Binnenkort wordt de Wet Passend Onderwijs behandeld in de Tweede Kamer. Daarom is de SP een "kleurplaten-actie" begonnen. Via deze link kun je de kleurplaat downloaden:

http://www.sp.nl/onderwijs/nieuwsberichten/11218/120126-van_dijk_begint_kleurplatenactie_tegen_bezuinigingen_passend_onderwijs.html

De tekeningen worden voorafgaand aan het debat aan minister Van Bijsterveldt aangeboden. Hoe meer tekeningen, hoe beter.

Stuur de ingekleurde plaat op naar: SP Tweede Kamerfractie, o.v.v. 'Kleurplaat', Postbus 20018, 2500 EA Den Haag.

Jasper van Dijk

Op onze school is men aan het oriënteren op OGO (ontwikkelingsgerichtonderwijs) in de bovenbouw. Op internet zijn vooral artikelen te vinden die van de OGO-academie komen of wetenschappers die OGO in Nederland gelanceerd hebben. Deze artikelen zijn m.i. niet objectief. Graag zou ik meer willen weten over de resultaten van het OGO onderwijs in de bovenbouwgroepen. Wie weet hier meer van of heeft hier ervaring mee ( en dan iets langer dan een jaar uitproberen :) )

Als leerkracht in het v.o. zie ik steeds meer onbeholpen handschriften te voorschijn komen. Met name jongens hebben zich een soort blokschrift aangeleerd. Hoe is het mogelijk dat in het voortgezet onderwijs de meisjes mooi en duidelijk schrijven en de jongens, op een enkele uitzondering na, zo beroerd en onleesbaar schrijven. We moeten, ondanks het internettijdperk en de i pads, toch nog steeds leren schrijven met zijn allen.
Maar leren schrijven is op de basisschool geen apart vak. Dat is in de wet op het basisonderwijs van 1984 niet opgenomen. Hoe bestaat het! Notabene, leren schrijven is een moeilijker proces dan leren lezen.
En nu weer, met de aanbevelingen van de commissie Meierink voor het curriculum voor de pabo's, weer is het schrijven niet in de basisvakken terug te vinden.

Rekenen is in de eerste plaats ook taal: we gebruiken immers woorden om rekenbetekenissen duidelijk te maken. Ook elke uitleg is voor een belangrijk deel talig, de taal vergezelt voortdurend het tellen, zeker op de basisschool.
Realistisch Rekenen wilde vooral dat kinderen zouden gaan begrijpen wat zij deden als zij rekenden. Iets begrijpen is gecompliceerder dan een regel toepassen en vandaar wellicht dat RR-methodes zo enorm talig moesten zijn. Daarbij zijn contexten, die de leefwereld moesten betrekken bij de rekenproblemen, natuurlijk ook nog eens vergeven van 'taal'.

Al die taligheid kan echter voor veel verwarring zorgen.
Een voorbeeld daarvan is het gebruik van het eenvoudige woordje 'van'.

Bovenstaand bericht op de onderwijs-blog van Joanne Jacobs (VS).

Mijn vrouw werkt sinds zo’n 5 jaar in het PO. Knap gedaan, op je 41e nog even een verkorte deeltijdopleiding PABO afronden na een voorgaand werkleven! Helaas heeft haar eerste werkgever haar destijds slechts ingeschaald op LA1 (nu LA5). Was de eerste zure pruim na alle arbeid. Althans, voor mij, want zij lijkt er helemaal niet mee te zitten.

HANNE Obbink vermeldt in TROUW van vandaag dat “scholen” (schoolbesturen) er geen enkele behoefte aan hebben dat de minister aan daarvoor geselecteerde scholen “michelinsterren”, dwz het predicaat excellent, gaat uitreiken wanneer deze buitengewoon goede prestaties hebben geleverd. Bij de beoordeling van een school zouden de toetsresultaten van de leerlingen voor rekenen en taal zwaar en daardoor te zwaar meetellen. Volgens een ondervraagd lid van een schoolbestuur drijft het systeem van het uitreiken van sterren management en werkvloer nog verder uit elkaar. Dit is een verbazing wekkend argument. Waarom zouden onderwijzers en schoolbesturen niet samen willen werken om de toetsresultaten van de leerlingen te verbeteren? Of zich samen tegen de dominerende rol van willen verzetten?

Het begrip "tijd" is in het onderwijs een bijna onnavolgbaar begrip geworden.
Planningen volgen elkaar in rap tempo op en niet zelden haalt de ene planning welke op het punt staat uitgevoerd te worden, de andere alweer in.
Door het uitvinden van telkens, zichzelf zeer belangrijk vindende, nieuwe ballast is de "organisatie" onderwijs hard op weg zichzelf in te graven en daardoor wellicht onzichtbaar te worden voor wie het bedoeld is: de kinderen i.c. onze toekomst.
Mensenkinderen toerusten voor de toekomst is m.i. toch een heel ander verhaal dan koste wat kost kun vermeende vorming aan te bieden in de vorm van postpakketten waarbij dfe bezorger wel bepaalt op welke tijdstippen dit gebeurt.

Voor mij is het bericht volkomen nieuw, maar kennelijk ligt er al een wetsvoorstel: wetsvoorstel decentralisatie arbeidsvoorwaarden PO in Tweede Kamer