Pesten op school

Pesten op school is van alle tijd.

Leraren pesten elkaar, leraren pesten leerlingen, leerlingen pesten leraren en leerlingen pesten elkaar. De kranten staan er vol van. Ook dat het moeilijk is oplossingen aan te dragen. Want voor je het weet is de gepeste leerling, die beschermd wordt, de volgende pester. Het hoort nu eenmaal bij het sociale proces of, zoals sommigen zeggen, de ‘struggle for life’: je worstelt en als je geluk hebt, kom je boven.

Sommige slachtoffers vinden een oplossing: ze sluiten zich bij de pesters aan of weten zich een schild te verwerven waarmee ze zich voldoende kunnen verweren. Anderen lukt dat niet. Die springen voor de trein of komen later terug met een of ander schietgeweer, om wraak te nemen.

Arthur Japin, ‘zelf’ eens het slachtoffer, formuleerde het deze week in een of ander televisieprogramma als volgt: ‘Iedere dag opnieuw worden de slachtoffers van  pesten door de overheid (leerplicht) gedwongen het terrein van hun vijanden, de school, opnieuw op te zoeken om daar iedere dag maar weer – sommigen een schoolcarrière lang – dezelfde marteling te ondergaan’.

Soms redt een kind het niet meer en wordt het ’s morgens om kwart over acht huilend op een spoorwegovergang aangetroffen. Een klasgenootje zegt dan later, dat ze haar daar gezien heeft en dat ze, toen de politie kwam, wist dat ze gesprongen was.