"We werden ook voortdurend geconfronteerd met Nederlandse professoren die de zelfstudie, het competentiegericht leren, het constructivisme, de leerstijlen-aanpak (vermunt) ... kwamen propageren en ons duidelijk maakten dat lesgeven niet deugde, dat we niet langer mochten vertrouwen op de eigen ervaring en op de eigen traditie ... De meeste modes zijn weeral aan het wegdeemsteren, maar intussen is er veel schade aangericht. De ervaringswijsheid kon ook moeilijk doorgegeven worden aan de nieuwe collega’s - die veel minder weerstand konden bieden tegen de nieuwe trends. De kritische ’oudjes’ kregen overigens welbewust een ’gouden handdruk’. “Zo geraken we verlost van de critici”, aldus destijds de directeur-generaal Jan Adé."

Mag ik plezier beleven aan het lezen van de vele horrorverhalen die Raf Feys c.s. hier beschrijven?
Een prachtige verzameling manipulatie, halve waarheden en drogredenen is te lezen in het artikel: "Hoe verantwoorden opstellers nieuwe eindtermen en leerplannen de verdere reductie van de grammatica?" (blz 12.ev). De vergelijking van grammatica met een automotor vormt hierbij een hoogte- (diepte?)punt. Deze vergelijking zou in mijn ogen best enige zin kunnen hebben, maar de vernieuwers hier doen aan een bijzonder soort omkering. Balletje balletje in optima forma.

Zeer interessant en verplichte kost voor taalgeïnteresseerden, taalkundigen en Neerlandici.