Toen ik 12 jaar geleden in het onderwijs arriveerde verbaasde ik mij over het beperkte aantal vakbondsleden.
Ik was lid van de kvlo en dit gaf mij, naast een vakblad, rechtsbijstand in arbeidsconflicten.
Tenminste dit dacht ik. Inmiddels ben ik wijzer. Ik heb van dichtbij gezien hoe een collega in de steek werd gelaten toen hij die rechtsbescherming hard nodig had (KVLO), hoe een collega door verkeerd juridisch advies onderuit ging in een conflict met de schoolleiding(AOB) en drie weken geleden liet onze laatste vakbond mijn vriendin halverwege een arbeidsconflict in de kou staan(vlbv). Men motiveerde als volgt:
-"U heeft reeds uitzicht op een andere baan" (vertaling: u bent bijna succesvol weggepest)
-"De argumenten van de directie is solide en zal voor de rechter standhouden" (Het bestuursbesluit in dit conflict is op
5 punten in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en op 3 punten in strijd met de cao)
-"Men was niet volledig op de hoogte van de correspondentie tussen mijn vriendin en de schoolleiding" (wij hebben
alle in onze ogen relevante gegevens aangeleverd en op vragen van de bond aangevuld")
Op macro-niveau ben ik al jaren stomverbaasd over het zwakke en stompzinnige optreden van de vakbonden binnen het onderwijs en de gevolgen voor de werkvloer.
Ik vind nog steeds dat docenten zich dienen te organiseren om ooit iets te bereiken.
Een vakbond blijft in mijn ogen de logische vorm. Ik kan alleen geen vakbond vinden die mijn inzichten deelt en zijn
beloften waarmaakt.
Ik herken me wel in de standpunten van BON en het lijkt mij een goede zaak als er een vakbond zou komen in deze lijn.
Ik stel me bij deze alvast beschikbaar als kaderlid en ledenwerver.
Ik kan me vinden in deze behoefte, maar heb ook aarzelingen. Tot nu toe verdedigen we als BON de belangen van goed onderwijs. Die lopen niet altijd noodzakelijkerwijs parallel met de belangen van docenten/leraren/onderwijzeressen.
Daarom zou ik voorlopig toch het vakbondsidee even weg willen schuiven, hoewel ik de kritiek op de bestaande vakbonden deel. Hun probleem is natuurlijk dat ze het belang van het individuele vakbondslid moeten afwegen tegen het belang van de school en de achterblijvers. Een vergulde handdruk of een vette uitkering gaat rechtstreeks ten koste van het budget van de school tegenwoordig.
Dit is verstandige taal. Maar zou het dan niet een bond kunnen zijn die zich uitsluitend bemoeit met conflicten die te maken hebben met de wereldvreemde ideologie van onderwijsbestuurders.
Dit laat je dan ter beoordeling van de (nog op te richten) BON-bond.
De eerste vakbonden in Nederland waren bonden van VAKLIEDEN tegen de opkomst van het platte massaproduct. Zij zorgde voor scholing, ziektekassen en verdedigde het belang van het vakmanschap in het algemeen. Misschien kunnen we vanuit dit idee en de leerschool van die eerste bonden putten voor een BON-bond.
Corgi
Ik geloof inderdaad niet, dat de BON een vakbond moet worden.
De bestaande vakbonden laten het echter enorm afweten, omdat zij van belangenverenigingen deels zijn verworden tot pedagogische prietpraatclubs. Ik ben ooit 3 maanden lid geweest van een vakbond en dacht in een onderwijskundig genootschap verzeild te zijn geraakt. Ik heb toen maar een rechtsbijstandverzekering genomen. Nog goedkoper ook.
Het zou echter zo moeten zijn, dat de belangen van leraren WEL parallel lopen met de belangen van de school.
Nu wordt vaak roofbouw gepleegd op personeel in het belang van de school.
Als het bestuur van een school dusdanig heeft geblunderd ten opzichte van een personeelslid, dat daar financiele consequenties uit voortvloeien, horen die niet op het slachtoffer te worden afgewenteld.
Dat is in het belang van het onderwijs al veel te veel gebeurd.
Zoals Hinke terecht opmerkt: BON is er voor goed onderwijs en is en hoort geen vakbond te (willen) zijn. In het bericht hierboven zegt ameijeren ook niet dat BON dat wel zou moeten worden, maar de titel zegt iets anders.
De desillusie van ameijeren met de vakbonden kan ik begrijpen. Ik verbaas me dan ook niet over het geringe aantal vakbondsleden in het onderwijs. Ik verbaas me er over dat er uberhaupt nog mensen lid zijn van de 'oude' vakbonden. Vroeger waren deze vakbonden voor en door vakmensen. Tegenwoordig zijn zij overgenomen door managers. Er is geen verschil meer tussen schoolleidingen, inspectie, politiek en vakbondsbestuurders. Het is wij (vakmensen, leerlingen en ouders) tegen zij (de managers) en de vakbondsbestuurders horen bij de 'zij'.
Dat docenten die elkaar via BON kennen een nieuwe vakbond beginnen, daar heb ik natuurlijk niets op tegen. Maar deze moet los staan van BON.