Het gebeurt maar zelden dat er vanuit het onderwijs de waarheid wordt gesproken over de toestand daar. Wat de buitenwereld hoort is meestal dat er mooie resultaten kunnen worden bereikt door het onderwijs anders in te richten, bij voorbeeld dat zelfstudie ( onder begeleiding) moet worden bevorderd, dat er meer begeleiding moet komen enz. Deze geluiden worden door de overheid meestal beloond met een extra bijdrage van ettelijke miljoenen euro’s, een geste die evenwel na een paar jaar herhaald moet worden. Het was dan ook een verrassing voor mij in de Volkskrant van 3 november een stuk te lezen Van Erik Meester die als leraar werkzaam is in het onderwijs.
Wat ik al vermoedde is helaas waar. Er is eigenlijk geen tekort aan bevoegde leraren maar het uitoefenen van het beroep is vaak zo teleurstellend dat heel veel mensen afhaken en daardoor mede het beroep een slechte naam geven. Maar, zegt Meester, er zijn ‘ontsnappingsroutes uit het klaslokaal. Hij noemt o.a. ‘stafmedewerker onderwijskwaliteit”of “onderwijsinnovatie” En wat te denken van al die “onderwijskundigen”?
Enfin, Meester hoeft mij niet te overtuigen, want ik schrijf hier al vele jaren over. Maar wat hierbij wel opvalt is, dat noch van de kant van de lerarenbonden, noch van organisaties van directieleden, met kracht geprotesteerd is en wordt tegen de neergang. Ik heb de tijd nog meegemaakt dat zij opkwamen voor hun leden, wetend dat goed onderwijs alleen mogelijk is met bekwame leraren die hun gelijk bewijzen in de praktijk. Zoals Meester zegt: “Met de toenemende inzet van onbevoegden wordt het werkelijke lerarentekort gemaskeerd en en dringt het politieke en maatschappelijke urgentiebesef onvoldoende door. Bovendien ondermijnt het de de status van het leraarsberoep, wat de tekorten op langere termijn juist zal laten toenemen”.
J.C. Traas
Laat een reactie achter
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.