ALs ik de artikelen in dit forum lees, kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat veel collega-leraren eigenlijk maar wat zeuren, gewoon omdat ze zelf niets willen veranderen. Zo hebben wiskunde-leraren kennelijk nog nooit doorgehad, dat een moderen student nu eenmaal een zak-japanner bij zich heeft, en leg me nu eens uit, waarom dat niet zou mogen?
Altijd dat gezeur van "bij wiskunde leren ze logisch denken". Leer ze dan liever logica.
Bij ons heao-onderwijs hebben we ook zo'n wiskundige die beweert dat de Stelling van Pythagoras bewezen moet kunnen worden door studenten. Waarom dan wel: omdat ze dan logisch leren denken....
En in mijn hele studie economie en in al de 32 jaren dat ik nu les geef heb ik NIMMER de stelling van Piet Agoras nodig gehad. Dom van mij natuurlijk, dat ik dat nooit heb door gehad.
Dit is maar een voorbeeld. Laat me nog een uurtje schrijven en ik zou er wel 20 kunnen noemen.
Altijd is het de schuld van die stomme leerlingen en managers.
Maar van de week zei een gewaardeerde collega: Als je les mis gaat, ligt dat toch voor 90% aan jezelf! En verdraaid het is nog waar ook: de volgende dag ging een les van mij helemaal mis. Waarom: ik kwam al sjacherijnig de klas binnen, alles liep mis, apparatuur deed het niet, PC's vielen spontaan uit, de helft van de studenten deed niet mee. En ik dacht bij mezelf: zie je wel, begin je les NIET sjacherijnig en probeer om alles te glimlachen. En weer verdraaid: het volgende uur geprobeerd, en we werkten als een trein...
Waarom zijn we als leraar toch tegen veranderingen. Kinderen zijn nu eenmaal totaal andere mensen dat 10, 20 jaar geleden en moeten dus ook anders benaderd worden.
De (wiskunde) leraren die ik ken hebben gevoel voor humor, velen zijn muzikaal en zonder uitzondering hebben ze heel erg veel inzet voor hun studenten. Als ik al zeurderige wiskunde leraren ken, dan zijn dat vaak leraren met in mijn ogen een onvoldoende vakinhoudelijke opleiding.
Ik zou zelf ook niet persé op een HEAO aan de stelling van Pythagoras beginnen of aan bewijzen daarvan. En als ik er aan zou beginnen, dan geef ik je de garantie dat veel leerlingen het een prachtige les zullen vinden. Het heeft alles met het positief benaderen van je studenten te maken. En ik ben het met je eens, dat werkt altijd!
Het gaat er om dat je de studenten iets te bieden hebt. Iets wat relevant is voor hun opleiding, of soms iets wat gewoon verrassend en prachtig is om te weten.
Wat je laatste opmerking betreft: ik ervaar nauwelijks verschillen tussen de studenten van vroeger en nu. Ik had een paar maanden geleden een klusje op een HEAO en vreesde dat die studenten me niet zo goed zouden kunnen liggen (ik heb niet veel met managers en economen, meende ik). Wat blijkt? Ook die studenten zijn gewone jongens en meisjes. Het lijken allemaal net mensen, mensen die willen lachen en huilen, knokken en luieren. Mensen, die serieus genomen willen worden.
Dat laatste kan je als docent alleen maar als je achter je eigen vak staat. En dat nu is exact het probleem. Het vak wordt op oneigenlijke gronden de nek om gedraaid. En eerlijk gezegd, daar kan ik knap chagrijnig en zeurderig van worden.
Tenslotte: dat “zeuren” hier is de eerste echte georganiseerde aktie waarbij al die docenten vanuit de verdediging in de aanval gaan. Voor hun vak, voor de studenten, voor henzelf en voor de maatschappij. En die aktie die werkt! Let maar op: binnen een jaar verlegt de mammoettanker van het onderwijs de koers. Als je goed luistert hoor je het roer al in beweging komen.
.
Dat van die glimlach, dat is een algemene menselijke waarde en geen voorrecht van een vernieuwende docent.
De stelling van Pythagoras kan ik een aap aanleren. Gewoon automatiseren. Met een rekenmachine erbij, lukt me dat bij een eenvoudiger primaat ook nog. Ik schat onze soort hoger in.
De kracht van een afleiding of bewijs van de stelling (of van de abc-formule etc.) zit nu juist in het kunnen herschikken van een setje abstracte gegevens tot een algemeen geldende uitspraak. De kans dat je later in je leven ooit een rechthoekige driehoek doorrekent, tja... die is klein, maar dat was het uitgangspunt ook niet.
Net zoals een pianist, hoe overladen met talent ook, de toonladders zal moeten oefenen, zo zal een student of leerling in een beta-richting ook een gedegen, doortraind fundament moeten hebben. Dat er ook programmaatjes zijn die muziek kunnen maken, zie ik de pianist niet verder helpen. Waarom zou een rekenmachientje die oefening van wiskundige toonladders wel over kunnen nemen of zelfs helemaal vervangen?
Hierbij nomineer ik met stip Ralphs uitspraak over de pianist voor de nog te vormen top 10.
Een prachtige vergelijking!
1933
Geheel eens met deze nominatie!
Deze site doet me toch wel erg goed, als je je dagelijks moet staande houden tussen collega's die geheel meegaan in de waan van de dag en zich kennelijk nooit hebben gerealiseerd dat eerst altijd een basis gelegd moet worden alvorens van toepassing en transfer sprake kan zijn.
Daarnaast zullen velen (zie het eerste onderwerp van deze 'gezeur-pagina') zich doodeenvoudig er bij neer moeten leggen, dat er nu eenmaal vakkundigen bestaan die iets beter in kunnen schatten wat de genoemde 'basale waarde' is van diverse opgaven en oefeningen.
Gezien het feit dat sommigen regelmatig constructief kritische opmerkingen t.a.v. Het Nieuwe Leren af willen doen als 'gezeur' of 'niet bestand tegen vernieuwingen' wil ik er ook nog eens op wijzen, dat HNL vaak heeft geleid tot een dramatische vakomvangvermindering. Het lijkt niet onredelijk om dit als een enorme kwaliteitsvermindering op te vatten. Want er is nl. ook een gelegenheid nodig om (studenten) iets te leren.
Beste Gerard,
Bedankt voor de eer, maar de pianistenvergelijking komt oorspronkelijk bij Mark Peletier vandaan. Ook ergens op deze site trouwens. Mark is dus genomineerd.
"We verlangen naar oneindig durend genot. Maar hoe te verkrijgen? Het kost tijd om duurzaam te leren genieten. Net zoals het tijd kost om piano te leren spelen. Het makkelijkst genot is, om je te laven aan dingen die kwantitatief zijn, meetbaar. Die je kunt 'hebben', of in je mond kunt stoppen. Maar door van deze dingen te genieten, vernietig je ze ook. Een biertje geniet je, door het op te drinken. Genieten van het 'zijn' van dingen, kun je zonder ze aan te tasten. Het genot beschadigt de kwaliteit van die dingen niet. (...) Steeds meer eten, doet de honger verdwijnen. Steeds meer waarheid, goedheid en schoonheid vinden, stilt de honger naar deze zaken niet"
Uit de Trouw, auteur Huib Schwab.
U uitleggen welke bezwaren wiskundeleraren hebben tegen de zakjapanner begint met de uitleg dàt deze leraren niets tegen de rekenmachine hebben, maar dat zij hun leerlingen willen leren, zélf na te denken. Zodat zij leren beredeneerd te handelen. Maar ja, iemand als u, wiens louter humeur effect heeft op computerapparatuur en wiens slechte bui een hele klas in de war kan maken heeft wellicht meer feeling met vele niet-cognitieve aspecten die -inderdaad- in HNL een plaats krijgen. Succes ermee!
Je leest toch ook geen boek, zonder dat je de tekens herkent..
Historia vitae magistra
Beste Janwin,
Keurig gesteld, maar waar ontleen je je wijsheid aan als niet-wiskundige? Indien je twijfelt over de nuttigheid van wat mensen uitspoken in andere vakgebieden dan hoop ik dat je dat aankaart bij de betreffende sectie, hier wiskunde of diegene die daar boven staat. Laat andere wiskundigen hierover oordelen met de eindtermen of competenties van de HEO in de hand. Ik hoop niet dat je dit soort wijsheden met je studenten deelt.
Ik ben wel blij dat je de rol van de docent zo centraal stelt met je 90% regel.
Cruciaal in de discussie vind ik wel je uitspraak dat de student van nu een totaal andere mens is. Bedoel je hier gebruiken en gewoonte en gebruikte hulpmiddelen of meer??????? Ik ben m.n. benieuwd naar jouw antwoord hier op.
Corgi
Op verzoek van de redactie is deze reactie in de weblog van janwin gezet. Ik was kennelijk wat te direct. Sorry hoor!
leeg
Als iemand dat tegen mij zegt neem ik mij altijd voor eerst een pluspunt te zoeken aan de zaak alvorens ik verder ga met de minpunten(zeuren).
Ik heb er een gevonden m.b.t. rekenen. dit nadat wij een oud zegelboekje hadden gevonden uit het gulden tijdperk met 304 zegeltjes erop van 10 cent. De juffrouw achter de kassa was bereid om het nog in te nemen. Hoewel er op elke regel voorgedrukte getallen stonden ging zij ze eerst tellen en het bleken er 304. Zij stelde dat we daar dan 3 euro voor kregen a.h.v. een minuten durende calculatie op haar rekenwerktuig. Na enige discussie over of je nu moest delen of vermenigvuldigen en steeds meer gemor in de rij kwam zij ineens tot het inzicht dat het 15,2 euro moest zijn. Vanwege het steeds luidruchtiger rumoer, de stress bij dame achter de kassa en de tijdsdruk hebben we dat aanbod geaccepteerd. Ik zie nu ook duidelijk de voordelen van HNL t.a.v. rekenen, dit is handel.
Corgi
Ik zie hier nieuwe mogelijkheden. Het is duidelijk dat het rekentuig van de kassa dame hopeloos ouderwets was. Waarom is er niet gewoon een knop voor het omrekenen van oude zegelboekjes? Lijkt me toch wel het minste wat je kunt verwachten. Zal de omzet van de ICT industrie ook weer opleven.
Die knop zit er mogelijk ook wel, maar word zo weinig gebruikt, dat wanneer je hem nodig hebt, je niet meer weet welke het nou ook alweer was.
Daar moet je dan eerst de documentatie bij pakken !!