Aan de treurige stoet van onderwijsinstellingen die aan financieel wanbeheer en en verderfelijk wensdenken ten onder dreigen te gaan lijkt geen einde te komen. Nu bericht Leo Prick in NRC dat ROC Leiden, door een opmerkelijk financiële contructie waarbij voor hun nieuwbouw zowel huur wordt betaald als een verplichte koopsom na afloop van een termijn van 20 jaar en door de terugloop van studenten, financieel zwaar weer tegemoet gaat.
Eerder werd het beoogde paradijs omschreven in termen als: „het nieuwe ROC stapelt verkeersstromen en functionaliteiten tot één luchtig, oplopend, meanderend gebouw. Een verrassend vormgegeven leerstad waarin alle onderwijsvormen zichtbaar worden.”
Meanderen, dat woord is geliefd bij onderwijsvernieuwers/bestuurders. Ik hoor het vaak en het klinkt ook zo vriendelijk. Maar uiteindelijk blijkt dat het geld op is, de leerlingen klagen, de afnemende bedrijven ontevreden zijn, de goede docenten verdwenen en de bestuurders met een riante afvloeingsregeling bij een meanderend beekje kunnen wegdromen van hun volgende creatieve ideeën om het onderwijs nog verder te verbeteren.