Tunnelvisie

Het onderwijs kan je vergelijken met een groot gebouw met vele kamers op verschillende niveaus, net als in een groot bedrijf zetelen de bobo’s helemaal bovenaan in het gebouw en worden daar geïnformeerd hoe het er in de vele kamers onder hen aan toe gaat. Hun grootste zorg daarbij is niet zozeer de toestand van het gebouw maar of het verblijf in die hoogste regionen zo aangenaam mogelijk kan blijven. Dat er delen van het gebouw verpauperen, op instorten staan, of domweg gesloten of ontoegankelijk zijn zal aan het deel van hun lichaam roesten waar hun rug van naam veranderd. Erger nog in sommige gevallen hebben ze er eigenhandig tesamen over beslist welk deel van het gebouw aan verpaupering toe was. Alle ramen en deuren werden opengezet zodat wind en regen vrij spel hadden om het verval een beetje te versnellen. In andere gevallen hebben ze eigenhandig een slopersgroep aan het werk gezet om het desastreuze werk uit te voeren. Wat hun beweegredenen ook mogen zijn, het gaat hun altijd om een ingreep waar het groter geheel beter van wordt. Ten minste zo wordt ons in die aparte kamers meegedeeld.

En nu… iets helemaal anders.

Zonde, zonde, zonde, eeuwige zonde. Onze bossen en oerwouden worden overspoeld door paddestoelengraaiers. De inktzwam, de satansboleet, de fallus impudicus worden vertrapt en de boschampignon, het eekhoorntjesbrood, de heksenboter en de niet te versmaden elfentroontjes moeten het ontgelden. Al op jonge leeftijd worden ze door grove klauwende handen ontrukt aan de zwarte voedzame bodem van ’s Nederlands loverparadijs om rauw, gekookt of drijvend in de soep te worden verorberd door de zogenaamde fijnproevers van de twee- en drie sterren restaurants. Dit alles heeft natuurlijk onoverzienbare en desastreuze gevolgen voor de huisvesting van de kabouter- en elfenpopulatie. Bij gebrek aan woonruimte vertrekken dan ook velen met hun hele hebben en houden naar de donkere oorden van Noordelijk Europa in de hoop om daar, ondanks de vijandelijke trollen en levensgevaarlijke groene kaboutervretertjes een nieuw bestaan op te bouwen.

De bocht van Doekle

Doekle Terpstra de interim voorzitter van de raad van bestuur van hogeschool Inholland verklaart in een vraaggesprek in de volkskrant zijn liefde aan Beter Onderwijs Nederland en aan de uitgangspunten van de vereniging. Doekle maakt een bocht van 180 graden en vindt nu ook dat het onderwijs al een aantal jaartjes de verkeerde kant is opgegaan. Teveel competenties, te weinig kennis, teveel administratie en te weinig docenten, te veel zweef-liegerij en te weinig onderwijs. Doekle is om en hij gaat er wat aan doen, om te beginnen 470 voltijdse banen schrappen, wat neerkomt op zo een kleine 600 mensen die in het komende jaar het pand mogen verlaten. Zo komen er meer ‘handen aan het bord’ beweert Doekle. Als je er even over nadenkt is het wel heel wrang dat ene Theo met een uitgekiende ‘diplomaroute’ dit in zijn eentje voor elkaar kon boksen.

Ammenooitniet

Wanneer ga je wat zeggen met ‘de rem er op’? Wanneer wik en weeg je elk woord voor je het aan het papier toevertrouwt? Wanneer ga je wollige taal gebruiken zoals ‘wat u zegt is bezijden de waarheid’? Hoe bepaal je de lengte van de tenen van de opponent? Hoeveel water gaat er bij jouw taalwijn alvorens er een beetje gekleurd water overblijft? Hoeveel hate-mails zijn er nodig voor je beseft dat het sop de kool niet waard is? Welk deel van jezelf geef je op om niet te willen horen bij de kleilaag, zijn het jouw hersenen of je hart? Hoelang ga je mee in de argumentatieonzin als jouw opponent geen boodschap heeft aan jouw argumenten? Hoe snel ontdek je de verborgen agenda van die ander? Hoelang hou je loyaliteit vol? Is win-win wel win-win of zijn er ook verliezers? Verkies je het zwijgen boven populariteit? Hoe deed jouw grote voorbeeld het?

(Pseudo)wetenschap.

Als er in het verleden één persoon heeft bestaan die zowel de wetenschap als de pseudowetenschap in zich verenigd zag is het wel Philippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim beter bekend onder de naam Paracelsus geweest. Hij studeerde geneeskunde aan verschillende universiteiten maar ook liet hij zich beïnvloeden door piskijkers, kruidenmengers, koffiedikkijkers en alchimisten. Hij was hoogleraar aan de medische faculteit van Bazel en ondertussen op zoek naar ‘de steen der wijzen’. Op de dag van vandaag wordt Paracelsus gezien als de grondlegger van de homeopathie. Maar het belangrijkste wat hij ooit presteerde was het verwerpen van de toenmalige medische wetenschap die steunde op de scholastiek. Paracelsus ging uit van waarneembare feiten en niet van door de autoriteit opgelegde argumenten.

Breinleren, een nieuwe loot aan de financiële stam.

Nu het faillissement van het competentiegericht leren nakend is, het realistisch rekenen meer dan onder vuur ligt, de SBL is opgedoekt en vervangen door een onderwijscoöperatie werd het voor de gesubsidieerde onderwijsontwikkelaar meer dan de hoogste tijd om met iets nieuws te komen. Kwestie van de onophoudelijke geldstroom ook onophoudelijk te maken. Belangrijk bij zo een nieuwigheidje is het economisch beproefde model van iedereen-ontwikkelt-zich-op-zijn-eigen-manier overeind te houden. Dit model heeft de afgelopen vijftien jaar meerdere goedgevulde zakken opgeleverd. Breinleren is het allernieuwste bedenksel van onderwijsprofeet Kees Vreugdenhil of hoe een leraar onderwijsgoeroe werd.
Onze Kees is van gewone leraar opgeklommen tot schoolleider van een jenaplanschool, wetenschappelijk onderzoeker aan de Universiteit van Utrecht en docent onderwijskunde en filosofie aan enkele lerarenopleidingen. Hij haalde zijn doctoraalexamen wijsgerige en historische pedagogiek/onderwijskunde aan de Universiteit van Utrecht (cum laude). Promoveerde aan de Universiteit van Amsterdam op een vergelijkend onderzoek van een viertal onderwijsconcepten en hun relatie tot maatschappelijke ontwikkelingen. Daarna volgde hij een postdoc-cursus van twee jaar in leer- en ontwikkelingspsychologie. Vanaf 2000 volgde hij in de Verenigde Staten diverse seminars en workshops voor brain based teaching and learning.

De gierigheid bedriegt de wijsheid

Na het rapport van het Centraal planbureau over de deplorabele staat van het onderwijs in Nederland wordt het nu al voor een klein stukje duidelijk hoe een en ander zo is gekomen. Vandaag liet het CPS weten dat er in het afgelopen jaar, een ook in de jaren daarvoor, door de overgrote meerderheid van de basisscholen en de scholen voor voortgezet onderwijs vooral bezuinigd is op het onderwijsgevend personeel. Anders gezegd bestuurderen bezuinigen op het primaire proces.

Lerarenregister, niet doen!

Er zijn honderden goede argumenten om te starten met een lerarenregister. Honderden argumenten waarvan “leuk, ik sta op een lijstje” wel het minst goede argument is en “zo houden we de kwaliteit van het lerarenkorps op peil” wel het beste argument is. Want u begrijpt dat het verblijf tussen de elite van de Nederlandse onderwijsgevenden wel onder voorwaarden dient plaats te vinden. Een van de voorwaarden is de regelmatige bijscholing, betaald uit een grote subsidiepot, en afgesloten met een certificaat voorzien van ‘spaarpunten’. De bedenkers hadden eerst nog gedacht iets te doen met ‘zegeltjes’ maar vonden dát toch een beetje te ouderwets. De onderwijsgevenden die genoeg spaarpunten heeft, lees: zichzelf genoeg en volgens de regels heeft bijgeschoold, mag zich verheugen in de zekerheid dat zijn naam op het lijstje blijft prijken. En laat nou net de ‘bijscholingsactiviteit afgesloten met spaarpuntencertificaat’ het beste argument zijn om nooit of te nimmer met een lerarenregister te beginnen.

CDA, VVD, PVDA,GeenID66,Gr-Lks geven diplomafraude ruim baan.

Eén dag na de behandeling van het wetsvoorstel Competentiegericht Opleiden verscheen het inspectierapport over de diploma weggeefactie van hogeschool InHolland en andere hogescholen. Uit het inspectierapport blijkt duidelijk dat het hoger onderwijs een poel van corruptie en fraude is. Niet alleen InHolland heeft diploma’s gratuit weggeven ook ander hogescholen vulden hun zakken met overheidsgeld dank zij een grote weggeefactie. Studenten Werktuigbouwkunde, journalistiek, Commerciële economie, Bestuurskunde kregen diploma’s op basis van een scriptie die ‘in samenwerkingsverband’ met drie tot vijf studenten bij elkaar gegoogled, geknipt en geplakt waren. Maar het moet gezegd zijn, opzoeken op Google, Knippen, Plakken en samenwerken zijn vier belangrijke competenties en de student of studentin die deze vier competenties onder de knie heeft en daar het bewijs van leverde door een goed en rijk gevuld portfolio, want de administratie moet wel op orde zijn, had recht op een diploma. De school toucheerde de diplomavergoeding glimlachend.

50 cent

Het is weer symposium- en conferentietijd. Wanneer de merels onrustig op de grond scharrelen, heen en weer vliegen met takjes, pluisjes of blaadjes in de bek, de bouwstenen voor het nieuwe nest, maakt netwerkend onderwijs zich op om in de eerstkomende twee maanden van symposium naar conferentie te slenteren. Ook ik heb zo mijn vaste stekkies per jaar. Het zijn er maar twee, eentje in april en eentje eind mei. Vaste stekkies omdat ik weet dat ik daar een paar oude vrienden, collega’s mag ontmoeten. Wij komen er dan ook niet voor de sprekers, die kakelen toch elk jaar hetzelfde riedeltje, wij zijn daar meer voor de ‘afterparty’ zal ik maar zeggen. Nog even nazitten en de laatste nieuwtjes doornemen of herinneringen ophalen over de goeie ouwe tijd van vóór het CGO, natuurlijk leren, electronische leeromgevingen, legers zelfbenoemde onderwijskundigen, team managers, POP,PAP, 360 graden feedback, zelfevaluatieformulieren en andere onderwijsondermijnende nieuwlichterijen.

Ziektewinst

Het gebeurde in de brugklas. Was het een misstap, een duw of een uitgestoken been? Het staat mij niet meer voor de geest. Wat ik er aan overhield was een gebroken enkel, zes weken gips en twee krukken. Na twee dagen vertroeteld te zijn geweest door moeder, mocht ik weer naar school. Het werden de zes heerlijkste weken van mijn schooljeugd. Ik had nergens last van en mijn tas werd gedragen, mocht vooraan in de klas plaatsnemen én mijn gipsen onderbeen mocht rusten op een stoel mét kussentje. De meesters schenen mij ook ineens veel vriendelijker te bejegenen en de directeur die, 's ochtends aan de poort iedereen goedemorgen wenste vroeg nu elke dag hoe het er mee ging. Was het in het begin allemaal nog een beetje raar, na een paar dagen was ik gewend aan mijn koelies, mijn tweede stoel, en de vriendelijke meesters.

Kenniseconomie?

Kenniseconomie is een woord dat steevast opduikt bij verkiezingen. Het stemvee moet overtuigd worden van de belangrijkheid van het Nederlandse onderwijs. Dat wil zeggen dat er tijdens de grote verkiezingsslag vooral niet bezuinigd mag worden op het onderwijs, integendeel zelfs miljarden en miljarden méér zal er geïnvesteerd worden als u, beste kiezer, maar op de juiste partij stemt. Doet u dat niet dan moeten we er rekening mee houden dat onze hele kenniseconomie naar zijn mallemoer gaat en dan zijn de gevolgen niet meer te overzien. Gevolgen die vooral onze kinderen en kleinkinderen zullen treffen. Dus op naar de stembus en stem vooral voor onze kinderen en voor onze kleinkinderen, geef uw stem aan de kenniseconomie.

Het Horizon college staat boven de wet. ( vinden ze zelf)

Al een jaartje of twee, drie volg ik de belevenissen van een collega in Noord Holland die het aan de stok kreeg met zijn werkgever, het Horizon College. De regelmatige lezer van deze blog heeft mondjesmaat kennis kunnen nemen van de vertragings-, intimidatie-, en ‘netwerktechnieken’ waar dit ROC zich van bedient om de collega op de knieën te dwingen. Het schooltje wordt geleid door de ex-burgemeester van Schagen J. van den Langeberg, zeg maar Sjon. Hij was het burgervadertje spelen zat en in 2001 liet hij zijn netwerk weten ‘dat hij wel eens iets met onderwijs wou gaan doen’. Zoals het een goed netwerk betaamt werd de zaak snel beklonken en de bestuurdersstoel werd onder de pluchen kont van Sjon geschoven. Sjon was ineens gepromoveerd van ‘burgervader’ tot ‘bevoegd gezag’ en dat zou de school ook weten. (http://beteronderwijsnederland.net/node/6371). Sjon floreerde goed, voorzitter van het bestuur van de school, toezichthouder van het Medisch Centrum Alkmaar, ( http://www.mca.nl/webframe/modules/mod_webcontroleur/voorkant.php?id=161...), en Sjon heeft ook een adviesvingertje in de pap bij Hogeschool Inholland, en zorgt voor rechtstreekse lijntjes met de rechterlijke macht in Alkmaar en zijn schooltje (http://namenlijst.rechtspraak.nl/ResultPage.aspx) en (http://namenlijst.rechtspraak.nl/ResultPage.aspx), je weet maar nooit waar dat goed voor is nietwaar.

Eerder gepubliceerd in 'Vakwerk' het ledenblad van de vereniging Beter Onderwijs Nederland

Ik ben op jou

Drie jonge meisjes, duidelijk vriendinnetjes van elkaar, komen hand in hand het schoolplein over en stevenen recht op hun doel af. Het doel, Siempje uit groep 7 ziet het drietal vanuit zijn ooghoeken naderen en wordt binnen de kortste keren van zijn vriendjes geisoleerd door het drietal dat in een cirkel om hem heen gaat staan. “Van Lotte.” Klinkt het kort en één van de drie duwt een klein opgevouwen briefje in de hand van Siem. Zijn hart slaat een slagje over als Siem hoort dat het briefje van Lotte komt. Mooie Lotte, het engeltje van de klas, stuurt hem Siem met het ravenzwarte haar een briefje. Een beetje in verlegenheid door de drie paar ogen die op hem zijn gericht wil Siem het briefje openvouwen. “Niet doen,” klinkt het gebiedend, “straks in de klas, niet eerder.” Siem knikt gedwee en de vijf minuten dat het speelkwartier nog duurt lijken wel uren, uren met een gloeiend briefje in zijn vuist gekneld.