Blog

10 juni 2009
Eerste deel: Batig Slot.
Voor mij was het voor het eerst dat ik naar reünistendagen ben geweest, sinds mijn afstuderen in 1968 in het vak van Prof. Tinbergen. Als Professor was hij niet alleen ‘expert’ (die vloek van de moderne wetenschap), hij wist ook een verwondering bij te brengen, stoelend op een grote wetenschappelijke cultuur, een intieme beleving die bij een universitaire vorming hoort. Hij, de fysicus, zou ook nooit gepretendeerd hebben dat ‘economie’ een wetenschap was. Ontwikkelingsprogrammering is niet meer dan een applicatie van de wiskunde, een hulpmiddel voor een rationeel economisch beleid, waarvan de principes niet zo ingewikkeld behoeven te zijn. Ik heb er iets onweegbaar groots van over gehouden. Hij had een grote internationale uitstraling, en het bedrijfsleven ook, ‘internationaal zijn’ werd nog niet op zo’n krampachtige self defeating manier ingevuld als nu. Een paar jaar lang was ik het enige Corpslid in dat rode bietenveld (overigens best sympathiek al heb ik daar geen vrienden van overgehouden), dat zegt toch wel iets. Dat ‘iets’ bracht een Etonian als volgt onder woorden: I was not happy, but proud, want ik herinner mij ook de eenzame weekeinden, het eentonige dieet van brood, pindakaas, sambal en marmite, het kleumen bij een walmende petroleumkachel, het slecht verteerde Indische verdriet, de armoede om rond te komen met hetzelfde maandgeld (ƒ 200) als mijn ouders in de ‘dertiger jaren, de borrel uren op de sociëteit die mijn genre niet waren, de luidruchtige contemplatie van de voetbalwedstrijden op de TV van de bibliotheek al helemaal niet...

23 april 2009
NIEUW!! op 25 juli 2009. Voor francofonen is hier een discussie met de filosoof Alain Finkelkraut over de bezielende betekenis van ‘La Princesse de Clèves’. Zeer goed en voorbeeldig.
http://sites.radiofrance.fr/chaines/france-culture2/emissions/repliques/...
…pour M. de Nemours l’obstacle renforçait son sentiment et formait sa constance, mais pour la Princesse l’amour était inconstant et le mariage éternel, et son sens de devoir s’opposait à son bonheur…

Soms knapt men op iemand af die men niet persoonlijk kent, maar die positief en beheerst en welbespraakt en geleerd doorkomt. Misschien een persoonlijkheid met intellectuele diepte en weerstand voor wie ‘gemiddeld’ en ‘modaal’ en ‘moet leuk zijn’ en ‘international’ (Hollandse uitverkoop versie) schuttingwoorden zijn. En die in staat is overtuigend naar degelijke linkse (?) inzichten te handelen als belichaamd door: ‘Nu kunnen eindelijk ook de arbeiderskinderen naar het gymnasium, schaffen ze het gymnasium af (Marcus Bakker)’ en ‘de leraar moet niet dalen, de leerling moet klimmen’. Moest die Minister van Onderwijs per sè van de Nederlandse Olympus van Verdraagzaamheid afdalen in de arena van populistisch proselitisme en gaan schuitje varen met carpe diem Zwoelen en zich identificeren met hedonisme en frivoliteit (best leuk) en met de omerta van tomeloze zinnelijkheid (voor de echte liefhebbers), die niet passen bij de geest van het Onderwijs en die een vruchtbare visie in de weg staan? ‘Ten onterechte had ik gedacht dat hij een persoonlijkheid was die in staat zou zijn geweest datgene te verbergen wat zijn ego streelde’. (‘J’ai eu tort de croire qu’il y eût un homme capable de cacher ce qui flatte sa gloire’ uit La Princesse de Clèves, 1678, niets nieuws dus).

Iets dergelijks vond plaats in Frankrijk toen velen in de onderwijswereld, en ook daar buiten, collectief afhaakten van de Heer Sarkozy vanwege diens rotopmerking op 23 februari 2006, onopgemerkt, en sindsdien meervoudig herhaald dat het lezen van La Princesse de Clèves niet nodig is voor de vergelijkende examens (=concours) om ambtenaar te worden (1). Weliswaar moet gezegd worden dat de Heer Sarkozy méér is dan een intelligente anti-ENA proleet (2), het is desalniettemin ongelooflijk wat die opmerking allemaal heeft los gewoeld.