Havana is het weekblad van de Hogeschool van Amsterdam. De nieuwe columnist voor dit weekblad is een studente Journalistiek.
In de Havana van deze week gaat haar column over competenties.
De competenties van Gordon
Ik doe mijn best om vandaag een originele
competentie te bedenken voor mijn verslag,
maar na twintig minuten knippert het balkje in
mijn typescherm nog steeds.
Samenwerken is mijn favoriete competentie.
Ik gebruik hem graag in competentieverslagen
voor Studieloopbaanbegeleiding. Meestal
reikt mijn fantasie niet verder dan dat samenwerken
toch wel erg belangrijk is. Ja, erg belangrijk
voor projectgroepjes en voor later op
de werkvloer. Dat laatste schrijf ik altijd, omdat
het aansprekend werkt bij leraren; studenten
die serieus bezig zijn met hun toekomst.
Mijn oog wordt getrokken door de televisie.
Gordon is in zijn nieuwe programma bezig
zijn nieuwe competentie glamour te ontwikkelen.
Met zijn harde, naar adem zoekende lach,
struint hij feestjes af. Een of andere hoge pief
van RTL heeft verzonnen dat Gordon wel kan
doen alsof hij de competentie glamour bezit.
Ze halen een glitterjasje uit de kast van Geer,
geven hem een dure auto met chauffeur in
bruikleen, smeken om een uitnodiging van
een BN’er-feestje en stoppen een glas champagne
in zijn hand. Maar toen Gordon zijn
microfoon aanzag voor vibrator, concludeerde
ik dat het hem niet zou gaan lukken. Gordons
echte competentie blijft toch echt ‘gordinair’.
Zo gaat het ongeveer ook bij de HvA op
competentiegebied. Het bedrijfsleven vindt
competenties belangrijk en de Hogeschool
van Amsterdam stelt voor elke studierichting
competenties vast. Ze verzinnen hoe studenten
competenties kunnen ontwikkelen: door lessen,
projecten en competentieverslagen te schrijven.
Overal voegen ze een competentie aan
toe. Het bedrijfsleven en de HvA blijven vooral
volhouden dat competenties heel belangrijk
zijn later. Het gaat bedrijf ervan uit dat je na je
studie bepaalde competenties hebt ontwikkeld
die bij hun bedrijf passen. Maar ga even bij jezelf
na. Heb je ooit bij jezelf afgevraagd: welke
competentie ontwikkel ik in deze les?
Competenties hebben één voordeel: ze zijn
moeilijk meetbaar. Hoe kan mijn Studieloopbaanbegeleider
bewijzen dat ik wel of
niet vooruit ben gegaan op de competentie
samenwerken? Ze ziet me vier keer per jaar!
Net als Gordon doe ik lekker alsof ik een
bepaalde competentie bezit. En dus schrijf ik
toch maar voor de vijfde keer een verhaaltje
over de competentie samenwerken.
Vallen en vechten
Het gaat goed met de competenties.
Maximale nietszeggendheid
Mooi zinnetje is dat: ‘Het bedrijfsleven vindt competenties belangrijk’. Ik kan het u nog sterker vertellen: het bedrijfsleven vindt eigenschappen belangrijk. En wat dacht u van ‘het bedrijfsleven vindt verworvenheden belangrijk’ of ‘het bedrijfsleven vindt dingen belangrijk. Hoe nietszeggend kan je zijn? En toch wordt met dergelijke fraseologie het CGO verdedigd.
En kennis?
Ik durf het haast niet te vragen, maar zou het bedrijfsleven kennis misschien ook belangrijk vinden?
comp…e..ehhh…
Werkelijk, ik ben verbijsterd sinds ik heb vernomen van dat CGO.
Ik las zelfs dat er drie hoofdcompetenties worden onderscheiden, die elk weer in 8 onderdelen verdeeld zijn.
Als ik had moeten leren fietsen, met een competentie-dossier onder de oksels, en mijn activiteiten steeds had moeten fietbekken, dan had ik in een vroeg stadium een bijzondere hekel gekregen aan die bezigheid die men ‘fietsen’ noemt.
En als Jeronimoon vertelt dat een onvoldoende op het subjectieve begrip ‘samenwerken’, voldoende kan zijn iemand een diploma te weigeren (ondanks bewezen kennis), dan draait mijn maag zich om.
Wat een walgelijke onrechtvaardigheid.
Is het die CGO-apostelen niet bekend dat ‘het’ bedrijfsleven niet bestaat? Dat ‘het’ bedrijfsleven uiterst gevarieerd is?
Dat samenwerken in het ene bedrijf heel anders kan zijn dan in het andere?
Dat een gemotiveerde werknemer vanzelf wel gaat samenwerken?
Dat het dus volstrekte nonsens is, een leerling hierop bij voorbaat al te kwalificeren of te diskwalificeren?
Dat zij in hun wetenschappelijke praktijkonderzoeken wel van alles kunnen ontdekken, maar dat het absurd is deze deel-ontdekkingen vervolgens te gaan opleggen aan diezelfde praktijk?
Wat een narigheid.
hoog opgeleid
Nog even en al onze studenten heten hoogopgeleid, maar zijn laaggeschoold.
Plus
Plus dat het onderwijs helemaal niet in staat is om die vage competenties op een systematische manier aan te leren. Je kunt een beetje commentaar geven op:
– samenwerken
– omgaan met het milieu
– je richten op de klant
– leiding geven
en al die flauwekul meer. Maar aanleren, dat kunnen we niet. Idioot om dan leerlingen hierop te beoordelen, vooral omdat het ook uiterst subjectief en situatie-afhankelijk is.
reactie Hinke
Een bedrijf, dat voortdurend zijn baten in de gaten moet houden, kan om die reden al klantgericht zijn.
Dreigen klanten weg te lopen, gaat het bedrijf zich bezinnen hoe deze weer geworven kunnen worden, immers, een faillissement wil de eigenaar niet.
Daarom is het onzin om tijdens de opleiding leerlingen al te gaan beoordelen op klantgerichtheid. Dat leren ze in de praktijk gewoon vanzelf, gedwongen door de omstandigheden.
Maar dergelijke noties zijn al die ambtenaren wezensvreemd, vermoed ik.
Zij hebben immers altijd bakken met geld tot hun beschikking.
De noodzaak zich extra uit te sloven, omdat de inkomsten anders dreigen op te drogen, die kennen zij niet.
En tenslotte:
Als er een
En tenslotte:
Als er een klus te doen is in mijn woning, en er komt een sociaal zeer vaardige jofiale jongeman binnen, met veel babbels, die vervolgens prutswerk geleverd blijkt te hebben, dan heb ik toch liever een botte chagrijn die vakwerk levert.
Het is mijn ervaring dat de praatjesmakers slecht werk afleveren.
Waar stugge lieden echte vaklui kunnen blijken te zijn.