Toevallig de herhaling van Rondomtien gezien op 13 november.
Voelde me daardoor gesteund en ben de website gaan bezoeken.
Ik werk al jarenlang met heel veel plezier en heel gemotiveerd.
Nu, met ons nieuwe onderwijs in ons nieuwe gebouw, voel ik me zeer ongelukkig, niet gehoord,
niet gerespecteerd, onveilig en wat vooral erg is:
ik schaam mezelf voor wat we aan het doen zijn,
terwijl ik een paar jaar geleden vol trots kon vertellen over mijn werk.
Hoop wat aan deze vereniging te hebben, want ik wil graag in het onderwijs blijven.
Hoop ook dat niemand van de Schoolleiding dit leest; zo erg is het al!
Met vriendelijke groet
Reacties zijn gesloten.
Welkom!
Ha Rina,
Heel hartelijk welkom op dit forum. Ik heb gemerkt dat het simpel deelnemen aan dit forum me heel veel oplevert. Ik voel me gesteund en merk dat ik de enige niet ben. Scheelt enorm!
Behalve emotionele steun, ben ik ook weer gaan geloven dat er een ommekeer mogelijk is. Dat we het tij kunnen keren. Dat er zoveel aandacht in de media is, dat heel veel mensen de BON site kennen en zich ook gesterkt voelen, dat de politiek niet meer kan wegduiken en dat ouders en studenten nu weten dat er binnen het onderwijs ook andere meningen zijn dan de idioterie van HNL. Allemaal dingen die “we” al bereikt hebben.
Ik ben benieuwd hoe je collega’s hierover denken. De Werkplaats stond voor zover ik weet bekend als een hele goede school en er waren zelfs wachtlijsten. Hoe kan het dan zijn dat het roer wordt omgegooid?
Hoe zijn die besluiten genomen, zijn de docenten daarbij betrokken geweest?
Ik hoop dat je steun vindt in BON, dat je collega’s de ogen zullen openen en dat ouders en leerlingen ook actief worden. De ouders van de kinderen van de Werkplaats zijn toch maatschappelijk meer dan gemiddeld geslaagd en zullen toch niet zomaar toestaan dat hun kinderen slecht onderwijs gaan krijgen.
Wellicht weten ze nog niet welke kritiek er is op HNL. Wellicht vertyrouwen ze de school: die zal het wel goed doen. Tijd om ook hen de ogen te openen. Rondom 10 kan hier goed werk doen, je kunt de aflevering ook op internet bekijken.
Ellendig.
Beste Rina,
Welkom bij BON!
Ellendig is het dat er zoveel mogelijk werkvreugde wordt vergald.
Zou je misschien wat uitvoeriger kunnen vertellen over hetgeen je dwarszit? Management? Competenties? Nieuwe Leren? Intimidatie?
Historia vitae magistra
dank
Bedankt voor het reageren.
Het niet mogen uitoefenen van je vak op de wijze die je zelf het beste vindt;
dat is het ergste. Ik heb altijd geprobeerd voorop te lopen;
heb jaren geleden meegedaan aan het SLIM-projekt (met de Stanford universiteit)
en aan een promotieonderzoek over de Grafische Rekenmachine.
Er is een film gemaakt over hoe de lessen bij mij gingen en
daar is een conferentie over geweest in Duitsland.
Allemaal inhoudelijk over het geven van het vak Wiskunde.
Daar bij denk ik ook nog dat ik de leerlingen kan inspireren.
Die gelegenheid krijg ik nu niet meer.
De leerlingen mogen zelf kiezen wat ze gaan doen.
Naar mijn inhoudelijke argumenten wordt niet geluisterd.
Het management vindt dat ik niet mee wil; terwijl ik in mijn vak juist altiid voorop wil.
Herkenning
Beste Catrien,
Ik herken dit, heb het zelf vanaf 1998 meegemaakt. Naar jouw argumenten werd niet geluisterd, ik werd in mijn gezicht uitgelachen, en wel door zogenaamde managers die destijds nog mijn leerlingen waren geweest. Ik hield het vol omdat de leerlingen van mening waren dat ze in die ene contactles die ze nog hadden meer leerden dan in de uren waarin ze volgens de regels van HNL het zelf onder elkaar mochten uitzoeken. HNL-lessen waarin je als leraar pas in actie mocht komen wanneer er door de zichzelf sturende leerling een vraag werd gesteld. Het duurde anderhalf jaar eer de eerste vraag gesteld werd: Meneer, waar kan ik dat hoofdstuk vinden? Het was kort voor een proefwerk dat meetelde voor het eindexamencijfer. De betreffende leerling gaf toe dat hij het boek pas voor het eerst open had geslagen.
Herkenning
Hallo Rina,
ik herken wat je schrijft. Ik heb een aantal jaar geleden een jaar stage gelopen op de werkplaats. (2003-2004). Het was een gecombineerde stage, waarbij ik ook voor de nieuwe school UniC taken zou doen. Dat laatste was echter een onderwijsconcept waar ik op geen enkele manier achter kon staan. Ik heb daar dus ook nauwelijks aan meegewerkt. Dat werd me uiteraard niet in dank afgenomen. De werkplaats is me destijds tegengevallen. Misschien hebben we elkaar wel eens ontmoet. Wat ik van de werkplaats gehoord had maakte me enthousiast. Ik dacht: dat is een goede, professionele school. Gaandeweg merkte ik dat er veel professionals rondliepen, maar dat er een verkeerde ontwikkeling gaande was. Dat jaar was de vmbo afdeling over op het ‘nieuwe leren’. Mijn taak daar bestond dus uit begeleiden en rondlopen. Ik heb me in vier jaar stage niet zo nutteloos gevoeld. Gelukkig kreeg ik nog een aantal reguliere uren, daar legde ik me dan maar op toe. In gesprekken met collega’s proefde ik ook de onrust en de onmacht. Het werd er naar mijn gevoel echt doorheen gedrukt. Ik herinner me bijvoorbeeld een werkmiddag, waarbij het gebruik van cijfers ter discussie stond. Het was voor mij overduidelijk dat er al keuzes gemaakt waren, voodat er werkelijk naar mensen geluisterd was.
Voor mij was de werkplaats dus een minder positieve ervaring, maar ik heb er wel van geleerd: zo moet het niet. Onderwijs kan en moet beter. Laat docenten meepraten. Laat het lesgeven weer centraal staan. Ik ben vandaag lid geworden van deze vereniging, ook naar aanleiding van de herhaling van rondom 10. Ik werk nu gelukkig op een school die bij mij past. In mijn tweedegraadsstudie heb ik me ook enorm geergerd aan de hype rondom competentie en portfolio. Ik hoop dat deze vereniging voor een kentering kan zorgen.
Er door drukken
Jammer dat we elkaar toen niet ontmoet hebben.
Het voorbeeld van die cijfers herken ik helemaal.
Van te voren stond bij alles vast wat er zou gaan gebeuren.
We mochten zogenaamd meedenken.
We moesten ons mede-eigenaar van het plan voelen.
Veel plezier op je school!
over meepraten en meebeslissen
Je opmerking over het zogenaamd meedenken is herkenbaar. Ik heb me zo vaak geërgerd aan teambesprekingen waarbij er gezamenlijk iets besloten werd, terwijl aan alle kanten duidelijk was dat je vooral niets hardop in twijfel mocht trekken. Dat is nog veel vervelender dan gewoon een eenzijdig besluit van het management.
Ik realiseer me nu pas echt dat dat allemaal vooropgezet was. Het gaat er daarbij niet alleen om, om de beslissing er door te krijgen, daarvoor heeft men het akkoord van de docenten niet nodig, maar het gaat er evenzeer om dat men kan zeggen dat docenten mee hebben gesproken. Daardoor wordt toekomstige kritiek direct in de knop gesmoord.
Zouden ze dat nou op die managers trainingen leren?
Omdat IK het zeg
Ik heb vele jaren in het bedrijfsleven doorgebracht met een behoorlijk autoritaire baas. Als hij iets wilde doordrukken gaf hij nooit zelfs maar de indruk dat hij ooit naar je zou gaan luisteren. De vraag ‘waarom?’ werd meer dan eens met ‘omdat IK het zeg’ beantwoord.
Uiteraard waren niet alle beslissingen die zo genomen werden, ook verstandige beslissingen.
Maar in ieder geval was de man wars van iedere vorm van schijnheiligheid, en het is juist die geweldige conformistische schijnheiligheid in de onderwijswereld waar ik zo’n hekel aan heb.
Werkplaats
Beste Catrien,
Ik ben zo blij om dit stukje eens te lezen, om een leraar te horen van de Werkplaats die niet blij is met wat er gebeurt. Ik ben een ouder van een leerling op de Werkplaats. Hij heet Gijs, hij is dertien. Hij zit in de tweede klas en presteert helemaal niets. Volgens de leraressen met wie ik te maken heb gehad, de mentoren, is hij onmogelijk. Ik ga niet helemaal uitweiden over mijn zoon. Dat duurt te lang en er zit mij teveel dwars. Maar als ik uw stuk lees dan herken ik de sfeer. Ik heb de school in de afgelopen twee jaar ervaren als een gesloten bolwerk, geleid door een Polit-Bureau, in ons geval twee mentoren, die het ongetwijfeld goed bedoelen, maar die mij op geen enkel moment het gevoel gegeven hebben dat ze iets hoorden van wat wij zeiden. Ik heb bedongen dat een leraar die Gijs graag mocht, hem zou begeleiden. Ik ben er niet in geslaagd die man ooit een keer alleen te spreken. En ik heb het geprobeerd. Het leek wel of hij niet mocht. Altijd was een van de beide dames mentoren erbij, meestal allebei.
Ik heb het gevoel dat wij als ouders en kind alles fout doen, en de school doet alles goed. Gijs werd verwezen naar het particulier onderwijs (15.000 euro per jaar) en naar de psychiater. Ik heb me het afgelopen jaar gevoeld als in een verhaal van Kafka. Inmiddels hebben we het opgegeven. We zoeken een andere school voor Gijs, en de Werkplaats heeft daar opgelucht op gereageerd.
Ik hoor van Gijs verhalen over de school die echt verschrikkelijk zijn. Hij doet helemaal niets, hij zit alleen achter de computer spelletjes te spelen of hij loopt rond. Hij wist vandaag alleen te melden dat ‘ie een uur wiskunde had. Ik vind de huiswerksite volslagen onoverzichtelijk. Het Nieuwe Leren, wat een uitvinding; Gijs wil helemaal niet leren. Hij werkt alleen voor docenten die hij mag, en die hem inspireren. Hij doet nu alleen iets voor biologie. Af en toe.