Blog

25 februari 2009
Toevoeging: De Bisschop en de Chasse à Courre (27 april 2010)
Terzijde 4. In de Nederlandse litteraire canon zou men ook jachtverhalen moeten opnemen, niet als provocatie, maar vanwege het bloemrijke en soms zeer precieze taalgebruik, dat U hier kunt vinden: http://www.dbnl.org/tekst/ginn001hand02/ginn001hand02_007.htm. Men zou ook veel voorzichtiger moeten zijn met de culturele verschillen en zich niet zo dom om de tuin laten leiden door universitaire denkmeesters met hun navrante ‘publish or perish’ of door de apostels van Rhineland Exit! die alles tot boekhouding reduceren, waardoor wij uiteindelijk met een onnozel en apatride Koninkrijk blijven zitten.

Als hier op ons ven tijdens het seizoen op eenden wordt geschoten knettert het als een lieve lust en soms valt een lading hagel met een leuk ratelend geluid van het leien dak af, want men mag hier alleen op eenden schieten als ze in de lucht zijn. Nog een geluk dat de hagel van staal is en niet meer van lood en dat de jagers de laatste jaren de kardoezen* oprapen… Het zou me niet liggen om achter een gewonde eend aan te rennen, bij de roeiers* te pakken en met een zwaai tegen een boom dood te slaan, misschien de meest humane (?) oplossing. A la campagne zijn ze vaak een beetje cru, zo mocht een zoon op 12e een keer meehelpen met het castreren van biggen: met een cutter een jaap links en een jaap rechts, een scheut jodium en klaar is kees (1). Ja, de jacht neemt hier een bijzondere plaats in, sinds de Assemblée Constituante in de nacht van de 4e augustus 1789 de privileges en de heerlijke rechten heeft afgeschaft, niet alleen van de adel, maar ook van de Kerk en de steden.

26 januari 2009
… ils continuent leurs pratiques létales, parce qu’ils persistent à promouvoir les artifices idéologiques qui ont amené en Sixième tant d’enfants illettrés, exclu fin Troisième 150 000 gamins sans espoir ni savoirs, bradé le Brevet et le Bac à tant d’élèves jetés tout crus à la trappe universitaire…. (Blog Bonnet d’Ane).*

Op de keper genomen vertegenwoordigen Ouderdagen voor buitenstaanders iets heel bijzonders. Men wordt dan geconfronteerd met normen en waarden die anders gewogen worden dan elders, iets corporatistisch afhoudend, zich met een dikke kluit in het riet laten sturen **. Ouderlijke subjectiviteit staat sowieso op gespannen voet met de gemeten resultaten. En als het kind eenmaal van school af is, interesseert men er zich niet voor en komen vernieuwingen, hoe dwaas ook, als iets zeer abstracts over. Alleen de sfeer al. Zoals eerder vermeld betrekken de openbare scholen de ouders niet bij het wel en wee van dit soort opleidingen. Het Katholieke Collège Stanislas doet dat wel. Ze zijn altruïstisch, maar als je met het ritme, de discipline, het mentale, de stress niet mee kan, is het snel afgelopen. De baas van de ‘classes préparatoires’ is ook een bijzondere man, een ex-generaal met een voorbeschikte naam Aumonier, en praktiserend Katholiek, die al zijn leerlingen (2x230) bij name schijnt te kennen. De leraren*** zijn erudiet, de leraressen elegant in tailleur of zelfs met een bontstola (omdat het zo koud is), ze hebben allen dat soort allure die men aantreft bij goede vakmensen, une force tranquille van zelfvertrouwen.