De laatste

Nog even en het is vakantie. Verre oorden of het aangeharkte Nederland wachten op de doodvermoeide docent die als uitsmijter mocht vernemen dat de tweede kamer hem geen loonsverhoging gunt de eerstkomende tijd. De manager lacht in zijn vuistje, die heeft zichzelf buiten de CAO gecontracteerd en gaat zelf over zijn loonsverhoging, daar heeft die hele tweede kamer, de komende regering en de Koningin geen uitstaans mee. Sliep uit, een loonsverhoging en bonus liggen in het verschiet.

Het is niet leuk meer.

Door mijn huidige werkzaamheden, waarbij er nogal wat onderzoek gedaan moet worden in het onderwijs in Nederland, kom ik dagelijks in contact met docenten, instructeurs en managers van allerlei pluimage. Mijn dagelijkse bezoekjes aan zowat alle takken van het onderwijs van het speciaal basis onderwijs tot het Hoger Onderwijs stelt per dag mijn beeld bij over de onderwijsvernieling die zich in de afgelopen jaren voltrok, een bijstelling in negatieve zin, het is nog veel erger dan ik dacht of wist.

Subsidioloog

Steun en advies

Vorige week kwam ik plots tot het besef dat ik nu ook tot de volksstam behoor die voor pers en radio “ik heb ook voor de klas gestaan” mag zeggen, en dat gegeven zit me niet lekker. Niet dat het einde van de ellende in zicht is. Er staat nog het een en ander te gebeuren aan rechtszaken, geschillencommissies, raden van discipline en wat dies meer zij wat betreft mogelijkheden om de verantwoordelijken voor de verleden tijd van ‘staan’, ter verantwoording te roepen. Geloof me vrij, het is een hele klus om de psychopathische zweefteverige NLP- ende personeelsmanagementadviseurs (What’s in a name), slinkse kruiperige managers, arrogante bestuurderen, uit de school klappende bedrijfsarts en arbodienst, samenzweerderige corrupte uitkeringsmedewerkers en nietsnutterige zogenaamde arbeidsdeskundigen, zich te laten verantwoorden over hun laag- en lafhartig doen en laten. Het is verbazingwekkend hoeveel mensen er betrokken zijn bij een partijtje ‘schrijvertje de mond snoeren’. Gelukkig verkeer ik in het goede gezelschap van een raadsman die net zoals ik, niet wil opgeven. De laatste steen moet en zal boven komen, de kleinste leugen in het licht van de waarheid geplaatst, corrupte kuiperijen aan de kaak gesteld en elk snippertje bedrog ontmaskerd.

Leraren doen het niet voor het geld. Marleen Barth wel.

Het moeilijkste van een boek is de titel. Daar kan ik dagen zelfs weken of maanden op kauwen want ‘de titel moet het boek verkopen’ zegt de uitgever. “Het nieuwe leren van de keizer” kwam aangewaaid, zomaar ineens was hij er. Plotsklaps midden op de dag, onaangekondigd, vrank en vrij gleed hij uit mijn pen. Over de tweede “leraren doen het niet voor het geld” heb ik wat langer gedaan.

Het electronische schoolbord.

Deze week wandelde er een marktkramer uit mijn jeugd door mijn geheugen. Scherp zag ik het beeld van de marktstal voor mijn geestesoog. Te midden van de houten planken die een tafel moesten voorstellen had hij een blauwe glimmende velourse doek uitgespreid en daarop lag in slagorde zijn waar, glassnijders. Tegen de rode bakstenen muur van het huis waar het kraampje een beetje tegen aan geleund stond, een houten staketsel onderverdeeld in acht vierkanten. In elk vierkant een juweeltje van glas-in-lood. Naast de velourse doek lagen de verkooptrucjes van de marktkramer. De meest olijke en kleurrijke vormpjes in glas. Een eendje, een vogel, een boom, een hondje, huisjes, hij sneed het op een kunstige manier uit grote stukken glas onderwijl zijn waar aanprijzend. Hij hoefde niet te roepen ‘wie maakt mij los’, mensen stonden met het geld in de hand te wachten tot hij klaar was met het huisje, boompje of beestje snijden. De koopwaar ging als zoete broodjes over de toonbank, en telkens hij er eentje verkocht knikte hij vriendelijk en liet het kleinood pas los als hij had gezegd “En als hij niet goed is, volgende week sta ik hier weer en mag u hem terugbrengen. U krijgt onmiddellijk uw geld terug.

En nu? Over tot de orde van de dag.

Vandaag hebben we met zijn allen onze stem mogen uitbrengen op man, vrouw of partij die straks de nieuwe wind door Nederland zal laten waaien. Anders gezegd we hebben gestemd op de hond of de kat, gebeten worden we toch. Tijd om over te gaan tot de orde van de dag. Wij van Beter Onderwijs Nederland waren de laatste tijd door het gestampei van de politieke giganten een beetje ondergesneeuwd onder het geweld van de proleten die allen stuk voor stuk ons land bestempelen als ‘kennisland’ waar Onderwijs, Onderwijs, Onderwijs het belangrijkste is voor de sores van dit land. Waar en wanneer hebben we dat meer gehoord? Juist, bij de vorige verkiezingen.

Bedrog en gesjoemel met diploma’s

Wat is de waarde van een diploma? Wat zegt het papiertje waar in sierlijke letters ‘Diploma’ op prijkt over de kennis en de kunde van de houder van het papiertje? Mogen we de diploma’s nog wel vertrouwen? Dekt de vlag nog steeds de lading? Zijn vragen die ik mij al een tijdje stel en waar ik moeilijk nog een antwoord op kan verzinnen, wat op zichzelf eigenaardig is. We mogen er toch vanuit gaan dat diegene die een diploma in zijn bezit heeft de nodige kennis en kunde is bijgebracht van het vak of beroep waar het diploma voor geldt? Niet dus, vooral niet in het Middelbaar Beroeps Onderwijs. Daar gelden immers de wetten en regels van het Competentie Gericht Onderwijs.

Griekse toestanden

“De menselijke maat moet terug” roeptoeterde de voorzitter van de raad van toezicht van het Horizon college in het Noord Hollands dagblad. Deze burgemeester van Heerhugowaard blijkt geen flauw benul te hebben wat er zich in zijn ROC afspeelt. De menselijke maat is er ver te zoeken. Onder het waakzame oog van de ex-burgemeester van Schagen, tevens voorzitter van de raad van bestuur van dit illustere ROC, wordt een docent op staande voet ontslagen omdat hij de fout van verhuizers probeerde recht te zetten en wordt een docent meer dan een oor aangenaaid bij zijn ww aanvraag. Om deze zaken voor elkaar te krijgen heeft de personeelsdienst van het Horizon college een rechtstreeks lijntje met het UWV.
Het is hier op deze plek onmogelijk om het hele dossier (5 jaar) ineens te publiceren laten we dus beginnen met een voorbeeldje van die menselijke maat van de heren bestuurderen en het Horizon College.

Voor het welzijn van uw kinderen.

“Voor het welzijn van uw kinderen spreken wij in deze school Nederlands. Doet u dat ook?” is de tekst op een spandoek dat het gebouw van een basisschool siert in Vilvoorde, België. Deze actie is een reactie op de groeiende verfransing van wat eens een stil dorpje was aan de rand van Brussel, een stil Vlaams dorpje. Mettertijd vestigen zich er meer en meer Franstaligen, Walen werkzaam in de grote stad Brussel en uit op een goedkoop stukje grond in de schaduw van het Europees parlement en Marollen.

BONje

Mijn uitgever vond het een goed idee, vanuit commercieel oogpunt, om Prof. Dr. Bob Smalhout te vragen een voorwoord te schrijven in ‘het nieuwe leren van de keizer’. Aangezien deze erudiete man wekelijks een column schrijft in ‘de Telegraaf’ bestond de ‘fanmail’ uit een aantal ‘hart onder de riem’ brieven en mails, meestal nog van ex- en oud- basisschool directeuren. Maar ook was er de onvermijdelijke ‘hate mail’ allen komende uit het ‘linkse kamp’ met het dreigement dat ik maar beter kon stoppen met die ‘rechtse flauwekul’ en dat ik ‘niet in het onderwijs hoefde te werken’.

Wij zullen u behagen…

Het allergrootste voordeel van een snoepwinkel met wel duizend verschillende snoepjes is de gigantische keuze. Neem ik het snoepje met dat rode cellofaantje of toch maar die met het blauwe wikkeltje? Misschien kan ik toch maar beter het snoepje nemen met die witte suiker er omheen, die zijn zo heerlijk, het lijkt of er een zoete engel op je tong zit die langzaam plaats maakt voor de zure duivel. Of nee, ik wil dat snoepje met ‘inhoud’. Een harde noot om te kraken maar als mijn tanden uiteindelijk door de harde korst zijn gekomen is het of mijn tong versmelt met de zoete aardbeismaak die als een zachte prinses mijn verhemelte komt zoenen. Of kies ik toch maar het ‘verrassingsnoepje’? Waar tussen al die brokken koek een geel-groen gestreepte enveloppe met een klein geschenkje zit. Heb ik toch twee keer waar voor mijn geld, eerst de brokken en dan het geschenkje.

Dit ( deel van ) een arbeidskundig rapport werd mij toegestuurd. Het gaat hier om een docent in het MBO met 14 dienstjaren en uitgevallen met een burn out, dank zij de chaos bij de invoering van het CGO.

"Ons inziens ( arbeidsdeskundige en bedrijfsarts) is begeleiding naar ander werk bij een andere werkgever dan ook aan de orde. Daarbij bestaat ernstige twijfel of een onderwijsfunctie wel passend is. Binnen de onderwijsinstellingen wordt het onderwijs op een andere manier vorm gegeven dan in de tijd dat de werknemer voor het onderwijs koos. Verstandiger lijkt het te onderzoeken welke andere arbeidsmogelijkheden er buiten het onderwijs liggen"

Een omgekeerde wereld.

Als je bestuurder bent van een groot ROC, je van jezelf vindt dat je twee maal Balkenende per jaar waard bent en er een PR medewerker op nahoudt om onwelvallige vragen te beantwoorden, dan ben je toch verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van het ROC? Dan ben je er toch om mogelijke klachten snel en adequaat op te lossen? Daar word je toch voor betaald uit de grote overheidsruif? Niet in de omgekeerde wereld die onderwijs heet. Daar schuift de bestuurder de verantwoordelijkheid af op de lagere elechons en probeert hij de zeurende leerling contractueel het zwijgen op te leggen.

Onderbuikspreekpop

Ik had maar weer mijn ouwe breedbeeld tv van zolder gehaald om van de uitzending van Zembla over het MBO te genieten. U moet weten dat ik en mijn partner nogal emotionele types zijn en het in huize Jeronimoon geen uitzondering is dat er met het een of ander dat voor handen is naar de beeldbuis wordt gegooid, zeker als de arrogantie van het scherm afspat, en daar waag ik mijn gloednieuwe flat screen niet aan. In de middag was er al de voorpret toen we voor alle zekerheid ook nog het grote visnet uit de zeventiger jaren voor het toestel spanden, zo een beeldbuis heeft er toch ook recht op om optimaal beschermd te worden. Enfin, de Beagle voer het beeld uit en tijdens de reclame nog snel de mogelijke gooispullen uit de onmiddellijke buurt verwijderd, daar kwam Zembla.