Keerpunt

We herinneren ons allemaal nog wel, althans de oudere generatie van goed opgeleiden, dat geklieder in de tekenles op onze middelbare school. Dat geklieder was nieuw en heette ‘vrije expressie’. De tekenleraar van toen was de eerste tot coach gedegradeerde leraar. Zijn enige rol bestond nog uit het aanmoedigen van de leerlingen door alles vooral ‘goed’ en ‘nieuw’ te vinden. We hadden Karel Appel gezien en ‘rotzooiden maar wat aan’. Het was het begin van wat uiteindelijk zou leiden tot de onopgevoede generatie en de slechte leerprestaties van nu.
Huizen werden omgebouwd tot zitkuilen, waarin je in wisselende gezinssamenstelling kon reflecteren en mediteren vanuit een oosterse mystiek. Shakespeare en Vondel werden afgeschaft en acteurs en vooral actrices werden aangemoedigd veel te schreeuwen, omdat men dacht daarmee emotie uit te drukken. Iedereen moest zichzelf zijn, maar dat was nog pas het begin.
Leerlingen van nu bepalen hun eigen leertraject. Ze maken hun Pop’s en hun Pap’s en willen het liefst beroemd worden. Conservatoria zijn laboratoria geworden en kunstacademies produceren alleen nog maar rotzooi.
Ik zag gisteren Terpstra in zijn nieuwe rol. In het nauw gebracht door oud-leerlingen en ouders moest hij zich verantwoorden voor zijn voorgangers, die studenten jarenlang met lege diploma-enveloppen de straat op hadden gestuurd. Dit feestje zal zich de komende dagen nog een paar keer herhalen. Het was een mooi gezicht: Terpstra met zijn voeten in de werkelijkheid.
Je hoeft niet helderziend te zijn en ook geen glazen bol te hebben om te kunnen voorspellen dat dit een keerpunt is.