GEMENGDE SCHOOL MOET STREVEN NAAR BINDING
Scholen in Nederland worden ‘zwarter’ en ‘witter’, en ook het aantal scholen met een multiculturele leerlingenpopulatie neemt toe. Alle scholen, maar vooral gemengde scholen, werken aan een schoolcultuur die de verschillende etnische groepen aan zich bindt. De basis hiervoor ligt in gezamenlijkheid en identificatie met de school: het ‘wij-gevoel’. Dat stelt de Onderwijsraad in zijn advies De verbindende schoolcultuur dat op 6 maart is overhandigd aan staatssecretaris Van Bijsterveldt (onderwijs). Scholen die succesvol zijn in het realiseren van een verbindende schoolcultuur hebben een duidelijke visie op de meerwaarde van hun school en stellen dit centraal in hun handelen. Bewustwording omtrent de verantwoordelijkheid van de school en stelselmatig werken aan schoolcultuur blijken in de praktijk belangrijker dan de gekozen route.
De Onderwijsraad ziet in de praktijk drie routes die scholen hanteren bij het creëren van een gezamenlijk perspectief. De eerste route is die van de convergentie: eerst de toekomst, dan de herkomst van de leerlingen. Alle leerlingen (deelnemers) van de school groeien op in de Nederlandse context. Hun talenten, rechten, plichten en verantwoordelijkheden staan voorop. Er is bewust geen specifieke aandacht voor de culturele achtergrond van leerlingen. De tweede route is die van de diversiteit: eerst de herkomst, dan de toekomst van de leerlingen. Alle leerlingen zijn anders en de school kan een verzamelplaats van culturen zijn. Daarnaast is er een derde route waarin levensbeschouwingen en religies als bindmiddel centraal staan.
De Onderwijsraad vindt het belangrijk dat de gemengde school bewust kiest hoe men om wenst te gaan met de cultureel-etnische verschillen; de drie routes kunnen daarbij als voorbeeld dienen. Scholen kunnen hun schoolcultuur daarnaast ontwikkelen en versterken door in externe relaties te investeren en deze te betrekken bij activiteiten zoals bijvoorbeeld sporttoernooien of andere samenwerkingstrajecten.
De raad ziet voor de overheid de taak weggelegd om meer onderzoek te doen naar schoolcultuur. Verder is het belangrijk om de ontwikkelingen met betrekking tot de uitvoering van de Wet op actief burgerschap en sociale cohesie ook in het licht van schoolcultuur goed in de gaten te houden. De minister en staatssecretaris kunnen alle drie de routes stimuleren waaronder profielscholen in zowel openbaar als bijzonder onderwijs op het gebied van levensbeschouwing en godsdienst. Ook een zogenoemd kosmopoliet schoolprofiel waarbij de nadruk ligt op interculturalisering en internationalisering van het onderwijs past goed in de drie routes.
Reacties zijn gesloten.
BON-school zou ideaal zijn
Een school volgens de BON-principes zou mijns inziens een grote bindende factor kunnen zijn. De school waar kennisverwerving centraal staat heeft helemaal geen tijd voor autochtoon / allochtoon gehakketak. Ben je goed, dan maakt het niet uit of je uit St-Philipsland, Helgoland of Swaziland komt. Wil je desondanks zelf graag doorkeutelen over je afkomst, doe dat dan vooral, maar wel in je eigen tijd.
Daar moet weer vollop aan gecoördineerd, gemanaged en bestuurd
worden natuurlijk. Investeren in externe relaties lijkt me ook veel zinvoller dan investeren in een stel GOEDE docenten.
Die externe relaties zijn natuurlijk de gebruikelijke gesubsidieerde instellingen waarmee het mes aan twee kanten snijdt. Welk geld je als overheid waar dan ook naar toe stuurt, het komt allemaal bij je vriendjes terecht.
Ik word wat cynisch, maar begreep zojuist dat de Telderstichting een ander voorstel had.