Als ouder en docent zit ik voortdurend aan de verkeerde kant. Helaas moet ik als ouder constateren dat het heel moeilijk is om met je kritiek gehoord te worden door de directie en afdelingsleiders. Het is altijd: we zullen er naar kijken en dan gebeurt er vervolgens niets of men komt met een halve oplossing. Intussen word je behandeld of je melaats bent. Terwijl er toch echt van alles misgaat. Ik houd de missers sinds vorig jaar bij in een dagboek. Volgens mij wil geen enkele collega graag weten hoe vaak ik al aan de bel heb moeten trekken omdat er een proefwerk wordt gegeven over niet of maar half behandelde stof. Of er wordt een proefwerk gegeven terwijl over een deel van de stof een so is afgenomen dat nog niet eens is teruggegeven en nabesproken.
Mijn zoon is overtuigd van het idee dat het de docenten niet gaat om hem kennis bij te brengen, maar gewoon om het verzamelen van cijfers, die - ten gevolge van de slechte planning van docenten - in veel gevallen niet echt iets zeggen over wat hij als leerling kan of weet. Af en toe maakt het hem radeloos, omdat het voelt alsof hij in een grote tombola zit: je moet vooral geluk hebben. Gelukkig zijn er ook een paar die het goed doen, daar houden we ons aan vast.
De bovenbouwperiode zie ik met weinig vertrouwen tegemoet. En ik heb het al eens eerder gemeld: als ik het geld had, zou ik hem morgen op een goed bekend staande particuliere school doen.

Aan de ene kant wil je voor je kinderen het beste; aan de andere kant heb je begrip voor de situatie op de scholen.
Maar het vertrouwen in het onderwijs is aangetast en vertrouwen gaat te paard en komt als een slak.
Eerst zal de muur rondom de onderwijskundige heilstaat moeten worden afgebroken; apparatsjniks verdreven, functies geherdefinieerd, nieuwe mensen op nieuwe posten, en dan leren leven met het teleurstellende tempo van de wederopbouw en hopen op nieuwe bloei.
Dat zal veel tijd vergen.