobranche, waarin ik bijna 20 jaar werkzaam ben geweest in het begin van mijn werkleven en mij bekend in de oren klinkt.
Inderdaad, ik tracht “ouderwets goed” onderwijs te geven maar heb daar speciale redenen voor.
Ik hoop dat de bijdragen van Aambeeld u een antwoord heeft kunnen geven van mijn motieven.
Meester-gezel-leerling
Zo begon de vroegere ambachtsman zijn loopbaan ook. Hij maakte bij een meester zijn kist met gereedschappen en trok daarna met de nodige werkervaring de wijde wereld in.
Na de grote hoeveelheid reakties voel ik nu weer vaste grond onder de voeten.
Wel blijf ik fundamentele kritiek houden het begrip “juist mensbeeld”, daar moet de sikkel door.
hahaha
[verwijderd, kritiek moet opbouwend zijn; M79]
Ongetwijfeld waar, aambeeld,
maar stel, dat e.e.a. alleen geldt voor ’n (rijker) deel van de maatschappij?
Gaat de rest dan honden uitlaten en onderdelen verwisselen?
Honden uitlaten
Aambeeld maakt geen onderscheid tussen een rijke of een eventuele arme samenleving.
Het beeld dat geschetst is heeft betrekking op de ontwikkeling van mens en samenleving als geheel en geplaatst in de stroom van de tijd.
Voor wie niet gelooft
in het rationele denken, zijn er ook vrije scholen. Laten we de zaken alsjeblieft gescheiden houden. Dat ouders daar voor kiezen is hun goed recht, maar het is ook mijn goed recht als ouder om onder ‘filosofie’ geschaarde noties als ‘moraliteit’ buiten het onderwijs te willen houden. Morele opvoeding is het voorrecht van de ouders en dat moet het blijven. Aan het hoofd van mijn kind geen ethisch gezever: dat doe ik zelf wel. Ideologische beïnvloeding is geen taak van het door de overheid gefinancierde onderwijs. Dat ik zo weinig keuze heb, dat mijn zoon nu op een christelijke school zit, vind ik al erg genoeg.
Niet geloven
In deze tijd beste Fritzi, kom je met geloven niet meer weg. Dat is m.i. onder andere ook de reden waarom kerken leeglopen. Onze tijd vraagt om inzicht! Daar zal ieder weldenkend mens zich mee uiteen moeten zetten. Geloven is iets aannemen op gezag van een ander, dat willen we in onze tijd toch niet meer?
Over morele opvoeding kunnen we van mening verschillen en zeker met betrekking tot ouders.
Verder is Aambeeld van mening dat financiering van het onderwijs zélf, niet bij de overheid thuishoort.
De Staat zou er alleen op toe moeten zien dat de financiering gewaarborgd is. Een en ander vereist daarbij noodzakelijkerwijs een andere visie op – onder andere – het sociaal-economische krachtenveld.
U bent blijkbaar ontevreden over het gangbare onderwijs. Wat let U om onderwijs te gaan geven dat U –
– menskundig gezien – juist vindt voor uw zoon?
Het feit dat er ook eten
op tafel moet komen?