Google zoeken
Hoe kiezen kinderen hun school?
Af en toe wordt er door BON-aanhangers de verwachting uitgesproken, dat wanneer er eenmaal een open concurrentie is tussen BON-verwante scholen en andere scholen, het aantal leerlingen op de BON-scholen zal aanwassen omdat de onderwijsconsument zal inzien dat hij op de BON-school meer waar voor zijn geld krijgt.
Ik kan mij voorstellen dat die redenering voor het HBO en de universiteiten zal opgaan. Voor het MBO weet ik het eigenlijk niet. Voor het VO en het basisonderwijs zal er echter zeker nog een extra hindernis genomen moeten worden.
Ten eerste het basisonderwijs. Voor heel veel ouders is het belangrijkste criterium dat hun kinderen in contact komen met kinderen met een vertrouwde en vergelijkbare sociale achtergrond: in alle opzichten Ons Soort Mensen dus. In hoeverre de school ALS SCHOOL iets voorstelt, daar gaan ze pas zeven jaar later over nadenken.
Dan, minstens even lastig, het voortgezet onderwijs. Het is mij opgevallen dat heel veel ouders, naar mijn idee zelfs een ruime meerderheid, hun kinderen laten beslissen naar welke school ze zullen gaan (natuurlijk begrensd door het schooladvies c.q. de CITO score).
Als ik mij voor de geest haal hoe ik als 11-jarige in het leven stond, dan kan ik mij niet voorstellen dat de criteria voor deugdelijk onderwijs waar wij het hier over hebben, bij de voorkeur van die 11-jarige ook maar de geringste rol zullen spelen. Voor mij was de overgang naar de grote school een sprong in het onbekende. Mijn voornaamste zorg was of naar die school ook vriendjes of bekenden gingen, zodat ik wat houvast had. Hoe groot of hoe ver die school was, wie er les gaven, of er zelfwerkzaamheid was of klassikaal les, of er wel of niet ruimte voor sport of creatieve vakken was: dat alles speelde bij mijn afweging hoegenaamd geen rol. Ik denk niet, dat er veel 11-jarigen zijn waar dat wél een rol bij speelt.
Dit gebrek aan overzicht in aanmerking nemende vind ik het des te vreemder dat zo veel ouders tegenwoordig hun kroost het laatste woord geven bij die schoolkeuze.
Het is echter wel iets om rekening mee te houden wanneer je BON-scholen of BON-vriendelijke scholen wilt propageren. We zullen misschien wel net zo platvloers onder die kinderen moeten gaan werven als speelgoed- en spelletjesfabrikanten.
Pas wanneer het op een school goed misloopt met hun kind, dan gaan de ouders zich wat bewuster bemoeien met de schoolkeuze. Voor veel ouders zal een BON-achtige school dan een soort van tweede-kans onderwijs zijn.
Heeft u, forumdeelnemer, soortgelijke indrukken, of zie ik het allemaal veel te zwart?
B. Wijntuin.
De BON-kernpunten
- Geef de docent zijn vak terug.
- Organiseer goed onderwijs door hoogopgeleide docenten.
- Het grootste deel van het onderwijsbudget moet gaan naar het primaire proces.
- Het management moet in dienst staan van het primaire proces.
- Zeggenschap over de inrichting van het onderwijs binnen de instituten moet liggen bij leraren en docenten.
De Onderwijsbubbel
Bespreek de Bubbel
Discussiëren over de Onderwijsbubbel gebeurt bij Bespreek de Bubbel
ALV en Symposium 2012
U kunt zich hier inschrijven voor de BON ledenvergadering en symposium van 31 maart te Rotterdam.
Deltaplan BON
Rekenen en wiskunde
bonrekenhulp.nl
Aanbevolen:bonrekenhulp.nl/ ism de Stichting Goed Rekenonderwijs.
Twitter: @BestuurBON
Twitter met BON: @bestuurbon
Vakwerk
Top 7 forumonderwerpen
Populaire inhoud
Van vandaag:
Voor de discussie op deze site gelden spelregels. Berichten op deze site weerspiegelen niet automatisch de standpunten van BON
In m'n reactie spreek ik als ouder - niet als docent. Hoewel ik als docent wellicht toch anders naar een school kijk, dan een andere ouders (waarmee ik niemand tekort wil doen).
Al zoekende naar een basisschool spelen er toch ook andere dan onderwijsinhoudelijke criteria mee - of soms wil je iets te kiezen hebben, maar is dat er niet.
Bijvoorbeeld:
- wel of niet een confessionele school?
- wat is de loop-/fietsafstand?
- moeten er gevaarlijke kruisingen/grote wegen overgestoken worden?
- Kies ik voor een bepaald onderwijsconcept (Jenaplan, Montessori) of ga ik liever voor een 'gewone' school?
En als je dan je keuze tot een aantal scholen hebt weten te beperken, blijkt 'realistisch rekenen' bijvoorbeeld geen issue - ze doen het allemáál. Dus al zou je inhoudelijk van de hoed en de rand weten - het is maar de vraag of je wel wat te kiezen hèbt. Wij hebben onze keuze ook een beetje af laten hangen van
- het aantal meesters dat er wel/niet rondliep
- toch: het gevoel; de sfeer dat 'n gebouw oproept/uitstraalt
- outillage
- schriftelijke informatie van de scholen en m.n. de uitstroomgegevens
- reputatie/populariteit van de scholen
- de gesprekken met de directies.
Maar wat meer kun je doen, als je er maar 1,5 tot 2 uur 'sfeer kunt proeven' en het verder van de folders en internetsites moet hebben?
En dan hádden wij nog wat te kiezen, met zo'n 4 basisscholen redelijk dichtbij. Maar wat als je in een dorp woont, met maar één of hooguit twee basisscholen?
Ik voel mij onmiddellijk door BW aangesproken. Eerst mijn eigen ervaring: Als Einzelgänger en ex-geïnterneerde van een jappenkamp maakte de overgang naar het SO absoluut geen indruk op mij. Wat BW zegt is voor mij niet invoelbaar. Maar wel vaststelbaar bij sommige van mijn kinderen.
De stormloop op de Zelfstandige Gymnasia toont m.i. aan dat het besef van de collaps van het onderwijs nu niet alleen maar aanwezig is bij de financiële en intellectuele elite. Presteren en hard werken is weer in. Vanuit Venlo gaat er elke schooldag een bus met leerlingen die in Nederland op het VMBO terecht zouden zijn gekomen naar Maaseik in België. Ik vind het een schande dat dat nodig is. Anderzijds reist mijn kleindochter van 7 jaar elke dag vanuit Duistland 25 km heen en 25 km terug om in Venlo de Leonardo-school te bezoeken. Dat uitgerekend in Venlo, de stad van de”gelijkwaardigheid” kinderen naar een speciale klas voor hoogbegaafden kunnen gaan is een revolutie. De pendule zwaait echt de andere kant op.
Ik behoor tot de oudste BON-leden. In Venlo weigerden de SO-scholen aan mijn kinderen behoorlijk wiskunde-onderwijs te geven en mijn kinderen moesten op grond van een of andere vage filosofie in groepjes werken. Oook weigerden de scholen in een vergelijkend onderzoek na te gaan of dat echt wel beter was. De terreur van de middelmatigheid en de sociale integratie was daar toen op zijn hoogst.
Bij het verkondigen van mijn geloof dat als er eenmaal BON-scholen zijn toegestaan het vanzelf wel met het onderwijs de goede kant zal opgaan predik ik natuurlijk voor eigen parochie. Het is minder moeilijk om BON-scholen van de grond te krijgen dan ze algemeen voor te schrijven. Ook staathuishoudkundig ligt het duidelijk. Moreel ligt het moeilijk: Weegt het recht van ouders op vrije keuze zwaarder dan wat ik als het belang van het kind zie of wat het beste voor onze economie is? .
Seger Weehuizen
Seger (quote)
- - - - Moreel ligt het moeilijk : weegt het recht van ouders op vrije keuze zwaarder dan - - - - wat het beste voor onze economie is? (unquote)
Moreel ligt het i.m.o. juist uiterst gemakkelijk ! Vrije keuze is de enig mogelijke. Het gaat over kinderen, de kinderen zijn de samenleving van morgen, hun ouders helpen hen daarin kiezen.
Staatsinterventie in onderwijs draait steeds op een desaster uit : de staat is per definitie on-capabel om een toekomstvisie te definieren, kan die hoogstens faciliteren, in een maximale graad van burgerlijk vrijheidsideaal (Voltaire, Schiller, Rousseau).
De consequenties van staatsinterventie in onderwijs ("het beste voor onze economie") kennen we al : de communisten in Rusland, de nazi's in Duitsland, de fascisten in Italie. Zelfs de Nederlandse socialisten (PvdA), calvinisten (CDA) en libertijnen (VVD) hebben het verknold.
Voor BON- en alle andere scholen is er maar één uitgangspunt : de kinderen zelf zijn de maatstaf, niet wat de samenleving "eist" (coca-cola, potato chips, olympic games, fun, pop, ad infinitum).
maarten
Ik zou zeggen dat de ouders altijd vrije keuze moeten hebben, anders krijg je hier een soort Oost-Duitsland.
U bent zelf overduidelijk vóór alles in de inhoud van de lessen geïnteresseerd. Maar er zijn nog steeds heel veel ouders die dat niet zo veel kan schelen.
Zij willen 1) een mooi en bruikbaar diploma en 2) een gezellige schooltijd voor hun kind.
De hedendaagse run op de gymnasia is daarmee (punt 1) niet in tegenspraak. U heeft wél een punt wat betreft mensen die hun kinderen over de grens of ver weg op school doen. Dat lijkt mij ook een soort mensen die je niet meer over de streep hoeft te trekken.
Met het standpunt van die 'gezellige-schooltijd' ouders is niet zo veel mis, zolang de overheid de waarde van die diploma's maar kan waarborgen. Helaas zit daar nu juist het probleem.
Een dochter van mij kan als zij-instromer van een zelfstandig Gymnasium (klasse 5) dat vergelijken met een Gymnsiumopleiding op een brede scholengemeenschap. De schoolexamens op het zelfstandige Gymnasium zijn duidelijk zwaarder. Voor een toekomstig student medicijnen is een Gymnasiumdiploma minder waard. Met dezelfde inspanning haal je op een scholengemeenschap hogere cijfers voor de schoolexamens en heb je dus meer kans om ingeloot te worden. Voor een mooi en bruikbaar diploma moet je soms dus niet op een zelfstandig gymnasium zijn!
Seger Weehuizen
Het staat me nog bij als de dag van gisteren.
Mijn kind moest naar de middelbare school met gymnasiumadvies.
Nadat de schooljuffies ons eerst trachtten tegen te houden door in koor te roepen...'dat een gymnasium asociaal was...', wilden wij als ouders een doordachte keuze en zeulden ons kind mee langs diverse scholen in deze prachtige stad aan de zee.
Hij was op zijn jonge leeftijd van 12 jaar in deze verkenningstocht eigenlijk niet echt geïnteresseerd.
Zijn ouders maakten de rondgang en voerden de gesprekken met de rector en docenten van het Eerste VCL, waar onze prinsjes op school gingen. Hij vond dat maar een 'balletjes'-school.
Het Sorghvlietgymnasium, een prachtig glazen gebouw op een schitterende lokatie...?... hij wilde er niet van horen.
Neen, toen het 'Haganum' in het prachtig oude gebouw en op een steenworp verder....!
Hij huppelde naar binnen. Nee, een gesprek was niet echt nodig. Dit was de school van zijn toekomst.
Ik vraag me af: wie kiest er eigenlijk, de ouders of het kind?
Ik heb eens een ex-rector, die zei er onderzoek naar hebben gedaan, het volgende horen beweren over de VO-keuze:
Ouders maken een short-list met scholen die eventueel volgens hen voor plaatsing van hun kind in aanmerking komen. Ouders gaan dan met hun kind op de open dagen langs bij deze ca. 3 scholen. Het kind kiest dan uit de short-list. Je moet als school dus bij de ouders op de short-list komen en blijven (prestaties zoals de onderwijskaart spelen hierbij enige, maar een ondergeschikte rol) en op de open dag het kind inpalmen.
Ook maar een mening, maar wel de basis voor een bloeiende adviespraktijk aan scholen.
Op EenVandaag een paar weken geleden:
Kindertjes hadden de Cito-toets achter de rug, 'weg de spanningen' hadden ze gedacht.
Totdat bleek dat ze helemaal niet naar de school konden waar ze graag heen wilden.
Want niemand in de klas wilde naar de grote scholengemeenschap. Iedereen wilde naar de andere school met het oude gebouw.
Dus moest er geloot worden. Daar waren ze nu bloednerveus en heel bezorgd over.
Gaan naar een school waar je niet voor kiest, vriendschappen die uit elkaar werden gerukt......
....tranen!
Nou, wat betreft MBO heb ik wel een heel duidelijk idee wat ouders én jongeren wensen. Ze willen een school op menselijke maat, waar zij gekénd worden. Als ze wegblijven moet dat opvallen en moeten er acties vanuit de school komen. De leerlingen willen een waardevol diploma, dat iets betekent. Ze willen leraren wie het iets kan schélen welke resultaten ze behalen. En vooral: ze willen duidelijkheid en structuur. Veel duidelijkheid, véél structuur. Van tevoren moet alles zo klaar als een klontje zijn.
Een stevig en veeleisend rooster op school is beter dan thuis studeren. Dat doen (kunnen?) ze namelijk niet of nauwelijks. Veel verplichte uren aanwezig op school (mét taken) is stukken beter dan weinig uren met veel kans op rondhangen op straat.
Natuurlijk proberen ze óók alles zo gemakkelijk mogelijk binnen te halen. Als je duidelijk maakt dat daartoe geen kans is wordt dat zeer gerespecteerd en gewaardeerd.
Er is misschien maar één punt waarin jongeren (en de meeste ouders) verschillen van mening met de school. Ze willen zo lang mogelijk 'studeren'. Ze denken dat dat meer respect oplevert. De school en het bedrijfsleven hechten juist veel aan werkervaring in het bedrijfsleven. BBL (werkend leren) wordt in het bedrijfsleven veel hoger gewaardeerd dan BOL (op papier een fulltime studie, in de praktijk een kleine 20 lesuren van 45 minuten).
Hinke, je beschrijft precies het type school dat bijna verdwenen is in het MBO. Geweldig: precies dat wat ouders en leerlingen willen afschaffen.
Hoe kom je erbij, Mark79, dat ouders en leerlingen dit willen afschaffen? Dat is helemaal niet waar. Colleges van Bestuur en schoolmiddenmanagers willen het graag afschaffen. Ouders en leerlingen vinden juist het ouderwetse, kennis- en vaardigheidsgerichte, onderwijs met ietwat vaderlijke (resp. moederlijke) docenten het meest prettig.
Hinke, je hebt helemaal gelijk. Er zijn zat ouders én leerlingen die zo'n "ouderwetse" school zeer op prijs stellen.
Ik las het commentaar van Mark cynisch. "Geweldig. Dat wat ouders en kinderen willen, afschaffen". Dus precies wat jij bedoelt.
Ik bedoelde het zoals geschiedenisleraar het las. Toch verdraaid moeilijk, opschrijven wat je bedoelt te zeggen... Zal wel aan mijn gebrekkige opleiding liggen dat het niet altijd lukt(:
Zo las ik het ook, maar zo blijkt maar weer hoe belangrijk interpunctie is. Die komma is eigenlijk wel nodig om de juiste betekenis duidelijk te krijgen...
Vrouwen lezen gewoon anders dan mannen:)