GOK
Het is weer niet gelukt. Om ouders aan zet te laten komen. De Politiek en de educalogen hebben eendrachtig ons goede onderwijs in het verderf gestort en waren niet in staat om er iets beters voor in de plaats te stellen. Meer kinderen volgen nu een hoger type onderwijs maar dat hogere type stelt minder voor dan het type waarvoor het in de plaats gekomen is. Veel leraren wisten in het begin al dat de veranderingen die de Politiek invoerde geen beter onderwijs zouden brengen of kwamen er hardhandig achter nadat ze werkezels op de werkvloer geworden waren. Sommigen profiteerden van de tijd van verdwazing door hoog in de bij de scholen ontstane hiërarchie door te stoten en een leuk inkomen te verwerven en andere konden op zijn minst niches binnen het onderwijs te vinden als ze het in de klas niet meer konden bolwerken. De leraren hebben zich niet tegen hun degradatie van gerespecteerde semi-zelfstandige tot slecht betaalde productiewerker op de werkvloer verzet. Naar ik hoopte zouden nu eindelijk de ouders, die als immers als laatsten ontdekten dat hun keuzevrijheid werd ingeperkt en dat ze door de politici en educalogen beduveld werden, in het geweer komen om het verzet tegen de voorthollende onderwijsverloedering kracht te geven.
Ouders zouden in onze grondwet steun kunnen vinden voor hun eigen inbreng. Maar die houdt zich op onderwijsgebied meer met rechten van sociale groepen bezig dan met die van individuen. Als een GROEP mensen op grond van een gemeenschappelijke godsdienstig of onderwijskundig ideaal een gesubsidieerde school wil oprichten moet dat wettelijk mogelijk zijn. Het gaat dan om de rechten van groepen, niet van individuen. Als je als ouder je kind naar een speciale lagere school die zo ontstaan is wil brengen moet de overheid voor vervoer zorgen maar verder ben je als ouder rechteloos. De Politiek heeft het oprichten van speciale scholen onredelijk zwaar gemaakt en toetsing aan de grondwet is niet mogelijk.
Te weinig ouders hebben hun ontevredenheid laten blijken om het voor politieke partijen aantrekkelijk te maken om van onderwijsrestauratie een main issue te maken En weer is het wegens gebrek aan belangstelling niet mogelijk gebleken om met een GOK-partij de verkiezingen in te gaan.
BON is met succes bezig bij belangrijke politici gehoor te vinden maar blijft door de bevolking gezien worden als een organisatie van opstandige leraren. Politiek is echter geen zaak van gelijk hebben maar van gelijk krijgen, dus van numerieke macht, van kiezers. BON moet haar basis versterken. Ouders winnen voor BON maar ook voor een apolitieke politieke partij, genaamd GOK: Geef Ouders Kansen