In het Reformatorisch Dagblad van 11 januari staat een artikel over een discussie binnen de CHE over het toezicht op hogescholen.
BON werd daar vertegenwoordigd door Presley Bergen.
Wat mij opvalt aan dit soort discussies is dat de bestuurders van hogescholen feitelijk een blanco cheque vragen en dat de politiek de neiging vertoont die ook te willen geven. Zoals zo vaak begrijp ik dan echter helemaal niet dat de overheid dan geld om niet(zonder tegenprestatie) gaat uitkeren. Feitelijk vragen de scholen hierom. Accreditatie eruit, geen outputverplichtingen oftewel de management hemel op aarde.
Van mij zouden ze alleen “autonoom” mogen worden met normale contractuele verplichtingen.
Echter wat als ze niet nakomen? Juist de leerling en de belastingbetaler zijn de klos en uiteindelijk de gehele samenleving. Onderwijs is een collectief goed waarvan het beleid collectief bepaald en gegarandeerd dient te worden.
De huidige processturing moet hiervoor weer gewoon vervangen worden door resultaat sturing.
Corgi
Opvallend:
Presley Bergen zegt over het toezicht op het hoger onderwijs:
"Er gaan driehonderd vragen over de organisatie van het onderwijs en drie over de inhoud. Hoezo een kwaliteitsbeoordeling?"
De baas van de Christelijke Hogeschool Ede reageert met:
"De overheid vindt inhoudelijk nooit iets van wat wij hier doen."
En vervolgens de reactie van Dittrich, de baas van de toezichthouder op het hoger onderwijs op Presley:
"U wakkert met uw ongenuanceerde voorstelling van zaken een angstgolf in het onderwijs aan."
Ik heb een aantal visitaties meegemaakt.
Het betrof eigenlijk alleen maar de 'procedures', de belangstelling voor de 'inhoud' was minimaal.
Ik vraag me af of ooit eens becijferd is wat zo'n visitatie kost. In het bijzonder met betrekking tot de inspanningen die de opleiding zelf moet verrichten. Als ik weer zo'n rijtje zelf-evaluatierapporten zag staan, kon ik het niet laten te denken: voor hoeveel geld staat hier?
Naar waarneming heeft geen visitatie noemenswaardige invloed gehad op verdere ontwikkelingen in het onderwijs aan onze opleiding.
Over de kosten van het accreditatiestelsel is gerapporteerd door de Inspectie van het Onderwijs: "In het bekostigd onderwijs zijn de externe kosten ten opzichte van het visitatiestelsel ongeveer verdubbeld. Instellingen geven daarnaast aan dat ook de interne kosten zijn gestegen." Lees het volledige rapport (oktober 2005) op http://www.onderwijsinspectie.nl/publicaties/72746
Natuurlijk vindt de overheid en de politiek niets van de inhoud. Dat hoeft ons niet te verbazen.
Politiek en overheid baseren zich op een papieren werkelijkheid.
Staat het op papier maar goed, worden de procedures maar gevolgd enzovoort.
Ik heb het debat in de Kamer gevolgd over de moord op Fortuyn en de Schipholbrand.
In het eerste geval klopten de papieren en was er dus niets aan de hand, ook al was er politieke moord gepleegd.
In het tweede geval klopten de papieren niet en zijn er koppen gerold.
Ambtenarij gaat over een papieren werkelijkheid, niet over het echte leven.
Ook in het onderwijs.
Reacties
In het Reformatorisch Dagblad van 11 januari staat een artikel over een discussie binnen de CHE over het toezicht op hogescholen.
BON werd daar vertegenwoordigd door Presley Bergen.
Wat mij opvalt aan dit soort discussies is dat de bestuurders van hogescholen feitelijk een blanco cheque vragen en dat de politiek de neiging vertoont die ook te willen geven. Zoals zo vaak begrijp ik dan echter helemaal niet dat de overheid dan geld om niet(zonder tegenprestatie) gaat uitkeren. Feitelijk vragen de scholen hierom. Accreditatie eruit, geen outputverplichtingen oftewel de management hemel op aarde.
Van mij zouden ze alleen “autonoom” mogen worden met normale contractuele verplichtingen.
Echter wat als ze niet nakomen? Juist de leerling en de belastingbetaler zijn de klos en uiteindelijk de gehele samenleving. Onderwijs is een collectief goed waarvan het beleid collectief bepaald en gegarandeerd dient te worden.
De huidige processturing moet hiervoor weer gewoon vervangen worden door resultaat sturing.
Corgi
Het artikel dat Corgi noemt is hier te vinden.
Opvallend:
Presley Bergen zegt over het toezicht op het hoger onderwijs:
"Er gaan driehonderd vragen over de organisatie van het onderwijs en drie over de inhoud. Hoezo een kwaliteitsbeoordeling?"
De baas van de Christelijke Hogeschool Ede reageert met:
"De overheid vindt inhoudelijk nooit iets van wat wij hier doen."
En vervolgens de reactie van Dittrich, de baas van de toezichthouder op het hoger onderwijs op Presley:
"U wakkert met uw ongenuanceerde voorstelling van zaken een angstgolf in het onderwijs aan."
Ik heb een aantal visitaties meegemaakt.
Het betrof eigenlijk alleen maar de 'procedures', de belangstelling voor de 'inhoud' was minimaal.
Ik vraag me af of ooit eens becijferd is wat zo'n visitatie kost. In het bijzonder met betrekking tot de inspanningen die de opleiding zelf moet verrichten. Als ik weer zo'n rijtje zelf-evaluatierapporten zag staan, kon ik het niet laten te denken: voor hoeveel geld staat hier?
Naar waarneming heeft geen visitatie noemenswaardige invloed gehad op verdere ontwikkelingen in het onderwijs aan onze opleiding.
Over de kosten van het accreditatiestelsel is gerapporteerd door de Inspectie van het Onderwijs: "In het bekostigd onderwijs zijn de externe kosten ten opzichte van het visitatiestelsel ongeveer verdubbeld. Instellingen geven daarnaast aan dat ook de interne kosten zijn gestegen." Lees het volledige rapport (oktober 2005) op http://www.onderwijsinspectie.nl/publicaties/72746
Natuurlijk vindt de overheid en de politiek niets van de inhoud. Dat hoeft ons niet te verbazen.
Politiek en overheid baseren zich op een papieren werkelijkheid.
Staat het op papier maar goed, worden de procedures maar gevolgd enzovoort.
Ik heb het debat in de Kamer gevolgd over de moord op Fortuyn en de Schipholbrand.
In het eerste geval klopten de papieren en was er dus niets aan de hand, ook al was er politieke moord gepleegd.
In het tweede geval klopten de papieren niet en zijn er koppen gerold.
Ambtenarij gaat over een papieren werkelijkheid, niet over het echte leven.
Ook in het onderwijs.