De wrevel bij BONners over de hoge topsalarissen in het onderwijs komt vooral voort uit het idee dat grote scholen, veel nascholings- en begeleiding-instituten, veel overhead en veel onderwijs- en onderwijsoraganisatie-vernieuwingen overbodig zijn en bovendien nog vaak het onderwijs schaden. Daar komt nog bij dat als een topbestuurder ook nog zijn foute werk fout doet, hij niet zonder een aantrekkelijke ontslagpremie wordt weggestuurd.
Ik herinner me nog dat ik op familiebezoek in Singapoer in een plaatselijke krant las dat de Singapoerese beambten die contacten onderhielden met met hooggeplaatsten uit handel en industrie veel meer gingen verdienen en dat de stadstaat zo hoopte te voorkomen dat hun vertegenwoordigers onder deden voor hun gesprekspartners. Dat leek me toen en nu ook nog een goed besluit volgend op een correcte taxatie.
Ik kan mij voorstellen dat
Ik kan mij voorstellen dat een overheid niet graag ziet dat bekwame vakmensen allemaal overlopen naar het bedrijfsleven , waardoor een overheid met tweede garnituur opgescheept zou worden. In die zin kan ik de overwegingen van Singapore begrijpen (en in soortgelijke gevallen onze overheid).
Maar voor het besturen van onderwijsconglomeraties hoeven we m.i. niet bang te zijn dat bekwame mensen worden ingepikt door het bedrijfsleven, want er is een fundamenteel verschil tussen het leiden van echte bedrijven die lijden onder de grillen van de markt en het leiden van een 'bedrijf' dat steeds uit de belastingtroggen mag vreten. Ik denk niet dat we hoeven te vrezen dat het bedrijfsleven zit te springen om die laatste bestuurderen af te pakken.