Voortgezet onderwijs gaat naar CDA-staatssecretaris Marja van Bijsterveldt. Ik kan mijn ogen niet geloven… Dat de meesten met commentaar op het onderwijs geen flauw idee hebben waar ze het over hebben, wist ik al. Maar de CDA-oplossing voor de onmiskenbare neergang van het onderwijs maakt pas echt duidelijk dat we te maken hebben met een niet terug te draaien aftakeling. Want docentschap is immers een roeping (…!) Dat scholen al mbo-ers werven om voor de klas te staan (“schaal 10!”) maakt niet uit. Nog minder scheelt het, dat docenten dag en nacht bezig worden gehouden met verplicht praten over het nieuwe zand in de zandbak en het “personeelsbeleid”. Zeg eerlijk: echt uitdagend onderwijs ontwikkelen doe je maar in je eigen tijd. Dat het intensief werk is om leerlingen en groepen gewetensvol en betrokken te begeleiden dondert al helemaal niet. Het zijn maar kinderen, toch? Beter jong cynisch dan laat gekwetst! Zo zonde… We hebben de meeste leerlingen per docent in Europa, maar ik ken genoeg managers die vinden dat er meer dan 40 uur per week controleerbaar moeten worden gewerkt om “de vakanties” te compenseren. Ik heb altijd harder gewerkt dan dat. Met de vakanties wordt overigens het roostervrij bedoelt om na te kijken, voor te bereiden en bij te tanken, zodat je de grote vakantie amper kunt halen. Voor de enige 5 a 6 weken in het jaar dat je echt zonder zorgen en werk kunt zijn.
Toen ik vertrok uit het onderwijs, vroeg een collega eens aan zijn leerlingen, hoe zij docenten nu eigenlijk beleefden. Ze zagen afgetobde mensen, dag en nacht bezig met echt niet het leukste en dankbaarste werk, de wallen onder de ogen. Als lesgeven en onderwijsontwikkeling gezien zou worden voor wat het is, namelijk een kunst die niet velen beheersen, zou het weer een vak worden met meer inhoud en minder bullshit. Ik had mijn leerlingen zoveel meer kwaliteit, levenslust en plezier kunnen bieden als ik mij uitsluitend had mogen wijden aan de échte inhoud van mijn werk. Dat heb ik 5 jaar lang gedaan in vrije avonden, weekeinden en vakanties. En nu ben ik opgebrand en wil ik nooit meer iets met de onderwijssector te maken hebben.
Ik heb mijn conclusies al lang getrokken. In het onderwijs is men helemaal niet op zoek naar echte vakmensen en professionals. Ze zoeken geen mensen die echt wat kunnen of willen. Als de ruiten er niet uit gaan is het allang goed. En verder mondje dicht. Meedraaien met voorgekookte bijeenkomsten en ondermaatse studiemiddagen, in een klimaat van intens wantrouwen tegen je prestaties en je inzet.
Als ik inventariseer wie in Nederland echt iets inhoudelijks zegt over onderwijs en met een oplossing komt die hout snijdt, dan weet ik: dit komt niet meer goed. Als het alleen aan meer geld zou liggen, hadden we iets moeten merken van verlichting de laatste 5 jaar. Maar de klassen zijn even groot en de werkdruk blijft stijgen. Mijn beslissing om te gaan is en blijft voor mij de enig juiste. Collega’s, ik bewonder jullie moed en taaiheid om te blijven!
Reacties zijn gesloten.
Maria’s afscheid
In haar weblog deze week:
Ik koos ervoor om niet mee te ‘somberen’ met een aantal stuurlui aan de wal over de kwaliteit van ons onderwijs, maar om met de mensen in het onderwijs trots te zijn op datgene wat dag in dag uit door hen wordt bereikt. Zonder problemen te negeren of uit de weg te gaan. Ik denk dat ik dezelfde keuzes zou maken als ik het over mocht doen.
…
En trots? Dat ben ik op al die leraren, conciërges en directeuren die zich nu en straks met hartstocht inzetten voor de talentontwikkeling van (jonge) mensen.
“stuurlui aan de wal?
Wie wordt hiermee bedoeld ? Die BON-ner die elke dag in het heetst van de strijd zijn werk probeert goed te doen. Of die bestuurederslaag die in hun ivoren toren toekijken en de ene na de andere beslissing neemt volgens het visioen van Stevens en consorten.
Goede keuze
Iedereen hier herkent de zaken die je noemt en voelt zelf wat het betekent om tegen het eigen geweten in niet vldoende te kunnen doen om de kinderen werkelijk iets te leren. Die spagaat maakt mensen kapot en het is goed dat je er uit stapt: het is een ongezond beroep,
Ik zie BON als een laatste kans. Afhankelijk van welke richting ik inkijk is die kans reëel danwel miniem. Kijk ik terug, dan zie ik dat er het laatste jaar wel degelijk heel veel bereikt is. Wie had een jaar geleden kunnen bedenken dat we zo in het nieuws zouden zijn, dat de bobo’s onrustig zouden worden, dat ztudenten de straat op zouden gaan voor meer degelijk onderwijs en niet voor vermindering van de studielast. Er is maatschappelijke onrust en dat kan, ook in Nederland, uiteindelijk grote politieke veranderingen betekenen.
Als ik vooruit probeer te kijken en de kansen probeer te analyseren, dan kom ik soms tot somberheid. Een nieuw kabinet en in het regeeraccoord niet die zaken die we zouden willen. De bobomacht wellicht shaken maar niet stirred. De wetenschap dat een onderwerp maar een beperkte houdbaarheid in de media heeft is ook zo’n somberheid brengende gedachte,
Ik heb de keuze gemaakt om door te zetten. Om alles op BON te zetten in het vertrouwen dat de mensen die het gestart zijn meer bereikt hebben dan dat we hadden durven dromen en dat daardoor de toekomst wellicht positiever zal zijn dan ik nu in mn analyses soms denk.
Dus: denk aan jezelf en maak de keuze die je maakt. Je hebt groot gelijk. Maar blijf ajb lid van BON en blijf praten over wat er in het onderwijs moet gebeuren. Dat is het belangrijkste machtmiddel dat we hebben. Iedere stem daarin is belangrijk!
Sic!
En zo is dat. Ik hoop dan de ketelmuziek van BON doordringt tot de politiek en het publiek.
Geen ketelmuziek maar Fireworks
Geen ketelmuziek maar Fireworks (Realplayer) van G. F. Handel, ook in wma.