Voor het welzijn van uw kinderen.

“Voor het welzijn van uw kinderen spreken wij in deze school Nederlands. Doet u dat ook?” is de tekst op een spandoek dat het gebouw van een basisschool siert in Vilvoorde, België. Deze actie is een reactie op de groeiende verfransing van wat eens een stil dorpje was aan de rand van Brussel, een stil Vlaams dorpje. Mettertijd vestigen zich er meer en meer Franstaligen, Walen werkzaam in de grote stad Brussel en uit op een goedkoop stukje grond in de schaduw van het Europees parlement en Marollen.

Is deze basisschool een baken van verzet in de taalstrijd? Een krocht van Vlaamse nationalisten? Een school gelieerd aan het Vlaams Blok? Een uiting van rechtse strijdvaardigheid? Nee, driewerf nee, Niet nationalistisch, niet rechts, en geen taalstrijd. Wat is er dan wel aan de hand, dat een school nota bene, een spandoek met deze tekst aan het schoolgebouw hangt?

In de driehoek Brussel-Halle-Vilvoorde meermaals een struikelblok voor Belgische regeringen wordt zowel Nederlands als Frans taalonderwijs gegeven, een volledig tweetalige randgemeente. Door de verfransing van Vilvoorde kwamen allengs meer en meer Franstalige kindjes naar de basisschool. Niet dat de Nederlandse taal daardoor in de verdrukking kwam, dat kon je wel aan de juffen en de meesters overlaten. Het probleem ontstond doordat vele kinderen minder en minder in niet-schoolse situaties in aanraking kwamen met het Nederlands. Hierdoor kon het zo zijn dat zowel de kennis van grammatica, woordenschat, taalvirtuositeit, de taalkwaliteit in zijn geheel met sprongen achteruit denderde. Juffen en meesters dweilen met de kraan open en vertikken het om ook maar iets in te leveren op taalkwaliteit. Vandaar deze actie, om de ouders er toe te bewegen ook thuis Nederlands te spreken.

Aleid Truyens schrijft in haar column deze week over de taalverloedering in Nederland. Ze staat verbaasd over het verdwijnen van lidwoorden en bezittelijke voornaamwoorden. Hierdoor ontstaat er als het ware een soort van snelle taal waarin alles onzijdig is geworden. Met lede ogen ziet Aleid het gebeuren en stelt het aan de kaak, dwars tegen de heersende opvatting in dat taal ‘leeft’ en dat we dit moeten zien als een vooruitgang, een verbetering en een blik op de toekomst. Mooie toekomst trouwens waarin niemand de andere nog begrijpt en een beetje moet raden wat er eigenlijk wordt bedoeld. Een soort van ‘langs elkaar heen praten’ blijkt de toekomst te worden.

Zowel de Vlaamse school, als Aleid Truyens tonen lef en moed om op te komen voor onze taal. Voor de taalvernieuwers zal de Vlaamse basisschool wel een poel van rechts verderf zijn, waar racisme en bruine hemden verheerlijkt worden en Aleid is voor deze taalvernielers een zeurende ouwe trut die vroeger, heel vroeger, toen de vernieuwingen nog niet goed waren doorgedrongen tot het onderwijs, Nederlands heeft gestudeerd.

Het overgrote deel van het volk zal het worst wezen. Onder de noemer ‘zolang we elkaar maar een beetje begrijpen’ laten ze de taal verloederen en verslonzen tot een hoopje aan elkaar geregen lettertjes waarvan uiteindelijk niemand nog de zin zal begrijpen.

En dan komt Louis Paul Boon om de hoek die in één van zijn mooiste boutades zachtjes fluisterde: “Dan blijft er een volk, dat slap en laf, geen taal meer waardig is.”

J. Jeronimoon