Ik werd verzocht als gewoon docent een vergadering over ons accreditatietraject mee te maken. De vergadering zou tot 12:30 duren, maar liep uit. Ik moest om 12:30 les geven en zei toen: "sorry, ik moet weg, ik moet werken". Verbazing alom en één bobo merkte op: "werken, daar heb je toch anderen voor".... Zeer illustratief...
Mijn manager had twee maanden geleden het ontwerp van haar zelfevaluatie-rapport ter inzage gegeven. O, wat deden we het geweldig: tutoren, mentoren, assessoren, navigatoren en nog veel meer "...oren". Ik vroeg toen: ben ik niet meer de moeite van het noemen waard?
Hoezo? Nou, gewone docenten worden in jouw rapport helemaal NIET genoemd. O sorry, ja da's waar ook, helemaal vergeten.
Ach bij onze HBO-instelling is docent zo'n beetje het laagste wat je tegenwoordig nog kunt bereiken. Als je manager bent, ben je pas belangrijk!
Yep, I totally agree with you. I made the mistake once of telling some of my colleagues that I wanted to concentrate on my teaching rather than deepen myself in the organisation as I have a total aversion to meaningless meetings. Since then they consider me rather unambitious. With the introduction of the 'functiehuis', it seems that I must force myself into an administrative role if I want to increase my career and salary prospects. I'm quite put out. I chose to follow a path in education because I enjoy working with young people and I dislike office environments. Now I find myself behind my computer trying to work out the difference between 'expertise domein' and 'vakgebied' in order to fill out my POEP (Personal Ontwikkeling en Planning) or whatever it's called. And yes, why the sudden tentativeness about the word 'docent'? It's starting to become stigmatic.
I write in English because my written Dutch is a little clumsy, especially when using technical terms. However, feel free to respond in Dutch as I understand it fully.