Onlangs hoorde ik de volgende stelling in de koffiekamer:
"Docenten overschatten hun eigen rol in het proces van educatie.
Oftewel: een goede docent-met-krijtje zal niet heel veel meer bereiken
dan een slechte docent-met-computer. Verschil op het rapport: hooguit
één punt."
Mijn gevoel zegt dat deze stelling niet deugt, maar ik kan mijn vinger
er moeilijk achter krijgen. Wat denken jullie?
Ik hoorde eens een docent zeggen dat het helemaal niet uitmaakt wat je doet voor de klas, vroeger of later komt 'het' er toch wel uit. Dat lijkt me een variatie op wat jij meldt.
In een sarcastische bui reageerde ik met de stelling dat je dan een kind net zo goed kunt opsluiten in het hondenhok en zorgen dat het niet omkomt van honger en kou. Dan rest komt dan vanzelf wel.
Natuurlijk maakt een goede docent verschil! Alleen zie je dat in bijvoorbeeld de resultaten niet terug in de vorm van punten verschil met het landelijk gemiddelde, maar wel in tienden van punten.
Het onderstaande zal verbazing wekken bij mensen die gewend zijn aan klagende verhalen over slappe en ongeïnteresseerde leerlingen. Zeker, ook ik ken dat soort leerlingen en klassen.
Desondanks merk ik een verbazende afhankelijkheid (van de docent) bij leerlingen.
Juist omdat een groot deel van hen zeer slecht is in begrijpend lezen, zijn ze afhankelijk van de docent als 'voorlezer' en 'voordoener'. Met name als de hele klas voelt dat ze er op eigen kracht niet uit zullen komen (en dat is nogal vaak) merk ik dat ik juist in die rol erg belangrijk ben.
Zo is het overigens ook bij volwassenen. Hij die bereid is de handleiding van de DVD-recorder door te nemen geldt in eigen kring al vaak als een hele Piet.
Ooit van Internet geplukt: "Zelf heb ik een dochter die de eerste 4 jaar met veel plezier én hoge cijfers wiskunde heeft gehad op een gymnasium. In dit jaar heeft de leraar weten te bereiken dat zij er totaal geen zin meer in heeft: geen of slechte uitleg en een manier van beoordelen die tot grote vragen en frustratie van de leerling leidt. Een leraar die na een proefwerk trots vertelt dat het hoogst behaalde cijfer een 4 was - moet die zich niet eens gaan afvragen wat er fout is met zijn manier van lesgeven? En wat het effect is op zijn leerlingen ten aanzien van het vak zelf?"
Kortom: de docent doet er toe!
Waarmee ook nog maar 's gezegd is dat veel onderbouw docenten prima werk doen dat vervolgens door eerstegraads docenten in de bovenbouw vakkundig de grond in wordt geboord.
In de brugklas kreeg mijn zoon een wiskundedocent die niet bevoegd was, niets uitlegde en alleen zelfstandig liet werken. Wie een vraag stelde, kon een cynische opmerking incasseren. De eerste repetitie ging over stof die maar gedeeltelijk af was. Wij hebben het niet lang aangekeken, nadat een gesprek met de jaarcoördinator niets opleverde; we hebben bijles gezocht. Dit jaar heeft mijn zoon een geweldige leraar: hij doet het dan ook al zo'n 25 jaar! Hij vindt zijn uitleg geweldig en vindt het een hele aardige man. Resultaat: goede cijfers, geen hulp nodig en we zijn nog goedkoper uit ook. Voor geschiedenis geldt ongeveer hetzelfde. Bij Nederlands heeft hij het dit jaar minder getroffen. Nederlands was vorig jaar zijn beste vak, nu haalt hij soms een goed cijfer, meestal is het net voldoende. Een goede of slechte docent: het is van doorslaggevend belang.